เข้าสู่ระบบ“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
บทที่ 210 ไอมิเอะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่ใสแดงนิด ๆ จากเมื่อกี้ แต่สายตาที่มองเขามันอ่อนลง เธอไม่ได้พูดอะไร แค่นั่งมองแล้วทำตาอ้อนใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นทำให้เขานิ่งไปอีกครั้ง กรามที่เพิ่งคลายเมื่อครู่เกร็งขึ้นมาใหม่ เพราะเริ่มคุมตัวเองยาก ลมหายใจเขาหนักขึ้นเล็กน้อย สายตาก็จ้องหน้าเธอไม่ละ
ทว่า สายตาของช้างดันมองไอมิเอะค้าง มองด้วยความเคลิ้ม มองด้วยความเผลอ สายตาไล่จากผมยาว ลงมาที่ไหล่ขาว เนินอกที่ถูกบังด้วยแขนของจิน แล้วหยุดค้างอยู่ตรงนั้นจนคนดูในไลฟ์เริ่มจับสังเกตได้ user1716933 : อาหวัง มึงอย่า user11111 : เก็บอาการหน่อยไอ้เวร user9999 : น้ำลายมันจะไหลถึงคางอยู่แล้ว user66
“ชอบสีไหน?” จินถามเสียงเรียบพลางชูชุดบิกินี่ทั้งสองชุดขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสซื่ออย่างคาดคั้น ไอมิเอะก็หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอพยายามหลบสายตาคู่นั้นที่เหมือนจะแผดเผาเสื้อผ้าของเธอให้ละลายหายไปเสียเดี๋ยวนี้ “...ต้องใส่ด้วยเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว พลางบีบมือตัวเองแน่นด้วยความเ
“มึงสวยจัง” คำชมสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขา ทำเอาไอมิเอะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งกระหน่ำแรงจนแทบจะหลุดออกมา ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจุกที่อกจนเธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่เสหลบสายตาคมกริบนั้น “ทำไมยังเรียกกูมึงอยู่” แล้วพึมพำตอบกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังพ







