LOGINติ๊ก ต๊อก
ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก…… น้องนอนไม่หลับหัวใจมันกระสับกระส่าย โธ่ ไอ้บ้าเอ๊ยยยย ‘นอนไม่หลับ’ (-__-) ให้ตายเถอะ “ติดใจจูบเมื่อกี้หรือไง” “อื้ม...เอ๊ย! ไม่ใช่สักหน่อย” มาอยู่ข้างเตียงได้ไงเนี่ย ฟอนต์นึกว่าธีร์หลับไปแล้วซะอีก “แต่ธีร์ติดใจ” ร่างสูงพูดสายตาคมดุมองแน่วแน่สื่อถึงความหมายตามที่พูดจริงๆ รสหวานของปากเธอยังติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปากเขาไม่จางหาย “ฟอนต์.....ฉันจะนอนแล้ว” “ฟอนต์หลับไม่ลงหรอก ถ้าไม่ได้ทำต่อ” ฟอนต์เธออ้าปากค้างมองชายหนุ่มแค่นยิ้มทะเล้น เจ้าตัวนั่งเท้าคางมองเธอไม่ละสายตา อ่า...หลงปากอวบอิ่มเธอแล้ววะ มันทำให้ธีร์อยากจูบอีก “ม...ไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย” ร่างบางแยกเขี้ยวใส่ธีร์เสร็จ เธอหันหลังหนีคนตัวโตนอนคลุมโปง “ฟอนต์ครับ เอาผ้าออกมาหน่อยนะ เดี๋ยวหายใจไม่ออก” ธีร์ขยับเข้าใกล้เตียงคนไข้มือหนาลดผ้าห่มลงให้คนตัวเล็กได้หายใจถนัด เขาวางมือลงที่ศีรษะบาง ลูบผมเธอเบาๆ “/////” มือของธีร์อุ่น “ธีร์รู้ว่าฟอนต์นอนไม่หลับ งั้นมาฟังเรื่องของธีร์หน่อยไหม” เธอค่อยๆดึงหน้าออกแววตากลมโตมองสบตากับร่างสูง เรื่องของธีร์หลังจากที่หายไปจากฟอนต์นะเหรอ “ธีร์ก็ดูจะสบายดีนี่ หลังจากที่ไม่มีฟอนต์...” ไม่มีฉัน ไม่มีนาย ตอนนี้เธอไม่เว้นระยะห่างอะไรทั้งนั้น ดวงตากลมโตมองไปที่เขาสายตาจริงจัง เพราะเธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะเล่าอะไรให้ฟัง “ธีร์ดูใจร้ายมากใช่ไหม” “อื้ม ธีร์ใจร้ายกับฟอนต์มาก” เธอว่าขึ้นแววตาสั่นไหว แต่ต่อให้จะใจร้ายยังไงฟอนต์ก็ยังรอ... รอให้ธีร์กลับมาอยู่ตลอด ไม่มีวันไหนไม่รอจริงๆ เธอรอเขาด้วยความคิดถึง.... “ธีร์ขอโทษ ตอนนั้นที่อยู่ข้างๆ ฟอนต์ไม่ได้” “เพราะข่าวลือเรื่องล้มละลายเหรอ” “อื้ม ธีร์ต้องกลับไปอยู่กับปู่ก่อน เพื่อความปลอดภัย” และเพื่อเธอ...... เธอที่เขาคิดถึงมาตลอด คิดถึง...สุดหัวใจ “ธีร์ไม่เคยเล่าให้ฟอนต์ฟัง” ไม่ใช่ว่าฟอนต์จะไม่เคยได้ยินเรื่องนี้ ที่คนอื่นเขาพูดกันหรอกนะ แต่แค่ธีร์ไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ฟอนต์ฟังเลยต่างหาก แม้เธอจะพยายามถามเขากี่ครั้งก็ไม่เคยได้คำตอบที่ชัดเจน “เพราะฟอนต์ไม่ควรจะต้องรับรู้เรื่องแบบนี้ แค่นี้เธอก็เจ็บปวดมากพอแล้ว” ถึงตัวจะไม่อยู่ใกล้เธอ แต่เขารับรู้เรื่องของเธอมาตลอด ว่าเธอต้องเสียใจและเจ็บปวดขนาดไหนที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้ มือหนาลูบหัวเล็กอีกครั้ง “ฟอนต์สำคัญกับธีร์มากนะ” “ไม่เชื่อหรอก...” