로그인“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
ช้างมองดูแก้มยุ้ยที่ยืนตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้า สภาพป่นปี้ปนรอยเปื้อนที่โคนขามันบ่งบอกได้ชัดเจนว่าช้างเป็นคนแรกที่ทำลายกำแพงนี้ลง “ไม่บอกก่อนวะว่ายังซิง จะได้เบามือกว่านี้” ถึงปากจะบ่น แต่ช้างกลับค่อยๆ โน้มตัวลงไปกอดร่างเล็กจากด้านหลังไว้แน่น ทิศเหนือนอนมองร่างเล็กที่หอบหายใจรวยรินใต้ร่างด้วยสายตาเ
บทที่ 201 ซึ่งนั้นทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแรงโดยไม่รู้สาเหตุ ทั้งที่อีกฝ่ายยังคงนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ มือวางบนโต๊ะอย่างผ่อนคลาย ไม่มีท่าทีคุกคามแม้แต่นิดเดียว แต่นั่นแหละ ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ “จะเลิกกับมันตอนไหน?” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยอย่างไม่เร่ง ไม่กดดัน เหมือนเป็นคำถามทั่
บทที่ 199 “เหมือนจริงมาก” “จริง เหมือนอยู่ในเครื่องบินจริงๆ เลย” ศาสตราจารย์เหมราชยืนอยู่หน้าห้องอย่างสุขุม มือหนึ่งวางบนแผงควบคุมจำลอง อีกมือไพล่หลัง ก่อนจะหันมายิ้มบาง ๆ ให้กับกลุ่มนักเรียน “ที่เห็นอยู่นี่ คือ Flight Simulator ระดับเดียวกับที่ใช้ฝึกนักบินพาณิชย์จริง มีใครสนใจจะลองเป็นนักบินคนแ
เวลาแปดโมงครึ่ง รถบัสจอดแวะที่ปั๊มน้ำมัน เสียงซองอาหารถูกแกะดังกรอบแกรบไปทั่วคัน จินลืมตาขึ้นมา เหลือบเห็นเพื่อน ๆ เริ่มกินข้าวกันแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างเบื่อหน่าย กลิ่นอาหารลอยปะปนในอากาศทำให้เขาเหม็นจนขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม สายตาคมเลื่อนไปหยุดที่คนตัวเล็กข้างกาย ก็เห็นไอมิเอะยังนอนตะแคง ห


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




