BAD Girl สะดุดรักนายเย็นชา

@คอนโดมิลิน

มิลิน นักศึกษาสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ผู้ที่มีใบหน้าน่ารักและไร้เดียงสา ที่ใครๆต่างเห็นก็พากันหลงไหลในรอยยิ้มของเธอ

เธอกำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสีขาวสะอาดด้วยความสบาย แต่ทว่าเสียงโทรศัพท์ก็ดังปลุกเธอตื่นจากนิทรา

Rrrrr  Rrrrr

มิลินเอื้อมมือหาโทรศัพท์ ก่อนจะอ่านชื่อบนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้เธอตัดสินใจที่จะกดรับปลายสายอย่างไม่ลังเล

“คะ..พี่ริชชี่ โทรปลุกลินแต่เช้าเลย”

“เช้าอะไรของเธอยัยลิน นี่มันสิบโมงกว่าแล้วจ้า”

“คิก..คิก..เหรอคะ สงสัยเมือคืน...ลินดื่มเยอะไปหน่อย”

“เออ..พี่มีเรื่องอยากให้ลินช่วยน่ะ และต้องเป็นลินเท่านั้นนะที่จะช่วยพี่ได้”

“หืมมม อะไรหรือคะ”

“พอดีว่าวันนี้ MCที่พี่จ้างมาเปิดงาน รถยนต์ตัวใหม่ของบริษัท K เกิดอุบัติเหตุตกบันไดมาไม่ได้น่ะสิ พี่ก็ไม่รู้ว่าจะหาใครมาแทนได้ทัน พี่เลยอยากให้ลินมาช่วยพี่อีกสักครั้งจะได้ไหม พี่อยากได้คนเป็นงานเลย งานนี้สำคัญมากๆ ถ้ามีอะไรผิดพลาด พี่จะต้องโดนฆ่าตายแน่ๆ”

“คิกๆ ขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่ริชชี่ เวอร์ไปรึเปล่าคะ ใครจะไปฆ่าพี่ริชชี่ คนสวยได้ลง”

“คุณ..คาร์เตอร์ ไง”

“คุณคาร์เตอร์..?”

มิลินทวนชื่อซ้ำด้วยน้ำเสียงแผ่วสับสน เพียงแค่ได้ยินชื่อเท่านั้น หัวใจก็ไหววูบเหมือนถูกสะกิดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก รู้สึกแปลกประหลาด คล้ายความคุ้นเคยที่ไม่ควรคุ้น หรือความหน่วงที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน

และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งสติ เสียงของพี่สาวก็ดังแทรกขึ้นมา…

“ใช่ คุณคาร์เตอร์ นักธุรกิจหนุ่ม เจ้าของบริษัทK หล่อมากนะ กาวใจสุดๆ แต่พี่ขอบายค่ะ คนอะไรน่ากลัวเกิ๊น มิลินก็ต้องระวังด้วยนะ ไปทำงานก็อย่าเข้าไปยุ่งหรือทำอะไรขัดใจเชียว คนนี้ยิ่งไม่ชอบให้ผู้หญิงมาวอแวอยู่ด้วย”

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“อืม...วงในเขาเมาส์กัน แต่พี่ไม่ได้พูดเวอร์นะ พี่พูดจริงๆ ลินก็ระวังๆ อย่าเข้าใกล้คุณคาร์เตอร์ด้วยล่ะ”

“อืม..ก็ได้ค่ะ แล้ววันนี้งานกี่โมงคะ”

“ห้าโมงเย็นจ๊ะ แต่ลินต้องมาหาพี่บ่ายสามนะ ต้องมาซ้อมบทพูดกันก่อน แต่เดี๋ยวพี่ส่งข้อมูลรถยนต์และงานให้ทางไลน์อีกทีนะ”

“ได้ค่ะ ลินมีเรียนบ่ายโมงถึงบ่ายสอง เรียนเสร็จแล้วจะรีบเข้าไปหานะคะ”

 “ขอบคุณมากนะ น้องเลิฟ เดี๋ยวพี่เลี้ยงขอบคุณอีกที”

 “ไม่เป็นไร ค่า..”

หลังจากวางสายจากริชชี่พี่สาวคนสนิท มิลินก็ได้หยิบมือถือเปิดหาข้อมูล ประวัติของคาร์เตอร์ ที่พี่สาวเธอย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าเข้าใกล้

“คุณคาร์เตอร์ อายุแค่ยี่สับหกปีเองเหรอเนี่ย นึกว่าอายุจะมากกว่านี้ซะอีก”

“อ่า..เก่งจัง ทำธุรกิจเยอะมากเลย” มิลินอ่านข้อมูลของนักธุรกิจหนุ่มอย่างละเอียด แอบรู้สึกชื่นชมกับความสามารถของคาร์เตอร์ ไม่ใช่น้อย

“ลูกครึ่ง...โสด...ดูเหมือนจะเป็นที่ต้องการของผู้หญิงหลายคยเลยนะ”

“แต่อืม...หน้าตาคุณคาร์เตอร์ ถึงจะหล่อมากๆแต่ก็น่ากลัวอย่างที่พี่ริชชี่พูดจริงๆ ด้วยแฮะ แล้วผู้หญิงที่ไหนจะกล้าเข้าใกล้กันนะ”

มิลินพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ทั้งที่สายตายังไม่ยอมผละไปไหน เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคมสีเทาเข้มนั้น ดวงตาที่ทั้งเย็นชาและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน มันดึงดูดให้เธอเหม่อมองอยู่นานจนลืมหายใจ ราวกับว่าภายในนั้นซ่อนอะไรบางอย่างที่เธอไม่ควรรับรู้…แต่กลับอยากค้นหาอย่างประหลาด

@โกดังร้าง

“ใครส่งมึงมา” เสียชายฉกรรจ์ ในชุดสูทสีดำกำลังทำหน้าที่สอบสวนคนทรยศ ที่เข้ามาเป็นหนอนบ่อนไส้เพื่อมาล้วงความลับแก๊งของพวกเขา

“......”

