Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
(อายทำไม แค่ดู) “....” (อยู่ไกล ดูดไม่ได้ อยู่ใกล้ค่อยว่าไปอย่าง) “...ทำไมแกเป็นคนแบบนี้” (หึ ไม่เงี่ยนเหรอ?) “O_O!” (มีคนเคยบอกมั้ยว่ามึงน่าเยx) “…เราเป็นผู้หญิงนะ...พูดจาอ่อนโยนกับเราหน่อยไม่ได้เหรอ…” เสียงของไอมิเอะสั่นน้อย ๆ ขณะพยายามขึงตาใส่โทรศัพท์ ใบหน้าก็มุ่ยจนคิ้วแทบจะชนกัน ทำให้จินช
บทที่ 47 “พวกมึงก็เลิกแกล้งมันได้แล้ว เดี๋ยวมันก็ร้องไห้หรอก” เสียงของยี่หวาดังขึ้น ทำให้เพื่อนอีกสองคนหยุดหัวเราะได้ในทันที แก้มยุ้ยกับเส้นด้ายก็สบตากัน ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ “เออ” แก้มยุ้ยรับเสียงเบาอย่างขอไปที แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดูดแล้วปรายตามองไปทางอื่น “ไม่แซวก็ได้ เดี๋ยวขี้แยอีก” เส้นด้ายว่าตาม
“มึงทำอะไรไอมิ?” ทิศเหนือถามขึ้นทันที สีหน้าเริ่มจริงจัง ขณะที่มือข้างหนึ่งเท้าราวบันไดไว้ราวกับขวางทาง “ไม่บอก” “อย่าทำให้กลัว เดี๋ยวมึงจะแห้ว” ทิศเหนือเอ่ยเตือน เพราะเพื่อนรุกแรงเกินไป จึงกลัวว่าไอมิเอะจะตกใจกลัวจนพยายามถอยหนี “ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป อย่าใจร้อน” “ไม่” จินตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนเพ
บทที่ 31 (เดี๋ยวสิ คุยต่ออีกหน่อย) ประโยคนั้นเหมือนบีบหัวใจดวงน้อยให้หยุดเต้น ไอมิเอะชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์อยู่แทบสั่น “.…” (กูไม่รับคืน) “เราต้องคืนแกจริงๆ ถ้าไม่คืน ป้าเราจะโกรธ” (ไม่ได้ใช้เงินป้าซื้อ มีสิทธิ์อะไรมาโกรธ) “.…” (ถ้าจะเอามาคืน ต้องจ่ายดอกเบี้ย) น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของเขาทำเอาหั







