Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 16 “ใช่” เสียงจากแก้มยุ้ยดังเข้ามาร่วมวง ขณะเดินเข้าใกล้ๆ “มึงอายุสิบแปดแล้วนะ อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบมอหกแล้ว แต่ยังไม่เคยมีแฟนเลย มึงต้องหาแฟนให้ได้ก่อนเรียนจบ เข้าใจไหม?” “....” “ถ้าไม่อย่างนั้นนะ วันปัจฉิมมึงจะไม่ได้ลูกโป่ง มึงจะไม่ได้ตุ๊กตา จะไม่ได้ดอกไม้ จะไม่ได้ของขวัญวันจบ จะไม่มี
ความกลัวว่าจะถูกคนที่บ้านเข้าใจผิดว่าจินเป็นแฟน จึงทำให้เธอแทบตัวแข็งอยู่บนเบาะ จินเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความลังเลและประหม่า จึงกดปุ่มปิดเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของเครื่องดับลงเหลือเพียงเสียงล้อที่ไหลไปตามแรงส่งช้า ๆ บิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่เคลื่อนตัวอย่างเงียบกริบ ไฟหน้ารถดับลงทันที ทิ้งให้พื้น
บทที่ 14 “จำทางไปบ้านเราได้ไหม?” ไอมิเอะเอ่ยถามเบา ๆ เสียงสั่นนิด ๆ อย่างประหม่า “....” จินก็เงียบไป “ให้เราบอกทางไหม” “....บอกก็ดี” จินตอบสั้น ๆ พร้อมปล่อยมือจากมือบาง แล้วกลับไปจับแฮนด์แน่น เตรียมตัวบิดรถออก ทว่าร่างบางปล่อยมือจากเอวสอบของเขา ทำให้จินชะงัก หยุดรถกลางคัน ก่อนเอี้ยวหน้ากลับม
บทที่ 15 “ใครมาส่ง?” ทันทีที่ไอมิเอะก้าวเข้ามาในรั้วบ้าน เสียงทุ้มแหบพร่าของคุณปู่ก็ดังขึ้น น้ำเสียงนั้นไม่ได้เข้มงวดเหมือนอย่างเคย มีเพียงความอ่อนล้าเจืออยู่เล็กน้อยในคำถาม สีหน้าของคุณปู่ก็ไม่ได้ดุหรือเคร่งขรึมเหมือนทุกครั้ง มีเพียงความห่วงใยซ่อนอยู่ในแววตา “เพื่อนที่โรงเรียนค่ะ ยี่หวารถน้ำมันห




![HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


