Ep.6 แด่เธอที่รัก (2/2)

“ฟอนต์ไม่คิดเลยว่า อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นของแม่ในคืนนั้น”

“จะเป็นคืนสุดท้าย”

...................................

ตืดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!

“หมอเสียใจด้วยนะครับ”

“คุณพักพิงได้เสียชีวิตแล้วครับ”

‘ไม่มีแม่อีกแล้ว’

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยสดใสกลับดูจะหม่นหมองในหัวใจไปหมด บรรยากาศที่ดูจะอึมครึม คนรอบตัวต่างเคลื่อนไหววกวนอยู่รอบๆ คนแล้วคนเล่า จนเวลาล่วงเลยผ่าน.........จนจบเสร็จสิ้นพิธี

เหลือทิ้งไว้แค่เพียงความว่างเปล่า......

ณ เวลานั้น ร่างเล็กๆ ในชุดสีขาวใบหน้าขาวซีดเธอดูล่องลอยเพียงมองไปที่ดอกไม้ข้างหน้าด้วยแววตาสั่นไหว เธอมองดอกกุหลายสีขาวสวยงามนั้นรายล้อมคนที่เธอรักมากสุดหัวใจ

พักพิง

มือเล็กวางดอกไม้หน้าหลุมศพของแม่ นัยน์ตาดูเศร้าหมอง เศษดิน เศษหญ้าเปื้อนขาไม่ได้เป็นที่สนใจ ในเมื่อความรู้สึกมันได้ตายไปกับการจากลา แม้มองขึ้นไปบนฟ้าก็เห็นแต่เพียงความว่างเปล่า แม่คือคนที่สร้างรอยยิ้ม บัดนี้ไม่มีแม่แล้ว เธอก็คงยากที่จะมีความสุข ความอ้างว้างเดียวดายมันถาโถมเข้ามาเหมือนกำลังจะฆ่ากัน

“แม่คะ” เธอฝืนยิ้มหน้าหลุมศพของแม่....

“ข้างบน.....เป็นไงบ้าง สบายดีไหมคะ”

ฟอนต์อยากไปอยู่ด้วยบ้างจัง

.

.

หยาดน้ำตาสีใสหยดไหลลงสมุดบันทึกที่มือเล็กถือไว้ สิ่งสุดท้ายที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนที่แม่จะจากไป

“ฮึก.....ขี้โกงจัง”

‘ขอโทษที่แม่ไม่ได้บอกลาฟอนต์นะ แม่แค่อยากให้วินาทีสุดท้ายของแม่ได้เห็นลูกยิ้ม ภาพสุดท้ายที่แม่อยากจดจำมากที่สุดคือภาพรอยยิ้มของลูกสาวแม่ เพราะฉะนั้นในวันที่แม่ไม่ได้อยู่แล้ว แม่ขอให้ฟอนต์มีชีวิตต่อไปนะลูก....’

หยาดน้ำตาใสไหลริน ดวงใจน้อยๆ สั่นไหวมือเล็กกำแน่น เธอจำเนื้อความประโยคข้างในสมุดบันทึกเล่มนี้ได้ดี

‘เข้มแข็งเข้าไว้นะ แม่เชื่อว่าฟอนต์จะมีความสุขได้ แม่จะเฝ้ามองรอยยิ้มของฟอนต์เสมอนะลูก’

‘แม่รักฟอนต์มากๆเลยนะลูก’

"ฮึก...ฮึก"

‘แค่จะตายตามยังทำไม่ได้เลย’

แล้วฟอนต์จะใช้ชีวิตต่อจากนี้ได้ยังไงคะ แม่ใจร้ายกับฟอนต์มากเลย.......ปิดบังแม้กระทั่งเรื่องที่ตัวเองป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย แต่โรคร้ายนั้นไม่ได้ทำให้แม่ต้องจากไป สิ่งที่พรากแม่ให้หายไปจากเธอ คืออุบัติเหตุรถชน โดยเธอไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง

“ฮึก” อย่างน้อยๆ ในช่วงเวลาที่แม่เจ็บปวดทรมานฟอนต์ควรจะอยู่ข้างๆ แม่สิ .....ฟอนต์มันเป็นลูกที่แย่

มือบางปาดน้ำตาออก เธอเพียงพิงซบหน้าลงหลุมศพกอดของแม่ครั้งสุดท้าย

"ฟอนต์ต้องทำยังไง ฟอนต์ถึงจะได้แม่คืนกลับมาคะ"

“ฟอนต์” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกร่างบางที่หลับใหลเบาๆ เธอร้องไห้จนเผลอหลับอยู่หน้าหลุมศพของแม่อีกแล้ว ร่างสูงย่อตัวลงนั่ง มือหน้าเพียงแค่เกลี่ยผมที่บดบังใบหน้าหวานออก นัยน์ตาคมมองไปยังหลุมศพตรงหน้าสายตาแนวแน่ เขามองเข้าที่รูปของพักพิงสักพักก่อนที่เขาจะตัดสินใจช้อนอุ้มร่างบางไว้แนบกายเพื่อพาเธอกลับบ้าน

เมื่อร่างสูงย้ำเท้าเข้ามาในบ้าน พัฒผู้เป็นพ่อของฟอนต์จำต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นลูกสาวตนหลับใหลอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาว

