Se connecterประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 105 วี๊ดดดดด เสียงนกหวีดดังเรียกให้นักกีฬาบาสทุกคนเดินมารวมกันที่กลางสนามเพื่อจับสลากเลือกฝ่ายเริ่มเกม จังหวะนั้น จินกำลังเดินมาพร้อมเพื่อนร่วมทีม ก็เบนทิศทางกะทันหัน ก้าวขายาว ๆ พุ่งตรงมาทางไอมิเอะ ทำเอาไอมิเอะชะงักไปทั้งร่าง หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ตาตุ่ม ยิ่งเมื่อดวงตาคมเข้มจ้องตรงมาที่เธอต
บทที่ 97 “มันผ่านผู้หญิงมานับไม่ถ้วน มันดูปุ๊บก็รู้ว่ามึงซื่อบื้อ แล้วมึงก็เสือกไปทำตัวเป็นเหยื่อให้มันหลอก หน้าโง่อย่างมึง ไม่ทันเกมมันหรอก ยิ่งมันเห็นมึงง่าย มันก็ยิ่งหลอกแดกมึง อีเด็กโง่” “...ฮือฮึก” คำพูดของนานะทำเอาไอมิเอะเม้มปากสั่น ก่อนน้ำตาจะไหลพรั่งพรูอย่างห้ามไม่อยู่ “กูรู้ว่ามึงซื่อบื้
“เล่นแรงไปไหมไอ้เหี้ย แข่งบาสนะเว้ย! ไม่ใช่แข่งมวยไทย” นักกีฬาฝั่งตรงข้ามต่อว่าจิน ซึ่งจินก็ยืนเช็ดเหงื่อที่กรอบหน้า ดวงตาคมกริบใต้เส้นผมเปียกชื้นเหงื่อเหลือบมองอย่างไม่แยแส “เล่นแรงแล้วไง กากก็แพ้ไป” แล้วจินก็เอ่ยเสียงเรียบทำให้ฝั่งตรงข้ามหน้าขึ้นสีด้วยความโกรธทันที “มึงพูดจาหมาๆ แบบนี้ได้ไงวะ!
แต่ยังไม่ทันได้หายใจ เขาก็กระแทกแก่นกายสวนเข้ามาอย่างหนักหน่วง ไม่ยั้งแรงแม้แต่น้อย แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้รถสั่นสะเทือน จังหวะถี่และแรงจนรถยนต์โยกไหวเป็นจังหวะอย่างชัดเจน ไอมิเอะกัดฟันพยายามทน เสียงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ มือเล็กจิกกับเบาะเพื่อหาที่เกาะ แต่จินกลับเอื้อมมือใหญ่มาบีบแก้มทั้งสองข้างของเ







