LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
แล้วจู่ ๆ จินก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แรงกดดันมหาศาล “ยังไม่ได้มีแฟนใช่ไหม?” คำถามสั้น ๆ ง่าย ๆ แต่จังหวะที่เขาพูดกลับเต็มไปด้วยอะไรบางอย่าง บางอย่างที่บีบหัวใจเธอให้เต้นผิดจังหวะ ด้วยเธอไม่ยอมตอบอะไรกลับมาเลย ไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยา จินจึงคิดว่า ถ้าเธอไม่ได้เล่นตัว ก็คงมีแฟนอยู่แล้ว เพราะถ้าเธอไ
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
บทที่ 19 “ว้าว…” ยี่หวาเผลออุทานออกมาเบาๆ น้ำเสียงนั้นทั้งตื่นตะลึง ติดตลกและสลดในเวลาเดียวกัน “เออ กูไม่เอาก็ได้ ปีนี้มึงจะมีแฟนเหมือนคนอื่นแล้ว ในที่สุดมึงก็จะมีแฟนคนแรกก่อนเรียนจบสักที!” เส้นด้ายเอ่ยขึ้น ทำให้ไตเติลและทิศเหนือชะงักไปทำตามๆ กัน “แฟนคนแรก? ไอมิยังไม่เคยมีแฟนเหรอ?” ไตเติลหันข
บทที่ 25 “เมื่อคืนกูได้ยินข่าวมึงกับอีจ๊ะจ๋า” ไตเติลเปิดประเด็น น้ำเสียงก็แฝงความแซว “.…” จินก็เงียบ ราวกับคำพูดพวกนั้นไม่ควรค่าพอให้เขาตอบ ก่อนจะหันไปจับจ้องไอมิเอะ เหมือนทั้งโลกมีแค่ไอมิเอะ กับเรื่องที่เขาอยากอธิบาย แต่เลือกจะไม่พูด ไอมิเอะเองก็ได้ยินทุกคำ แต่เธอแกล้งทำเป็นไม่สนใจ แต่หัวใจกลับเ