นี่ลูกสาวเขาไปหาพักพิงมาอีกแล้วเหรอ

“แก!” พัฒกำหมัดแน่น

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ชายหนุ่มคนนี้อุ้มฟอนต์เข้าบ้านเป็นครั้งที่ 3 โดยที่เขาทำอะไรมันไม่ได้เลย และมันทำให้พัฒหงุดหงิดทุกครั้ง ที่เจอสายตาคมดุเรียบเฉยนั่นเพียงแค่ชายมองเขา สายตาที่จ้องมองไม่ได้เกรงกลัวอะไรเขาเลยสักนิด ก่อนที่มันจะเดินผ่านเขาไปหน้าตาเฉย

!!!! พัฒยกแก้วไวน์แดงกระดกเข้าปากให้มันระบายความโกรธออกมา

“ช่วยให้คำตอบผมด้วยครับ” ธีร์เดินลงมาข้างล่างยืนอยู่ตรงหน้าพัฒ พูดเสียงเรียบ

‘หึ ไอ้เด็กเวร ถังแตกแล้วยังเสือกอวดดี’ พัฒกล่าวว่าธีร์ในใจ

“ฉันจะรักษาสัญญา แต่ฉันมีข้อแลกเปลี่ยน”

ร่างสูงขมวดคิ้ว ดันลิ้นในกระพุ้งแก้มรู้สึกหงุดหงิดเป็นบ้า ผู้ชายคนนี้เปลี่ยนไปมาก เขาต่างจากที่ฟอนต์เล่าให้ฟัง

“แกต้องไปจากชีวิตฟอนต์”

“!!!!!”

“ถ้าทำไม่ได้ก็ไสหัวไปซะ ต่อให้แกจะรู้ความลับฉันแล้วไปบอกนักข่าว ยังไงคนที่เสียใจที่สุดก็คือ ยัยฟอนต์อยู่ดี” ร่างสูงได้แต่ข่มกราบแน่น เขาโกรธสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พลั้งพูด มันเป็นคำพูดที่ออกมาจากคนเป็นพ่อเหรอว่ะ

“ผมจะทำตามสัญญา ผมขอแค่อย่างเดียวช่วยรักและปลอบประโลมอยู่ข้างๆ ฟอนต์ด้วยครับ”

“ลูกสาวกู มึงไม่บอก กูก็ต้องทำอยู่แล้ว” คำหยาบโคลนสถบออกจากปากพัฒ ถึงเขาจะทำผิดต่อพักพิง แต่กับลูกสาวเขาไม่มีทางจะทำผิดอีกแน่ พัฒเชื่อแบบนั้น

“เมื่อไรที่คุณผิดสัญญา ผมจะกลับมาแน่นอน” ธีร์เพียงแค่ก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป ไม่มีความกล่าวลาใดๆ แม้กระทั่งยกมือไหวเขายังไม่อยากทำ! เมื่อปลายเท้าเดินพ้นตัวบ้าน รถยนต์คันหรูก็ได้เคลื่อนตัวมาจอดอยู่ตรงหน้าเขาซะแล้ว บอดี้การ์ดนับหลายคน ลงจากรถเปิดประตูให้ชายผู้สูงวัยท่านหนึ่งได้ลงมา เขาเผยสายตาเรียบนิ่งมองหลานชายตน

“!!!!!” หมดเวลาแล้ว

“กลับสวิตส์เดี๋ยวนี้!” ปู่มองเขาพูดเสียงเข้มประกาศกราว และเขารู้ดีว่าคราวนี้เขาเลื่อนไม่ได้อีกแล้ว

“ครับ” เขาเพียงตอบรับปู่ตน แล้วเดินขึ้นรถไป

“จำคำพูดปู่ไว้นะธีร์ เมื่อไหร่ที่แกแข็งแกร่ง วันนั้นปู่จะยอมปล่อยแกกลับมา”

สายตาคมแดงกำฉายแววสั่นไหว ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย มือใหญ่กำหมัดแน่น

‘สัญญากับน้าได้ไหมว่าจะอยู่ข้างๆ ฟอนต์’

‘ขอโทษครับคุณน้า ตอนนี้ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้’

พักพิงมองใบหน้าของเด็กหนุ่มที่แสดงสีหน้าเจ็บปวดกับประโยคที่เจ้าตัวได้พูดออกมาเอง

‘ธีร์มั่นคงกับความรักครั้งนี้ไหม?’

แววตาเธอสั่นไหวรอคำตอบจากชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวเธอ

‘แน่นอนครับ ใจผมไม่มีวันเปลี่ยน’

พักพิงเพียงแค่เผยรอยยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

‘แค่นี้ก็พอแล้ว....ขอแค่ใจธีร์มั่งคง น้าเชื่อว่าธีร์จะกลับมาทำตามสิ่งที่น้าขอ’

‘ต่อให้คุณน้าไม่ขอ ผมก็จะกลับมาทำครับ’

‘ขอบคุณนะธีร์......น้าฝากดูแลลูกสาวน้าด้วยนะ’

ร่างสูงเพียงแค่เปิดภาพหน้าจอมือถือ ภาพของเขาและเธอ

ธีร์หลับตาลงเขาเพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินเป็นทาง นึกถึงประโยคที่เขาได้ก้มกระซิบบอกฟอนต์ก่อนที่เขาจะออกจากห้องเธอ

“กำไลที่ฟอนต์ให้ ธีร์จะถือว่าฟอนต์เป็นเจ้าของมันนะ”

“เพราะฉะนั้น ช่วยรอธีร์ต่ออีกหน่อยได้ไหมครับ ธีร์สัญญา ธีร์จะกลับมาหาเจ้าของ......”

“ที่ธีร์รัก”