LOGINท่านี้มัน.... จะดีนะ ทำเอานัยน์ตาคู่สวยสุกใสสั่นระริก แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับท่านั่งแนบชิดและแนบแน่นขนาดนี้ “บอกแล้วว่ามันไม่สบายตัว...จะลงไปไหม” จินเอี้ยวหน้ากลับมามองคนข้างหลัง นัยน์ตาคมกริบก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่ลง” ไอมิเอะส่ายหน้าพรืดทันที สองมือเล็กกระชับกอดรอบไหล่หนา
งานส่วนแรกของวันคือการปรับหน้าดินและถอนตอไม้ใหญ่หลายจุด แต่ก็ติดปัญหาล่าช้าเพราะคนงานไม่พอ เนื่องจากอีกทีมติดงานใหญ่ที่ไซต์อื่น คนงานเท่าที่มีอยู่จึงทำไม่ทันเวลาที่กำหนด จินจึงตัดสินใจจะขับรถแม็คโครเพื่อถอนตอไม้ด้วยตัวเอง จึงหันไปสั่งคนงานให้เอารถมาให้ ระหว่างรอคนไปเอารถมา จินก็เดินกลับมาหาไอมิเอะท
“ไม่เอาก็แล้วแต่ครับ แต่ผมจะวางไว้ตรงนี้ ถือว่าพวกผมนำมาคืนแล้ว ต่อไปนี้ก็เลิกแล้วต่อกัน ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” “เก็บกลับไป” คุณศิวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทิศเหนือถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากทิ้งไว้ตรงนี้คงได้มีเรื่องใหญ่ตามมาแน่ จึงยื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินกลับคืนมาแต่โดยดี ก่อนจะลากแขนธีโอและไตเติ
“ทำไม...ไม่ขยับเลย” เสียงหวานอ้อมแอ้มถามข้างหู “เดี๋ยวเธอเจ็บอีก” จินยื่นมือหนาขึ้นมากอดรัดแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ ไอมิเอะผละหน้าออกเล็กน้อย มองสบสายตาคมกริบเพื่อดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนประโยคไม่คาดฝันจะหลุดออกจากปากคนตัวเล็ก “แก...มีคนอื่นเหรอ” จินชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเลย เพราะเขาทำง
จินช้อนตัวอุ้มร่างบางลอยขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินออกจากห้องน้ำตรงมายังเตียงกว้างทันที ระหว่างที่เดิน คนในอ้อมแขนยังคงทำหน้างอนตุ๊บป่อง จินหลุบสายตาลงมองคนตัวเล็กเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยกขึ้นบางเบาจนเธอสังเกตไม่เห็น นัยน์ตาคู่คมทอดมองแก้มป่องๆ นั้นด้วยความเอ็นดู ทว่าใบหน้าส่วนใหญ่ยังคงเรียบนิ่ง เขาวา
“เธอไม่ว่าฉันเหรอ” จินหันมามองหน้าเธอตรงๆ “จะว่าทำไม ก็แกอยากขอ เราจะห้ามอะไรแกได้ ชีวิตแก แกอยากทำอะไรก็ทำเลย” น้ำเสียงฟังดูเหมือนอนุญาตทุกอย่าง แต่สีหน้าไม่ใช่แบบนั้นเลย “พูดจริงเหรอ” “อืม ตามสบาย...ก็แล้วแต่จิตสำนึกแก” ไอมิเอะตอบพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที คำว่า ‘แล้วแต่จิตสำนึก’ ดังก้องกร
“ทำไมถึงลุกขึ้นมาแต่งแบบนี้ล่ะ?” “…ก็แค่อยากลองแต่งตัวดี ๆ ดูบ้างน่ะ” ไอมิเอะตอบเสียงเบา กลั้นใจไม่ให้มือที่วางบนตักสั่นพร่า สายตาของแก๊งผีเสื้อสมุทรยังคงมองมาอย่างเขม็ง บางคนถึงกับขยับตัวเหมือนพร้อมจะนินทาอีกรอบ “อันที่จริง ไม่แต่งตัวแบบนี้ก็สวยมากอยู่แล้วนะ”ตูมตามเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ
“เฮ้ย” เสียงเดียวสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนทำให้ทั้งกลุ่มชะงัก หันมาแทบพร้อมกัน “อะไรวะ?” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “....” จินไม่ตอบ แต่ก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว สายตาคมกริบราวกับจะเฉือนคนตรงหน้าให้ขาดครึ่ง เฉพาะกอล์ฟเท่านั้นที่จินโฟกัส แววตาของจินไม่ใช่แค่ไม่พอใจ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะฆ่า โดยไม่ม
“คำก็ทุเรศ สองคำก็ทุเรศ พวกมึงมาคาดหวังอะไรจากพวกกู หน้าพวกกูดูเป็นคนดีรึไง กูก็บอกอยู่ว่า Red flag” “หื่นได้ทุเรศมาก” ยี่หวาเอ่ย “กูจะบอกให้ก็ได้ ถ้าเป็นคนไทย คนที่หัวนมสีชมพูแบบที่ไอ้จินชอบ มันมี แต่มันน้อย ต้องเป็นพวกลูกครึ่ง หรือไม่ก็คนที่มีเชื้อสายจีน” “ไอมิก็ลูกครึ่ง” เส้นด้ายพูดพลางชำเลือง