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นแผ่วเบา เธอส่ายหน้าตอบเขา “.....” แววตาคมไหลวูบอย่างเจ็บปวด ตากลมโตสั่นไหวคลอเบ้าของเธอมองสบตาเขาไม่ขาด “ไม่ดราม่าไปหน่อยเหรอ จะบอกว่าในขณะที่ธีร์ลำบาก ฟอนต์ไม่ควรที่จะรับรู้หน่อยเหรอ.......ธีร์บอกว่าฟอนต์สำคัญกับธีร์มาก แต่ไม่คิดเลยสินะ....ว่าธีร์ก็สำคัญกับฟอนต์มากเหมือนกัน” ทั้งแม่และธีร์ทำไมต้องนึกถึงแต่ฟอนต์โดยที่ไม่เคยถามฟอนต์ก่อนเลย เธอใช้ชีวติกับพวกเขาอย่างมีความสุข ยิ้มหัวเราะกับพวกเขาโดยที่ไม่รับรู้ความทุกข์ภายในใจของพวกเขาเลยเนี่ยนะ ขอร้องเถอะเธอจะบ้าตายกับความรู้สึกพวกนี้อยู่แล้ว “.....” “แค่บอกกันสักนิด...ก็ยังดี” เพราะต่อให้ธีร์ล้มละลายหรือไม่มีอะไรเลยฟอนต์ก็ไม่มีทางทิ้งธีร์ไป แต่นี่ในขณะที่ธีร์ลำบาก และฟอนต์ที่เอาแต่ยิ้มหัวเราะไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนนี้ฟอนต์โคตรรู้สึกผิดเลยธีร์ “ธีร์ขอโทษ” เธอส่ายหน้าตอบเข้า “ธีร์ไม่ต้องขอโทษ ธีร์ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยฟอนต์เข้าใจ...แต่ เราอย่าเจอกันอีกเลยนะ” ฟอนต์เพียงแค่กะพริบตาไล่น้ำตาที่คลอเบ้าให้หายไป หลังจากนั้นเธอก็หลับตาลงนอน ไม่พูดอะไรออกมาอีก ปล่อยให้ธีร์ลูบหัวเธออยู่แบบนั้น “ฟอนต์ก็รู้ว่าธีร์ทำไม่ได้” ถ้าเกิดว่ายังสบตากับธีร์อยู่ ฟอนต์คงจะห้ามความต้องการของตัวเองไม่ได้แล้ว ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้ธีร์ก็ยังสำคัญกับฟอนต์มาตลอด แต่โลกใบนี้...ไม่ได้เป็นไปตามที่เราต้องการไปได้ตลอดหรอก “ฟอนต์ดีใจนะที่ธีร์กลับมา” ดีใจจากหัวใจจริงๆ ..... แต่ว่าธีร์อาจจะหายไปจากชีวิตฟอนต์อีกครั้งก็ได้ ถึงตอนนั้นฟอนต์คงจะรับความโหดร้ายของโลกใบนี้ไม่ไหวแล้ว ทางที่ดีที่สุดคือเราอย่าเจอกันอีกเลย........ "ฟอนต์ไม่ได้ต้องการธีร์อีกต่อไปแล้ว"6 ปีผ่านไป “ชาม ชาม ชาม เปอร์ เจยเห็ม ชาม ยึก ปุ้ง” (ช้างช้างช้างน้องเคยเห็นช้างรึเปล่า) “.....” “ชาม มุม จู๋ โต ม่าว เบา ชะมด ใยต้าว เยียวาห้วน” (ช้างมันโตไม่เบาจมูกยาวๆ เรียกว่างวง) “โอ๊ะ! ปี ปี๊ ปี๊ ปี๋” “ปี๊ไตเจอร์ เห็มไม นู๋ ตับปีเตื้อไต ว้าวววว ปีเตื้อจ๋วย” เจ้าหญิงตัวน้อยในชุดราตรีสุดสวยร้องเพลงช้าง ช้าง ช้าง สนุกสนาน เด็กน้อยคนนี้เธอมีชื่อว่า เฟอร์บี้ เธอกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อตัวน้อยที่บินโชว์อยู่กลางอากาศ เฟอร์บี้ยกยิ้มร่าเมื่อมือเล็กๆ ของเด็กวัย 3 ขวบนั้นได้จับผีเสื้อได้และกำลังเอาไปให้พี่ชายเธอดู “อื้ม เฟอร์มันจะตายนะถ้าจับแรง” ชายหนุ่มวัย 6 ขวบลูบหัวคนน้องอย่างเอ็นดู “ปล่อยให้มันบินสวยๆ ไหมคะ พี่ช่วย” ไทเลอร์ ก้มลงมองคนน้องเผยรอยยิ้มหวานบอกเจ้าหญิงน้อยของเขา “ยู ตงนี้ ก็จ๋วย” เฟอร์บี้หน้างอใส่คนเป็นพี่ เด็กน้อยที่ไม่อยากจะปล่อยสิ่งสวยงามตรงนี้ไป เผยแววตากลมใสน่าสงสาร ในดวงตาคู่สวยเริ่มเอ๋อคลอด้วยน้ำตามองหน้าคนเป็นพี่อย่างอ้อนๆ “ไม่ร้องนะเจ้าหญิงของพี่ ถ้าเฟอร์บี
“ธามเหม็นวะ ผมจะอ้วก” “เหม็นกู?” “…..” “ไม่ตอบแปลว่าใช่” “ไม่รู้” “เวร! มึงลูกกูจริงไหม ลำบากกูคูณสิบจริงๆ งานก็ต้องทำให้ อายุกู 50 แล้วนะเว้ย” ธามบ่นลูกชายตัวดีที่ตอนนี้มันนอนหนุนตักหนูฟอนต์ แล้วมันไม่ได้พูดเปล่านะ มันพูดว่าเหม็นเสร็จมันก็เอาหน้าขี้เหร่ๆ มันไปซุกท้องเมียอ้อนเมียมันครับ “ที่รักครับ พี่เหม็นดอกไม้กับเหม็นหน้าพ่อ” “เมียพี่ขอเตะลูกได้ไหม พี่อดมานานแล้ว” “นี่ลูกไหมครับ” “คุณพ่อคะอย่าแกล้งธีร์ของหนู” ธามยกยิ้มให้ลูกสะใภ้ รีบเอาแจกันดอกไม้ไปวางที่อื่น เห็นเป็นลูกหรอกนะ ชิ๊ เมียกูอุตส่าห์ทำให้กูได้เฉยชมแต่ไม่เป็นไรเพื่อหลานปู่ทำให้ได้ครับ “ธีร์ไหวไหม เมื่อเช้าก็วิ่งไปอ้วกกลางที่ประชุมนี่ แม่ว่าช่วงนี้พักงานก่อนไหม ลูกน่าจะไม่ไหวแล้ว” “คงต้องพักไว้ก่อนครับแม่ ผมอยู่ห่างฟอนต์ไม่ได้เลย” “โธ่~ลูกแม่ คงรักหนูฟอนต์มากเลยสินะ” “ใช่ครับรักมาก ฟอนต์ครับลูบหัวธีร์หน่อย” “////” คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มลูบหัวผู้เป็นสามี เธอตั้งท้องไว้ 5 เดื
ผ่านไป 1 อาทิตย์ 20.00 น. “คิดถึง” สายตาคมเข้มอ่อนไหว มองคนตัวเล็กในจอ คืนนี้เธอขาใส่ชุดนอนสายเดี๋ยวกระโปงสั้น (ฟอนต์ก็คิดถึงธีร์) เธอยกยิ้มตาหยีให้ผม คนตัวเล็กทาครีมปะแป้งเสร็จเธอกระโดดขึ้นเตียงห่มผ้าหนาๆ หยิบเสื้อของธีร์มากอดไว้เพื่อที่จะเข้านอน “นั้นเสื้อธีร์” (อื้ม ฟอนต์ติดกลิ่นแบบว่าถ้าไม่ได้กลิ่นฟอนต์จะนอนไม่หลับ) “....” ฟอนต์แม่ง เกินต้าน! (ก็คนมันไม่ชินนี่) ธีร์จะบอกว่าไม่ใช่แค่ฟอนต์หรอก ธีร์ก็เป็น เพราะติดกลิ่นของฟอนต์มากเลยทำให้นอนไม่หลับยังดีที่เขาแอบเอาตุ๊กตามายเมลโลดี้ที่เธอชอบนอนกอดติดมาด้วย เลยทำให้หลับลงได้บ้าง “ฟอนต์” (คะ) เธอเอียงคอมองปลายสาย รอว่าผมจะพูดอะไร ซึ่งผมชั่งใจอยู่นานว่าจะพูดขอเธอออกไปดีไหม (ธีร์คะ ฟอนต์รอฟังอยู่) “กังฟูไปไหน” (น้องน่าจะนอนแล้วนะ วันนี้คุณแม่ธีร์มาเล่นกับฟอนต์แล้วรับน้องไปนอนด้วย) “งั้นเหรอ.....” เหมือนแม่จะรู้งานเลยวะ “แล้วหนูง่วงยัง” (ยังค่ะ หนูอยากคุยกับธีร์ แต่ถ้าธีร์ติดงานหนูก็จะนอนแล้
