로그인“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
บทที่ 52 จินกระตุกยิ้มมุมปาก แล้วโน้มตัวลงจนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอของเธอ ร่างกำยำก็ทาบทับร่างบาง แล้วซุกใบหน้าเข้าหาซอกคอระหงอย่างบ้าคลั่ง มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของเธอออกทีละเม็ด ไอมิเอะก็หลับตาแน่น ไม่กล้ามองภาพตรงหน้า แม้หัวใจจะเต้นแรงก็ตาม พอถอดเสื้อนักเรียนออกไปแล้ว จินก็มองหน้า
“ด้าย” เสียงเรียกเบาๆ ของไอมิเอะทำเอาเส้นด้ายที่กำลังก้มกินข้าวเงยหน้าขึ้นมาทันที “ว่า?” “เราเห็นแล้วนะ…ที่แกโพสต์คลิปเราเต้นลงติ๊กต็อก” แค่ประโยคนั้นประโยคเดียว ทำเอาบรรยากาศที่เคยชิลๆ ชะงัก ยี่หวาก็ชะงักมือกลางอากาศ เส้นด้ายกับแก้มยุ้ยก็เบิกตาเล็กน้อย “พ…พวกกูกำลังจะบอกมึงเรื่องนี้อยู่พอดีเลย
“พร้อมรึยัง?” ก่อนจะพูดเสียงต่ำ ไอมิเอะก็ส่ายหน้าช้าๆ แววตาก็ประหม่าเชิงบอกว่า ‘ยังไม่พร้อม’ “รอข้างนอก” จินพูดแค่นั้น ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนขอบระเบียงด้านนอกห้อง เขานั่งยืดขาไขว้เล็กน้อย พิงหลังกับเสา มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถดูอะไรเรื่อยเปื่อย ส่วนอีกข้างก็ลูบผมตัวเองเบาๆ ในขณะที่ภายในห้
บทที่ 60 “พี่มึงพูดถึงกูแบบนี้จริงเหรอ?” จินเหลือบมองเด็กชายตัวแสบ ด้วยสายตานิ่งแต่แฝงแรงกดดันในที น้ำเสียงก็ไม่พอใจชัดเจน แต่ก็ยังคุมอารมณ์ไว้ด้วยไม่อยากปะทะเด็กตรงๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าไอมิเอะจะพูดแบบนั้น บุคลิกของเธอมันไม่ใช่เลย แล้วก็เท่าที่รู้จักกันมา เธอไม่ใช่คนช่างนินทาหรือพูดลับหลังใคร ที่จ







