Masuk"เป็นไงคะพี่นาว ศึกหนักเลยใช่มั้ย" เมย์เอ่ยถามมะนาวด้วยรอยยิ้ม "อย่าถามค่ะ หลักฐานชัดเจน แต่พี่ว่าเราสองคนก็ไม่ต่างจากพี่นะ" มะนาวเอ่ยพูดขึ้นจนเพลงขวัญและเมย์ต่างส่ายหน้าเอือมระอา "หนุ่มๆ แก๊งนี้นิสัยต่างกันแต่ความหื่นนี่เหมือนกันจริงๆ ค่ะ" เพลงขวัญพูดขึ้นพร้อมกับสำรวจร่างกายตัวเองว่ายัง
"อ่าส์ เมียครับ อย่าทรมานผัวแบบนี้" ราเชนทร์เอ่ยพูดเสียงสั่นด้วยความเสียวเมื่อโดนมะนาวส่ายเอวบดขยี้ลูกชายเขาผ่านกางเกง "แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรอคะ ไหนบอกเมียหน่อยสิคะ ว่าอยากได้อะไร หืมม วันนี้เมียตามใจทุกอย่างเลย" มะนาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน จนทำให้ราเชนทร์แทบคลั่ง "ออนท๊อปให้หน่อยได้ม
ดินแดนพูดขึ้นพร้อมกับหันหลังกลับไปลากเก้าอี้หันไปทางที่แก๊งเมียตัวเองกำลังนั่งดื่มอยู่ เพราะพวกเธอไม่ขึ้นมาหาพวกเขาแต่นั่งดื่มอยู่ข้างล่าง เช่นเดียวกับมาวินและราเชนทร์ที่ลากเก้าอี้ของตัวเองมานั่งเรียงหน้ากระดานได้แต่มองเมียตัวเองกำลังนั่งดื่มกันอย่างสนุกสนาน "นายเราเป็นมาเฟียจริงๆ ใช่มั้ยพี่เจ พี
"ไอ้ภาคโทรมายังมึง" ราเชนทร์เอ่ยถามเพื่อนพร้อมกับยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มเพราะเห็นเวลาสองทุ่มแล้วยังไม่เห็นแก๊งเมียพวกเขามาเลย เพราะด้วยเป็นปาร์ตี้พิเศษจึงทำให้ลูกค้าต่างก็มาจับจองพื้นที่เร็วกว่าทุกวันทำให้ตอนนี้คนเริ่มแน่นร้านทั้งที่ยังไม่ถึงสามทุ่มด้วยซ้ำ "กูโทรไปถามแล้ว ไอ้ภาคบอกว่ากำลังพามา" ม
"รีบครับเมีย เดี๋ยวผัวสาย" ราเชนทร์พูดขึ้นขณะจูงมือเธอวิ่งขึ้นบันไดโดยไม่ได้วิ่งเร็วเท่าไหร่ "เชนทร์รีบก็ลงไปสิจะพานาววิ่งขึ้นมาห้องเรียนทำไม เดี๋ยวๆ เชนทร์ เลยแล้วๆ นาวเรียนชั้นสองเองนะ" มะนาวรีบเอ่ยห้ามราเชนทร์ทันทีเมื่อเขากำลังจะพาวิ่งขึ้นชั้นสาม "อ้าวหรอ ถ้าไม่ห้ามนิพาวิ่งจนชั้นบนสุดเล
หลังจากวันที่ราเชนทร์ขอมะนาวแต่งงานทั้งสองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่คอนโดด้วยกันจนตอนนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว โดยราเชนทร์ก็ยังทำหน้าที่ไปรับไปส่งมะนาวที่มหาลัยเหมือนเดิมถึงแม้ว่าจะอยู่คนละทางก็ตาม วันนี้ก็เช่นกันราเชนทร์ขับรถมาส่งมะนาวที่มหาลัยเหมือนเดิม "เป็นอะไรหน้าบึ้งแต่เช้าเชียว" มะนาวเอ่ยถามราเชนทร
มะนาวมองตาขวางใส่ราเชนทร์เมื่อเห็นการกระทำที่ไม่มีเหตุผลของเขา ส่วนราเชนทร์ก็ได้แต่ยิ้มแห้งให้เธอ ส่วนกลุ่มของเมฆก็ลุกไปทันทีเพราะกินอิ่มพอดี "นายเป็นอะไรของนาย อยู่ดีๆ มากัดคนอื่นทำไม" "ก็ฉันคิดว่าไอ้เมฆมันมาจีบเธอนิ ขอโทษได้มั้ยล่ะ ฉันโดนไอ้แดนมันแกล้งนะ" ราเชนทร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนจนมะนาว
"อย่าบอกนะว่าของมึงไอ้เชนทร์" "ของกูเชี่ยยอะไร เพื่อนของมะนาวต่างหาก" ราเชนทร์ตวาดบอกดินแดนไปตรงๆ สักพักเชอรี่ก็เดินมาถึงพวกเขา "เอ่อ ราเชนทร์กินข้าวยังคะ" เชอรี่เอ่ยถามราเชนทร์ด้วยรอยยิ้มหวาน "ยังครับ พอดีผมไม่ค่อยกินข้าวเช้า" ราเชนทร์เอ่ยตอบไปตามมารยาท แต่อยู่ดีๆ มาวินก็เอ่ยขัดขึ้น
ราเชนทร์เดินมาหามาวินและดินแดนที่เต็นท์ของพวกเขา นั่งลงข้างๆ แล้วส่งยิ้มให้เพื่อนทั้งสอง จนดินแดนเอ่ยถาม "ไอ้สัสเชนทร์ มึงเป็นเชี่ยยอะไรมานั่งยิ้มให้พวกกู ขนลุกสัส" ดินแดนพูดขึ้นพร้อมกับเอามือลูบแขนตัวเอง ส่วนมาวินก็นั่งมองหน้าราเชนทร์แบบงงๆ ไม่เข้าใจการกระทำของเพื่อน "เพื่อนทั้งสองครับ กูมี
"หึ สมกับเป็นแก หลอกได้ไม่นานจริงๆ" เชอรี่เปลี่ยนน้ำเสียงพูดทันที สายตาเธอมีแต่ความเกลียดชังมะนาว "แกต้องการอะไรยัยเชอ" มะนาวเอ่ยถามไปตรงๆ ไม่เข้าใจว่าเพื่อนเธอต้องการอะไร "ฉันเกลียดแก เกลียดที่ราเชนทร์ไปสนใจแต่แก ถ้าไม่มีแกราเชนทร์ก็จะหันมาสนใจฉันแทน" "หมายความว่าไง ถ้าไม่มีฉัน" มะนา