จุ๊ฟ “หื้ม?” “ทำไมธีร์น่ารักขนาดนี้ค่ะ ฟอนต์โคตรคลั่งรักธีร์มากๆ เลยรู้ป่ะ” จุ๊ฟ จุ๊ฟ จุ๊ฟๆๆๆๆ “^ ^” “ห้ามฟอนต์หน่อยก็ดีนะ” นี่จูบจนปากเปื่อยแล้วนะไอต้าวแฟน “เคยบอกแล้วไงว่าโคตรชอบจูบเธอเลย จูบอีกสิ” “ไม่เอาแล้ว >” “งั้นธีร์จูบเอง” มือใหญ่ยกขึ้นเชยคางฟอนต์ขึ้นอย่างแผ่วเบา เธอสบสายตาคู่หวานของธีร์ ก่อนริมฝีปากเขาจะทาบลงมาอย่างแนบแน่นและลึกซึ้ง อบอวลด้วยความรัก จ๊วบ จ๊วบ “อื้มมมม” ปลายลิ้นร้อนสอดเข้ามาตวัตลิ้นเล็กธีร์ขบกัดทั้งปากของเธอ สัมผัสอันนุ่มลึกชวนหัวใจเธอเบาหวิว ร่างกายบางขยับแนบชิดธีร์มากขึ้น “อื้มมม...หวาน” ธีร์ครางเสียงทุ้มหวานในลำคอ เขายกมือขึ้นแกะกระดุมเสื้อตัวเองและถอดมันออก จ๊วบ จ๊วบ “อื้อออ ธีร์....” เธอผล่ะจูบออกจากเขาอ้อยอิง แผล็บ ร่างกายเขาร้อนรุม กดจูบเธอและเลียที่ริมฝีปากฟอนต์อีกครั้ง แต่มือเล็กดันหน้าอกแกร่งห้ามเขาไว้ ตากลมโตสบเข้ากับธีร์ สายตาของเธอดุจประกายวิบวับจนเข้าไม่อาจละออกไปได้ “อ...อยากมีลูกไ
“แน่ใจนะว่าเรื่องที่ได้ยินมาฟอนต์ไม่ได้คิดไปเอง” หงึก หงึก “แน่ใจ ฟอนต์ยินไม่ผิดแน่ ธีร์นัดผู้หญิงมาที่ร้านนี้” “ซวยแล้วมึงไอหมาใหญ่” เจ้าจอมสบถเบาๆ กับตัวเอง เมื่อเช้าฟอนต์โทรมาหาเธอบอกจะพาไปกับแกะ ไอเราก็งงว่าอารมณ์ไหนของเพื่อนวะมันชวนไปจับแกะ ซึ่งแกะที่ว่ามันไม่ใช่แกะจริงๆ แต่เป็นธีร์ต่างหาก “นั้นไง เจอแล้ว ป่ะเร็วๆ เจ้าจอม” ฟอนต์พูดขึ้นเสียงเบาเธอคว้ามือเจ้าจอมย่องตามร่างสูงเข้าไปในร้านอาหารสุดหรู แสงไฟอุ่นๆ ส่องสะท้อนแจกันเซรามิกขนาดใหญ่ที่ตั้งกระดับอยู่มุมหนึ่งของร้าน เธอทั้งสองรีบวิ่งไปหลบซ่อนด้านหลังของแจกันนั้น “คือตัวเราสองคนมันไม่น่าจะบังมิดนะ” “มิดยัง” ด้วยความกลัวธีร์จะจับได้ ฟอนต์เธอเด็ดใบไม้ในแจกันมาบังหน้าช่วยปิดไว้อีกที “เออมิด มิดก็บ้าแล้ว! หน้าบานเท่าฝาบ้าน ใบไม้เล็กเท่าตีนหอยมันจะมิดกี่โมง” “เคยเห็นเหรอ ตีนหอยอ่ะ” “ประเด็นมันอยู่ที่ตีนหอยไหม” “เออ ก็ไม่ จอมอ่ะชวนฟอนต์นอกเรื่อง” “จอมผิด” “ใช่” “เออ ให้มันผิดแค่จอมเถอะ”
“หื้มมม ฟอนต์แฉะแล้วนะ” “อ๊า....เพราะธีร์” เพราะว่าเขาทำให้เธอแฉะ และร้อนไปหมดทั้งร่างกาย ภายใต้แพนตี้ เธอกระตุกขมิบรู้สึกได้ถึงความชื้น เมื่อมือใหญ่แตะลงตรงกลางสาวใจเธอ “อ๊า ฟอนต์ต้องการธีร์” “ยั่วแบบนี้กะจะให้เค้านอนซบอกเธอทั้งคืนเลยใช่ไหม” สายตาเขาเลื่อนมองเธอตรงหน้า มือเขาค่อยๆ ลากเกี่ยวประโปรงเธอให้เธอลุกขึ้นแล้วถอดมันออกพร้อมกับแพนตี้สีหวาน แผล็บ “////” ปลายนิ้วเรียวแกร่งแตะเข้ากลางกลีบสีหวาน เธอมองธีร์ไม่ละสายตาราวกับว่าถูกมนต์สะกดและลืมหายใจไปแล้ว เมื่อปลายนิ้วเขาที่ถูกชโลมไปด้วยน้ำหวานที่ชื้นแฉะ.... แผล็บ แผล็บ ปลายลิ้นร้อยตวัดเลียน้ำหวานจากนิ้วเรียว สายตาธีร์อ่อนไหวมองเธอขณะกำลังชิมน้ำหวานจากมือนิ้วมือเขา บ้าจริง....ร่างกายเธอร้อนดั้งไฟเผ่าให้ได้ เพราะเธอต้องการธีร์ “เข้า.....” มือเล็กแตะที่ซิปกางกางเขาและรูดมันลง “เข้ามาทำในตัวฟอนต์ได้ไหม” “หึ เอาสิที่รัก” ริมฝีปากสีไวน์เงยขึ้นจูบเธอ และเลื่อนถอดกางเกง ก่อนที่เขาจะกลับไปนั่งเอนหลังที่โซฟา แท่งแก่นกายขยายใ
“หวัด-ดี” ร่างกายเธอขนลุกสู้ซ่า ปาทังก้าปาทังกี้ โอ้ยไอ้บ้า เลิกเล่น เอาเป็นว่าจู่ๆ ก็รู้สึกหนาวขึ้นมาเมื่อ ได้ยินเสียงเรียกหวานใสข้างๆหู ใสบ้าอะไรล่ะ ขนลุกคักปูเอ้ย! “ฮิฮิ อ้าวโมโม่ ก... กลับมาแล้วเหรอ” ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เอ่ยทักทายเพื่อนสุดที่รัก เธอมีชื่อนเล่นว่าโมโม่หรือคนทั่วไปจะเรียกอีกชื
ณ คาเฟ่พักพิง “เมลเป็นไงบ้าง” ร่างบางเธอเดินเข้าร้านถามน้องพนักงาน “พี่ฟอนต์หายไปไหนมา” “ไว้ค่อยเล่าเรื่องมันยาว พ่อพี่ล่ะอยู่ไหน” “ห้องทำงานค่ะ พ่อพี่ฟอนต์บอกว่าจะขายที่นี่เรื่องจริงเหรอคะ มีคนมากับพ่อพี่ด้วยนะ เขาน่าจะเป็นคนที่จะซื้อที่....” คิดจะขายจริงๆ สินะ “เมลไปทำงานเถอะ พี่จะเข้าไปคุย
“เจ้าจอมเป็นอะไร” เราทั้งคู่หันมองตามเสียงเรียกพบว่าเป็นแทนคุณ ร่างสูงโปร่งในชุดนักศึกษาเป็นระเบียบเรียบร้อยเร่งฝีเท้าเดินมาทางเรา คิ้วเข้มขมวดขึ้นท่าทางดูเป็นห่วงเมื่อเห็นเจ้าจอมร้องไห้ หน้านายเหมือนพร้อมจะไปตีคนอะ ขอเตือนไว้เลยว่าใครก็ห้ามทำไอ้โม่ร้องไห้ถ้าไม่อยากตายเร็ว “ฮึก...แทนคุณ ฮืออ
“งั้น แต่งงานกับธีร์ไหม” “ฮืออออ ฮึก ฮ๊ะ!” ฉันสะอึกกะพริบตาปริบๆ ไล่น้ำตา ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน ฟอนต์ได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า ธีร์ขอฟอนต์แต่งงานเหรอ... ตอนไปอยู่สวิทต์ธีร์คงไม่ได้ไปสะดุดล้มขั้นรุนแรงมาใช่ไหม ฮืออออ นายมาขอฉันแต่งงานทำไมอ่า ว่าแล้วก็จับหัวคนตรงหน้าหันซ้ายหันขวาเช็คดูสักหน่อย “(-_







