Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
เส้นผมยุ่งเหยิงและชื้นเพราะเหงื่อ ความร้อนจากไข้ทำให้แก้มของเธอแดงจัดตัดกับริมฝีปากที่ซีดเซียว เปลือกตาของเธอบวมแดงจากการร้องไห้ทั้งคืน ความเจ็บยังแผ่ซ่านตามแผ่นหลังทุกครั้งที่เธอขยับ รอยฟาดจากเมื่อคืนยังคงชัดเจน แม้จะซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า แต่ความปวดแปลบก็ทำให้เธอนอนนิ่งแทบไม่กล้าพลิกตัว RrrrrRrrrr
“เวรแล้วไง” ทิศเหนือเอ่ยเสียงแผ่วอีกครั้ง พลางมองไตเติลที่ตอนนี้ก็เงียบไป “ฮือๆๆ” ไอมิเอะร้องไห้ฟูมฟายออกมามากกว่าเดิม “อย่าเอาแต่ร้องไห้ ถ้าโดนจริง ๆ บอกพวกกู พวกกูจะจัดการมันให้” ไตเติลพยายามจะปลอบ แต่ก็ยังคงแฝงความอยากรู้ อยากเสือก “ฮือๆ ฮึกๆ ฮึกฮือออ” เสียงสะอื้นของเธอดังมากขึ้นกว่าเดิม ร่าง
“ฮือๆ โยะไม่ให้ไอมิไป” ฮิเดโยะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไอมิเอะลุกขึ้นยืนตัวสั่น ริมฝีปากสั่นเครือ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไม่มีวันหยุด ใจเธอฉีกขาดทุกครั้งที่ได้ยินเสียงน้องชายร้องไห้ “ไอมิไม่ต้องไป อยู่กับปู่ อยู่กับน้อง ไม่รักน้องเหรอ จะทิ้งน้องไปเหรอ” น้ำเสียงของคุณปู่เต็มไปด้วยความหวังและความอ่อนโยน “
บทที่ 89 “กลัวอะไร?” จินชักสีหน้าเล็กน้อย ก่อนจะบีบหน้าอกใหญ่ด้วยสีหน้าเฉยเมย ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ “ฮึก…ถ…ถ้าเราท้องขึ้นมา…อึก…จะทำยังไง” หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ ร่างกายยังอ่อนแรงจากสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอรวบรวมความกล้าถาม แม้จะรู้ดีว่าคำตอบอาจจะเจ็บยิ่งกว่าการไม่พูดอะไรเลย “เดี๋ยวให้แม่เลี้ยง






![HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