เพียะ! เพียะ!

เสียง เพียะ! ดังสนั่น เมื่อปลายกระบอกปืนหนาหนักฟาดเข้ากับแก้มของชายทรยศอีกครั้ง แรงกระแทกทำให้ศีรษะของเขาหงายไปด้านหลัง เลือดสีแดงเข้มไหลอาบแก้มลงมาถึงคาง โซ่ตรวนที่พันธนาการอยู่ทั้งแขนทั้งขาเสียดสีกันจนเกิดเสียงแกร่งกรัง

ชายคนนั้นแทบจำไม่ได้แล้วว่าใบหน้าของตัวเองเคยมีหน้าตาอย่างไรทุกอย่างบวมปูด ช้ำเขียว มีแต่เลือดที่เกรอะกรังจนแทบไม่เหลือเค้าโครงดั้งเดิมให้มองเห็น

“กูถาม—ว่าใคร...ส่งมึงมา!”

เสียงคำรามกร้าวดังสะท้อนทั่วโกดังร้าง คำแต่ละคำถูกเหวี่ยงออกมาด้วยแรงโทสะ ที่ยังคงสอบสวนต่ออย่างไม่คิดลดความรุนแรงแม้แต่น้อย

แต่ทว่า

เงียบ..

ควันบุหรี่สีเทาถูกพ่นออกอย่างเชื่องช้า จากริมฝีปากของผู้ทรงอิทธิพล ที่เพียงแค่ชื่อก็ทำให้ใครต่อใครรู้สึกหนาววาบขึ้นสันหลัง

คาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ทั้งในโลกธุรกิจและในเงามืด คือชื่อที่ใครได้ยินก็ต้องชะงัก เขาเป็นบุคคลอันตรายที่ผู้คนต่างหวาดกลัว เล่าลือกันไปทั่วว่าเป็นชายเลือดเย็น ไร้ความรู้สึก…ไร้หัวใจโดยสิ้นเชิง

และสำหรับคาร์เตอร์แล้ว ถ้าเขาอยากได้อะไรมันก็ต้องได้ ไม่ใช่พรุ่งนี้ ไม่ใช่ทีหลัง แต่ต้องได้...เดี๋ยวนี้!

“หึ”

เขานั่งสูบบุหรี่มองดูบทสนทนาระหว่างลูกน้องและคนทรยศอยู่นาน รู้สึกป่วยการที่ถามคนอย่างพวกมัน และเขาก็ฉลาดมากพอที่จะเดาได้ไม่ยากว่าใครส่งพวกมันมา

“ตัดลิ้นมัน!”

“นะ...นายครับ ต่อไปผมจะไม่หักหลังนายแล้วครับ ดะ...ได้โปรดให้อภัยผมเถอะ”

เสียงของชายทรยศ รีบขอร้องอ้อนวอนมาเฟียหนุ่มตรงหน้าทั้งน้ำตา เมื่อลูกน้องคนอื่นๆ เข้ามาล็อกตัวและดันใบหน้าของเขาแนบลงไปกับพื้นที่เย็นเฉียบ

“หึ” มาเฟียหนุ่มเหยียดยิ้มมุมปาก มองคนตรงหน้าที่กล้าขอให้เขาให้อภัย

“กูฝากพวกมึงด้วยแล้วกัน อย่าให้มันพึ่งตายล่ะ”

“ครับ!” เสียงรับคำสั่งที่ดังขึ้นพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

“ค่อย ๆ…ตัดแขนตัดขามันออกทีละชิ้น”

เสียงทุ้มเย็นเยียบเอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับเพียงสั่งให้เก็บขยะกองหนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนหมุนตัวเดินออกจากโกดังไปอย่างเนิบช้า ไม่แม้แต่จะเหลียวมองเสียงกรีดร้องโหยหวนหรือคำวิงวอนแตกพร่าที่ดังตามหลังมา

เจ้าของเสียงนั้นคือคาร์เตอร์ มาเฟียหนุ่มผู้ขึ้นชื่อด้านอิทธิพลและความเหี้ยมเกรียมชนิดไร้ผู้ทัดทาน สำหรับเขา…คนที่กล้าคิดจะเป็นศัตรู ไม่มีวัน ได้รับการปล่อยผ่าน

และคาร์เตอร์ไม่เคยเสียเวลาฆ่าใครด้วยวิธีง่าย ๆความตาย…สำหรับเขานั้นเร็วเกินไป

เขาเลือกจะทรมานศัตรูและคนทรยศให้ตายทั้งเป็นให้พวกมันรู้สึกถึงความเจ็บปวดทุกวินาที จนสุดท้ายต้องร้องขอความตายจากปากของตัวเอง…

และนั่นแหละคือสิ่งที่คาร์เตอร์ต้องการ..