LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 197 “พูดมาเร็วๆ อยากรู้” เส้นด้ายคะยั้นคะยอด้วยความตื่นเต้นหนักมาก ตอนนี้เส้นด้ายคือแรดกว่าเดิม จากที่แรดอยู่แล้ว ยิ่งพอโดนทิศเหนือเปิดซิงมายิ่งเก็บอาการไม่อยู่ เธอนั่งไม่ติดเก้าอี้ ดวงตาเป็นประกายวาววับ อยากจะรีวิวอยากจะรู้มาก “เออ เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องอายหรอก รู้แค่ในกลุ่มเรา พวกกูไม
“คงตกใจใช่ไหม ว่าทำไมถึงเจอผมที่นี่” ศาสตราจารย์หนุ่มปล่อยมือออกอย่างสุภาพ “ผมเป็นอาจารย์แพทย์รับเชิญของโรงพยาบาลนี้ด้วย วันนี้พานักศึกษาแพทย์จากมหาวิทยาลัยของผมมาฝึกงาน” คำอธิบายฟังดูสมเหตุสมผล น้ำเสียงนิ่งสุภาพ แต่ดวงตาคมคู่นั้น ยังทำให้ไอมิเอะรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึก ๆ “อ๋อ…อย่างนี้นี่เองค่ะ” เธอ
ทว่า จู่ ๆ เงาของใครบางคนก็ทอดลงบนโต๊ะ ทำให้เธอชะงัก ศาสตราจารย์เหมราชหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะพอดี แล้วมองมาด้วยสายตานิ่งลึก และเย็นกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน “ขออนุญาตนั่งด้วยได้ไหมครับ” คำพูดนั้นฟังดูไม่เหมือนการขออนุญาตเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ศาสตราจารย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามไอมิเอะ วางมือบนโต๊ะอย่า
จินไม่ได้แค่ชมเปล่าๆ เขารวบเอวคอดของเธอไว้มั่น แววตาที่เคยนิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นความกระหายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด “ขย่มช้าไปแล้ว...มันต้องแบบนี้ถึงจะสะใจ” สิ้นคำพูด จินก็จัดการสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จังหวะที่หนักหน่วงและกะทันหันทำให้ร่างของไอมิเอะถึงกับตัวลอยขึ้นจากน้ำครู่ห







