LOGIN“....” ไอมิเอะเงียบฟังอยู่ตลอด ยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกถึงความต่างระหว่างตัวเองกับเขาชัดขึ้นเรื่อย ๆ โลกของจินมันใหญ่เกินไป ใหญ่จนเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะยืนอยู่ข้างเขาได้จริงไหม จินเหลือบมองสีหน้าสลดลงของเธอ ก่อนขมวดคิ้วนิดหนึ่ง “แต่ฉันกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรเกินเลย...ฉันมีแค่เธอ” หัวใจของไอมิเอะกระตุก
“บอกให้รอ” มือหนาปล่อยจากต้นคอ เปลี่ยนเป็นคว้าเอวเธอแทน แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างง่ายดาย ทำให้ร่างบางเซเล็กน้อย ก่อนจะถูกพาให้เดินไปข้าง ๆ เขาโดยที่หนีไม่ได้ จินไม่ได้มองเธอ แค่พาเดินตรงไปยังทางเข้าร้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่อยากรอ” “อย่าดื้อ” “งั้นก็ปล่อย” ไอมิเอะพยายามขยับหนีเล็กน้อย “อยู่เฉ
“….” จินขบกรามแน่นอีกครั้ง เห็นชัดเลยว่าเขายังไม่โอเคกับเรื่องนี้เลยสักนิด แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้เธออยู่ดี “เราขอร้อง” “แม่งเอ๊ย…” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยตีโค้งออกจากเส้นทางโรงพยาบาลทันที ไอมิเอะก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ อย่างโล่งอก จินเหลือบมองอาการนั้นผ่านหางตา ก่อนจะยิ่งหงุดหงิดกว่าเด
อีกทั้งบ้านของไอมิเอะก็เหมือนปิดตายจากโลกภายนอก พอเธอกลับเข้าบ้าน ประตูก็ปิด เงียบสนิท ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ลูกน้องของเขารายงานแค่ว่าเธอกลับถึงบ้านแล้ว แล้วเรื่องก็จบแค่นั้น ไม่มีใครเอะใจรวมถึงตัวเขาด้วย จินหลับตาลงช้า ๆ มือกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเส้นเลือดบนหลังมือปูด ยิ่งเห็นรอยบนตัวเธอ
บทที่ 255 “จิน...พ...พูดอะไรเนี่ย…” “ถอด” “เราไม่อยากถอดตรงนี้” “เอาหลังมาดู บาดเจ็บมาใช่มั้ย” “คือ...เรา…เราแค่” เธอรีบหาข้ออ้างทันที สมองก็ตื้อไปหมด “ใช่...แต่ตอนนี้มันไม่ได้เจ็บแล้วจริง ๆ แค่” หมับ! ยังพูดไม่ทันจบ จินก็ดึงชุดราตรีลงทันที “อ๊ะ!” แรงดึงรวดเร็วจนร่างบางแทบตั้งตัวไม่ทัน ผ้าเน
“ดื้ออีกแล้ว” จินยกมือแตะคอตัวเองเบา ๆ ก่อนมองปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดนิดหน่อย แล้วหันกลับมามองเธอ ไอมิเอะก็ได้แต่นั่งนิ่ง เมื่อครู่ยังฮึดฮัดอยู่เลย แต่พอเห็นเลือดจริง ๆ กลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที สายตาเธอเหลือบมองแผลตรงคอเขาอีกครั้งอย่างรู้สึกผิดนิด ๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แ
»——⚝——« “มาเข้าเรื่องกันเลย ผมอยากให้เด็กทั้งสองคนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่ประเทศอังกฤษด้วยกัน และระหว่างนี้ ผมอยากให้หนูเอมิย้ายมาอยู่บ้านของผม เพื่อเรียนรู้ชีวิตคู่ก่อนที่จะแต่งงาน ท่านทั้งสองมีความคิดเห็นยังไงครับ” คำพูดของท่านรองนายกฯ ทำให้เอมิโกะสะดุ้งเล็กน้อย ความตกใจแวบผ่านในดวงตากลมโต แต่เพี
เธอก็กดวันเกิดของตัวเองลงไปแต่ก็ไม่ถูก หน้าจอขึ้นเตือนผิดพลาด เธอถอนหายใจแรง เหมือนจะหมดความอดทนกับเขา แล้วเลือกไม่ถามอะไรอีก ไอมิเอะเลื่อนนิ้วเข้าไปดูรายชื่อโทรศัพท์แทน ทำเอาใบหน้าของจินซีดลงทันที เหมือนเลือดไหลออกจากหน้าในพริบตา เขารีบพุ่งเข้ามาจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ไม่ทันแล้ว เธอจำเบอร์เพื่อนของเ
เขาไม่อยากให้เธอต้องรอนานจนค่ำมืดกว่าจะแตะครัวได้ จึงยอมให้มอเตอร์ไซค์ขับล่วงหน้าไปส่งของให้ก่อน เพื่อที่เธอจะได้เริ่มทำอาหารได้ พอส่งของให้พนักงานบริการส่งด่วนเสร็จ เขาก็รีบเดินไปที่รถตัวเอง อุ้มจูเนียร์ขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างดี จูเนียร์ก็รู้งาน นั่งรอพ่อขึ้นรถตาแป๋ว
บทที่ 136 “น้องเป็นลูกหมาของจินเหรอคะ” เอมิโกะเอ่ยถามพลางเอื้อมมือเรียวขาวสะอาดไปลูบศีรษะของจูเนียร์บนตักของจินอย่างแผ่วเบา จูเนียร์เป็นลูกหมาที่ขึ้นชื่อว่ากัดทุกคนที่เข้าใกล้พ่อมัน ทว่าตอนนี้กลับนิ่งเฉยไม่แม้แต่จะเห่า ไม่เพียงแค่นั้น มันยังกระดิกหางเบา ๆ แถมเอียงหัวเข้าหามือของเธออย่างเต็มใจสุด





![[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

