Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“ยินดีต้อนรับสู่รังหมาป่า” เสียงทุ้มต่ำของจินเอ่ยขึ้นในขณะที่เขาหันมามองเธอ ริมฝีปากหยักได้รูปแสยะยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมลึกจ้องตรงเข้ามาในดวงตาเธอราวกับล่วงรู้ทุกความคิดที่เธอกำลังตื่นตระหนกอยู่ในใจ แล้วเขาก็ดับเครื่องยนต์ แล้วปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนจะเปิดประตูออกอย่างไม่รีบร้อน แต่คำพูดขอ
บทที่ 62 ไอมิเอะเดินตรงไปยังบล็อกกิ้งของตนเอง ตรงตำแหน่งที่ซ้อมไว้เมื่อวาน ทันทีที่เธอยืนประจำจุด ทุกสายตาในยิมก็พลันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน “สวยจัด” แล้วเสียงซุบซิบจากรุ่นน้องชายก็ดังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โห~ สวยมาก” แล้วเสียงซุบซิบของรุ่นน้องผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่แพ้กัน “ใช่! สวยมาก โครงหน้
“อะไรนะ?” จินเค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจของเขากำลังเต้นแรงด้วยความหึงหวง ความโกรธ ความไม่พอใจ ตีกันจนแยกไม่ออก มือหนาก็พุ่งขึ้นมาจับปลายคางมนอย่างแรง “เราเจ็บนะ ฮือๆ” ไอมิเอะร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พลางดันมือเขาออก แต่แรงเธอก็ไม่ได้มากพอที่จะทำอะไรได้ เสียงร้องไห้ของเธอ มันดังชัดกว่าคำด่าใด ๆ ที่
“ให้มันจริง อย่าให้พ่อรู้ว่าไปแอบนอนกับมัน” “..!!!” คำพูดของคุณพ่อทำให้เธอสะดุ้ง เผลอขยับตัวถอยไปชิดประตูรถเล็กน้อย แววตาตื่นตกใจหันมามองผู้เป็นพ่อเต็มตา เธออยากเถียง อยากอธิบาย อยากปกป้องตัวเอง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว “ถ้าป่องขึ้นมา พ่อไม่เลี้ยงลูกให้เด็ดขาด แล้วก็จะตัดหางปล่อยวัด” “…หนูไ







