Ep.8 หวั่นไหว (2/2)

“พยาบาลไปไหน?” เธอจับมือใหญ่ห้ามไว้ ตากลมโตถลึงใส่เขา

‘จะเช็ดตัวให้ฟอนต์เหรอ’

ไม่ได้นะ!

“ไปดูแลคนไข้คนอื่นต่อแล้ว”

“ห๊ะ แล้วฟอนต์ล่ะ?”

“หึ ธีร์จะดูแลฟอนต์เอง” ร่างสูงกระตุกยิ้ม คิดว่าจะไม่ได้ยินเธอแทนชื่อตัวเองตอนพูดกับเขาแล้วซะอีก

ตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อเขาเริ่มที่จะถอดผ้าคล้องแขนเธอออก

“ธีร์จะบ้าหรือไง ฟอนต์จะทำเองเอามานี่” มือเล็กข้างหนึ่งพยายามแย่งผ้าเช็ดตัวจากเขา หึ เหลือมือข้างเดียวเธอจะสู้อะไรเขาได้

“นึกว่าจะไม่เรียกชื่อธีร์”

“!!!!”

ฟอนต์ชะงักนิ่ง กัดปากแน่นเผลอลืมตัวพูดกับเขาเหมือนเดิม เธอพ้นลมหายใจทิ้ง ตาเล็กหลับลงปรับอารมณ์ตัวเองใหม่

ฟอนต์หันมองธีร์อีกครั้ง ครั้งนี้ตากลมโตมองเขานิ่งไม่เอ่ยต่อปากต่อคำอะไรอีก

“ออกไป”

“.....”

“!!!!”

คนตัวเล็กนั่งตัวแข็งทื่อ เผลอกลืนน้ำลายและกัดปากล่างแน่น เมื่อธีร์โน้มใบหน้ามาใกล้เอาผ้าเย็นทาบลงเบาๆ บริเวณต้นคอ

(////) เธอเบี่ยงหน้าหนีเขาอีกทาง แต่ใบหูกลับแดงจัดจนซ่อนแทบไม่มิด มือเล็กกำแน่นร่างกายแอบเกร็งตัวเมื่อเขาสลับผ้าเช็ดต้นคออีกข้าง

“ผ้าเย็นไปหรือเปล่าเอาอุ่นกว่านี้ไหม” ในสายตาเธอตอนนี้มองเห็นแค่เพียงเสี้ยวหนึ่งของใบหน้าคมดุแสดงสีหน้าจริงจัง ดูตั้งใจกับการเช็ดตัวให้เธอเป็นอย่างมาก

“ฟอนต์รู้หรือเปล่าว่าตัวเองไข้ขึ้น เสียงก็เริ่มแปลกแล้ว ช่วยอย่าพึ่งดื้อกับธีร์ก่อนได้ไหมหืมม ธีร์เป็นห่วงฟอนต์มากนะ ไว้หายแล้วค่อยดื้อกับธีร์ก็ได้” ผ้าเย็นที่เช็ดถึงแก้มคล้ายจะกุมแก้มเธอไว้ ธีร์เผยรอยยิ้มออนโยนยิ้มให้ ชวนให้ใจเต้นเหมือนเมื่อเช้าเลย

จนกระทั่งเราทั้งคู่สบตากัน แววตาลึกในดวงตาคมเข้มนั้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นถี่อีกแล้ว

“ธีร์” น้ำเสียงหวานเรียกชื่อเขาแผ่วเบาอีกครั้ง เธอประสานสายตากับเขา ดวงใจน้อยๆ ของเธอเต้นสั่นไหว ฟอนต์จับข้อมือธีร์ไว้ ไม่รู้ว่าเขามือไวหรือเธอเผลอลืมตัวจนไม่รู้อะไรกันแน่ เชือกเสื้อถูกปลดออกไปตอนไหนก็ไม่รู้ จนคอเสื้อทั้งสองฝั่งไหลตกมาอยู่ที่หัวไหล่แล้ว และผ้าที่เช็ดได้ถูกลงมา....ถึงเนินอก

“อ๊ะ” เธอสะดุ้งวาบรู้สึกถึงความเย็น

ห.....ห้าม ห้าม ฟอนต์แกห้ามธีร์เดียวนี้โว้ยยยยย เธอตะโกนร้องบอกตัวเองในใจ ><

“เลิกกัดปากได้แล้วฟอนต์”

ตึกตัก!

ตึกตัก!

ตึกตัก!

เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยปรามเธอ ปลายนิ้วเขาสัมผัสที่ปากอมชมพูนุ่มให้ปล่อยออก สายตาคมดุแปรเปลี่ยนดุจประกายระยิบระยับมองริมฝีปากอวบอิ่มด้วยสายตาเป็นห่วง ในขณะเดียวกันมืออีกข้างยังคอยทำหน้าที่เช็ดเนินอกให้คนตัวเล็กเบาๆ ผ่านผ้าเย็น จนร่างกายบางรู้สึกวาบหวิวแปลกๆ เพียงแค่เขาเงยหน้าขึ้นสบสายตากับเธอ ระยะห่างของใบหน้าเขานั้นก็เริ่มขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

‘อยากจูบฟอนต์’

เพียงแค่เสี้ยวของความคิดและระยะห่างของเขาและเธอ วินาทีนั้นความคิดถึงและความโหยหาต่างๆ มันถาโถมเพิ่มขึ้นเกินที่เขาจะควรคุมมันได้ รวมถึง......ความต้องการฟอนต์ด้วย

“อื้มมมมมมม~”

จนกระทั่งปากหนาก้มลงประกบทาบริมฝีปากบาง

‘คิดถึง...ธีร์’

