Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 152 @คอนโดมิเนียม หลังจากกลับมาจากร้านหมูกะทะ ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง พออาบน้ำเสร็จ จินก็เดินเข้ามาในห้องของเธอโดยไม่บอกกล่าว เขานั่งลงบนเตียงของเธออย่างถือสิทธิ์เต็มตัว โดยมีผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่รอบเอวสอบจนแทบหลุด เผยให้เห็นลำตัวแข็งแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เปียกชื้นจากไอ
“ไม่อยากรู้แล้วเหรอว่ากูไปไหน” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าทุกที แฝงด้วยแววขอร้องที่ไม่เคยมีในสายตาของจินมาก่อน “….” “ถ้ายอมคืนดี กูจะเล่าทุกอย่างให้ฟัง” “งั้นก็เก็บปากแกเอาไว้กินข้าวเถอะ ปล่อยเราไว้อย่างนี้แหละ ยังไงพรุ่งนี้ก็จะย้ายออกอยู่แล้ว” เธอก็สะบัดมือออกจากเขาทันที แล้วเดินกลับห้องตัวเองไปเล
บทที่ 144 หลังจากนั้นไม่นาน อาจารย์ที่ปรึกษาก็มาเรียกไอมิเอะไปซ้อมรำ ทำเอาเธอแทบอยากมุดโต๊ะหนี ไม่อยากไปสักนิด แต่โดนจิ้มชื่อมาขนาดนี้ จะปฏิเสธก็คงไม่ได้ ได้แต่ถอนหายใจยาว ๆ แล้วลากขาไปอย่างจำใจ แค่คิดถึงวันงานกีฬาสีที่จะมาถึง เธอก็อยากร้องไห้แล้ว ทั้งต้องเป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่ง เดินนำขบวนพาเหรดตอ
สุดท้าย เธอก็ค่อย ๆ ล้วงกระเป๋า หยิบบัตรสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าสตางค์ใบเล็กอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทันทีที่แสงจากไฟร้านสะท้อนกับผิวบัตรสีดำสนิท ตัวอักษรสีเงินที่สลักชื่อจินไว้เด่นชัด ทำเอาโต๊ะทั้งโต๊ะถึงกับเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะเกิดเสียงอุทานแทบพร้อมกัน “OMG! Black Card Limited!” เสียงหวีดดังขึ้นจนพนัก







