LOGIN“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“ตื่นแล้วเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำพร่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งกระชับกอดจนหน้าอกนุ่มหยุ่นบี้ไปกับท่อนแขน “กว่าจะตื่นได้นะ...ให้รอจนปวดไข่” “จิน...อื้อออ! เอาออกไปก่อน...” ไอมิเอะประท้วงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจปนประหม่า ใบหน้าหวานที่ใสซื่อและบริสุทธิ์ในยามเช้ามันไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบขอ
“มึงได้ยินมั้ย” แก้มยุ้ยกระซิบเสียงตื่นเต้นกับเส้นด้าย “ได้ยินดิอีห่า กูไม่ได้หูหนวก เสียงครางอีจินแบบ...อืมมมม” เส้นด้ายพูดพลางเขินจัด ราวกับโดนจินกระแทกซะเอง “เสียงแบบนี้ น่าจะตอกเสาเข็มอยู่” ยี่หวาสมทบด้วยความตกใจจนตาเหลือก “กูว่ามีเตียงหัก” “กูนึกว่าคลอดลูก มันจะอะไรขนาดนั้นอะ เวอร์มากสาว ดูแ
บทที่ 208 “อื้อออ!” ไอมิเอะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ด้วยจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยความหิวโหยและมันเขี้ยว จินขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ เป็นการลงโทษข้อหาปากดี ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างมูมมาม เขาบดจูบจนเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังระงมไปหมด ร่างเล็กก็สั่นเทิ้มอ
ก่อนจะดันร่างเล็กๆ จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับขอบอ่างเย็นเชียบ สวนทางกับร่างกายของเขาที่เบียดเสียดเข้ามาจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง “ลับหลังกู ทำอะไรกับไอ้เวรนั่นไปบ้าง” เขากดเสียงต่ำจ้องหน้าเธอในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก สายตาของเขาไม่ได้มีแค่ความหึงหวงแต่มันมีความกดดันมหาศาลที่จงใจจะ