เธอเผลอหลับตาพริ้มเผยความในใจ มือเล็กคล้องคอธีร์ ฟอนต์เผยอปากรับรสจูบของเขามากขึ้น

‘เธอไม่ได้ปฏิเสธเขา’

ร่างสูงเผยรอยยิ้มดีใจ เขาใช้มืออีกข้างโอบเอวบางอุ้มขึ้นให้เธอนั่งทับขาเขาเบาๆ ทั้งที่ยังประกบจูบฟอนต์อยู่ เพราะกลัวว่าร่างกายนุ่มนิ่มของเธอนั้นจะตกจากเตียง

ริมฝีปากล่างแดงอวบอิ่มถูกขบเบาๆ ปลายลิ้นเขาเลียย้ำปากคนตัวเล็กอยู่หลายรอบ เขารู้สึกชอบใจรสหวานนี้จนไม่อาจละจากปากนุ่มของตัวเล็กได้เลย อีกอย่างเขาต้องการปลอบตัวเล็กด้วย ที่เธอกัดปากตัวเองเมื่อกี้

“อื๊ออออ จ๊วบบบ” ปลายลิ้นร้อนส่งเข้าอุ้งปากเล็กตวัดเกี่ยวเล่นกับลิ้นเธอ สร้างเสียงครางในลำคอหวานไม่น้อย

“อื้มม ฟอนต์คับ” เขาผละจูบก่อนเว้นช่องว่างให้ฟอนต์ได้หายใจ

“แฮ่ก แฮ่ก”

เธอหอบหายใจ ดวงใจน้อยๆ สั่นไหวแววตาใสนิลสบตากับเขาไม่ห่าง

สายตาเว้าวอนคู่นั้นของเธอมันบ่งบอกกับเขาว่า.........

เธอต้องการจูบมากกว่านี้....

เพียงอีกแค่นิดเดียวเท่านั้น

“อื้มมมม จ๊วบบ~ จ๊วบบบ”

รสจูบแสนหวานได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ทำเอาเสื้อบางๆ ข้างหนึ่งหลุดจากไหล่ลงถึงแขน ลิ้นหนาตวัดพันลิ้นเธออย่างหยอกเย้า มือหน้าขยับผ้าเย็นเลื่อนแตะสัมผัสเนินอกขาวระหง และขยับลงเช็ดบริเวณใกล้ๆ……

“อ๊ะ” ฟอนต์เผลอร้องครางกัดปากเขา เมื่อปลายนิ้วเขาเผลอแตะสัมผัสเข้าที่ยอดปทุมสีหวาน ความเย็นของผ้าทำให้เธอสะดุ้งรู้สึกตัวรีบผลักจูบธีร์ออก แต่คนตัวโตขยับห่างจากเธอเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น

แฮ่ก แฮ่ก

ทั้งคู่หอบหายใจสบตากัน และมีเเค่เธอเท่านั้นที่รู้สึกจะหอบหนักมากกว่าคนตรงหน้า มันน่าอายจนต้องหันหน้าหนีมองทางอื่นแทน ไม่มีแม้คำพูดใดๆ ออกมาจากปากทั้งคู่

"////"

“ฟอนต์คับ...” คนตัวโตเรียกฟอนต์เสียงหวาน มือหนาประคองแก้มแดงให้หันมองเขา ร่างสูงขยับใบหน้าเข้าใกล้ปากเล็กนุ่มนิ่มหวังจะเข้าไปจูบเธออีกครั้ง

“พ....พอก่อน ////” น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกให้เขาหยุด เธอหลบสายตาอ่อนหวานของเขาคู่นั้น

‘คงต้องหยุดก่อนสินะ’

ปากหนากัดปากล่างร้องบอกตัวเองในใจ แม้จะเสียดายจูบเมื่อกี้มากเท่าไรก็ตาม

“โอเคครับ” มือหนายกเสื้อบางขึ้นใส่ให้ฟอนต์คืน

“////”

เธอเขินอายเขามากเกินไป เธอจึงได้แต่หนีหน้าเขาอีกครั้ง ไอใจบ้านี้ก็เต้นอย่างกับจะหลุดออกมาเต้นระบำอีก

ธีร์ยกยิ้มเช็ดคราบน้ำหวานมุมปากให้ฟอนต์เลื่อนขึ้นลูบแก้มนวลแดงๆ เพราะจูบหรือพิษไข้กันนะ ถึงแดงเถือกขนาดนี้

“ฟอนต์คับ มองหน้าธีร์หน่อย”

“////” หัวใจเธอแทบเหลวไหลเป็นฟองสบู่ลอยกลางอากาศซะให้ได้ เมื่อคนตรงหน้าพูดอ้อนวอนเธอให้มองหน้าสบสายตาเขา

เธอสะบัดความคิดบ้าๆ ทิ้งหันมองธีร์ เป็นครั้งแรกเลยมั่ง ที่เธอได้เห็นใบหน้านี้ชัดๆ หลังจากที่ธีร์ไปเรียนต่อต่างประเทศหลายปี

“ขอโทษนะ เรื่องเมื่อกี้ช่วยลืม.......”

จ๊วบบบบบ~

ร่างสูงโน้มจูบฟอนต์เบาๆ อีกครั้ง แล้วผละออก รอยยิ้มมุมปากบางๆ เผยขึ้น สายตาคมสบตาเข้ากับเธอ

มาถึงขนาดนี้แล้วคงลืมยากวะฟอนต์

เพราะฉะนั้นธีร์ไม่ต้องการรออีกต่อไปแล้ว

“มันสายไปแล้วครับ”

“จูบเมื่อกี้”

“มันเกินกว่าเพื่อนแล้วนะ รู้ไหมตัวเล็ก.....”