LOGIN“....” “นักเลงอย่างแก ประวัติโชกโชน ไม่ใช่แค่เรื่องความอันธพาล แต่รวมถึงเรื่องผู้หญิงด้วย” “....” “ประวัติเรื่องผู้หญิงของแกแย่พอ ๆ กับความชั่วของแก” “นี่ล่ะปัญหาใหญ่สุด” ไตเติลเริ่มหันไปมองจินช้า ๆ ทิศเหนือเองก็เลิกคิ้ว “ฉันรู้มาว่าแกประวัติไม่ดีเรื่องผู้หญิง นอนกับผู้หญิงมาแล้วนับไม่ถ้วน คงไ
“เลวจัดเลยไอ้เวร มึงเคยมีช่วงชีวิตที่ไม่ต่อยใครบ้างไหม” ไตเติลพึมพำ “มี” จินตอบเสียงเรียบ “ตอนนอน” “กูไม่ถามแล้ว” ไตเติลหลับตาทันที “อายุสิบสี่ปี แข่งรถผิดกฎหมาย ชนรั้วกั้นสนามจนพังไปหนึ่งช่วง อายุสิบห้าปี หักคอครูที่โรงเรียนจนคอหัก” วีรกรรมช่วงอายุตั้งแต่สิบเอ็ดขวบ แทบจะมีทิศเหนือและไตเติลอยู่
“กูก็ไม่รู้” ไตเติลกัดฟันเอ่ยเบาๆ ในลำคอ “มึงไปยิงเขาตอนไหน กูไม่เห็นรู้เรื่องนี้” “อายุเก้าขวบ ขับเฟอร์รารีชนครูที่โรงเรียนจนขาหัก หมายเหตุ เพราะครูพูดไม่เข้าหู” คุณพ่อของไอมิเอะเปิดหน้าถัดไป “ไอ้เหี้ย…” ไตเติลหลับตา “แค่พูดไม่เข้าหู มึงเล่นขับรถชนเลยเหรอ กูอายแทน” “อายุสิบขวบ ยิงลูกชายของนักการ
“สามพันล้าน ค่าสินสอด?” ทิศเหนือที่ปกติแทบไม่ออกความเห็นถึงกับเลิกคิ้ว “สามร้อยล้านสำหรับหมั้นหมาย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สามพันล้าน รวมกันสามพันสามร้อยล้าน นี่ซื้อบริษัทได้เลยนะ” “เงินขนาดนี้ ซื้อบริษัทยังเหลือเงินทอน” ไตเติลกัดฟันพูด “หุบปาก” จินพูดขึ้นทันที คราวนี้น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือ
คุณพ่อของไอมิเอะไม่ได้ต้องการให้จินทำสำเร็จ แค่กำลังวางกำแพงที่สูงจนแทบไม่มีใครปีนข้ามได้ ถ้าจินทำไม่ได้ ก็แค่เลิกกับลูกสาวของท่าน จบ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านต้องการเห็น แต่คนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้มีสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่ทุกคนคิด สามเดือน เขายอมรับว่ามันสั้นเกินไป สั้นจนแม้แต่เขาเองยังต้องคิด
บทที่ 281 จินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ กรามที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย จินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม เพียงแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ายังคงกำแน่นอยู่ “ดี…” ทิศเหนือพึมพำอย่างโล่งใจ เมื่อกี้ลุ้นสุดชีวิต
ปึก!! เขากระแทกอีกครั้ง แล้วชะงัก “…มิ” เขาเรียกชื่อเธอสั้น ๆ เสียงพร่าติดเหล้าแผ่วเบา ก่อนจะชะงักไป ร่างสูงหยุดนิ่ง เงยหน้าขึ้นมองร่างบางใต้ร่างที่ไร้เสียงตอบรับ เธอสลบไปแล้ว ร่างบางไม่ไหวอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่ยอมหยุด เขาหลับตาแน่น กัดฟันกรอด ก่อนจะเคลื่อนไหวสะโพกสอบอีกครั้ง อย่างไม่ส
“กรี๊ดดดดดด!!!” ทันทีที่จินเดินเข้าไปในหอประชุม เสียงกรี๊ดดังสนั่นลั่นออกมาถึงข้างนอก เสียงนั้นเหมือนตอกย้ำว่าไม่ว่าเขาจะทำอะไร เขาก็ยังเป็นคนที่ทุกคนเทิดทูน ขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ด้วยหัวใจที่แตกสลาย “เด็กพวกนี้มันแรดกันมาก เห็นผู้ชายหล่อเป็นไม่ได้” ยี่หวาถอนหายใจ พลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูตัวเ
บทที่ 90 “ก็รู้กันอยู่ว่าเป็นเพื่อนแบบไหน ทำขนาดนี้ แต่บอกว่าเป็นแค่เพื่อน จิตใจมึงทำด้วยอะไร” คำพูดของทิศเหนือทำให้จินดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม “นอกจากพวกมึงก็ไม่มีใครรู้ อย่าวุ่นวายให้มันมาก ฝากด้วย” จินพูดจบประโยค ก็ใช้มือหนาลูบศีรษะไอมิเอะเบา ๆ สองที แล้วหมุนตัวเดินออกไปเตรียมตัว อย่างไม่แม
เส้นผมยุ่งเหยิงและชื้นเพราะเหงื่อ ความร้อนจากไข้ทำให้แก้มของเธอแดงจัดตัดกับริมฝีปากที่ซีดเซียว เปลือกตาของเธอบวมแดงจากการร้องไห้ทั้งคืน ความเจ็บยังแผ่ซ่านตามแผ่นหลังทุกครั้งที่เธอขยับ รอยฟาดจากเมื่อคืนยังคงชัดเจน แม้จะซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า แต่ความปวดแปลบก็ทำให้เธอนอนนิ่งแทบไม่กล้าพลิกตัว RrrrrRrrrr







