Masuk“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
เขายังจับปลายคางมนไว้เบา ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเธอเริ่มไม่มั่นใจว่าหน้าตัวเองแดงขนาดไหนแล้ว เธอเม้มปาก พยายามทำหน้าเฉย แต่ปลายหูแดงจัดจนปิดไม่มิด จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังสนุกกับการดูเธอเสียอาการ ไอมิเอะรีบปัดมือเขาออกเบา ๆ แล้วเบือนหน้าหนีทันที “Boo” เธอเอ่ยเสียงเบาในลำคอ เหมือนตั้งใจพ
แผ่นหลังกว้างของเขามีรอยเล็บจิกลากยาว ไอมิเอะก็สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง โดนรวบเอวลอยหวือกระแทกเข้าหาความดุดันจนหน้าสั่น ไอมิเอะมองเห็นเพื่อนสนิทก็ตกใจจนหน้าถอดสี ไม่คิดว่าเพื่อนๆ จะไร้มารยาทถึงขั้นเปิดประตูเข้ามาดื้อๆ และไม่คิดว่าจินจะสะเพร่า ไม่ล็อคประตูห้องนอน “เชี้ยยยยย!” ยี่หวาที่ตั้งสติได้เป็นคนแรก
ปึก!! “อ๊ะ! เจ็บ...จิน...ระ...เราเจ็บ!” ไอมิเอะสะดุ้งสุดตัวหยัดกายขึ้นโอบรอบคอเขาแน่น น้ำตาก็คลอเบ้ากับความใหญ่โตที่บดเบียดเข้ามาอย่างรุนแรง จินไม่ยอมอ่อนข้อให้ ความโกรธที่เห็นเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นเปลี่ยนเป็นแรงส่งที่โหมกระหน่ำ เขาเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง ปึก! ปึก! ปึก! จนเสียงเนื้อก
บทที่ 205 @เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนเวลาเจ็ดโมงเช้าซึมผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาอย่างแผ่วเบา ไอมิเอะค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกหนักอึ้งยังเกาะกุมร่างกายบอบบางไว้แน่น และเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบางคนอยู่ใกล้กว่าที่คิด ลมหายใจอุ่น ๆ รดอยู่ตรงท้ายทอยอย่างสม่ำเสมอ ร่างกำยำของจินนอนตะแคงซ้อ







