로그인“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
แต่ยังไม่ทันได้หายใจเต็มปอด ร่างเล็กก็พุ่งเข้ามากอดเขาแน่นจากด้านหลัง แขนเรียวพันรอบเอวกว้าง ใบหน้าหวานเนียนแนบกับแผ่นหลังกำยำ “ไม่ให้ไป” เสียงหวานกระซิบชิดหลังเขา จินก็หลับตาแน่น สูดลมหายใจแรง ๆ ทั้งโกรธ ทั้งกระอักกระอ่วน และทั้งหวั่นไหวในเวลาเดียวกัน แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เธอก็สอดมือเล็
“ถ้าให้ทำ สัญญาก่อนว่าจะไม่ทำแรง” แล้วเธอก็ยกนิ้วก้อยขึ้นมา “…ไม่” จินปฏิเสธเสียงต่ำ ใบหน้าเรียบนิ่งไม่ไหวติง “…เราไม่อยากโดนปล้ำ…มันเจ็บ” เสียงเธอเริ่มสั่นมากขึ้น ดวงตาคลอ น้ำใสๆ เริ่มเอ่อรื้นเหมือนพร้อมจะไหลทุกเมื่อ “…ท…ทดเอาไว้ก่อนได้ไหม” เธอเบ้หน้า ทำท่าจะร้องไห้จริงๆ ดวงตาก็เริ่มแดงก่ำจ้องเข
บทที่ 117 “….” จินมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสายตาไร้ความรู้สึก แต่สายตาคมเข้มกลับกวาดมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เหมือนจะพิจารณา แต่ก็เย็นชา ไม่ได้ให้น้ำหนักความสำคัญ “มองกันแบบนี้ ฉันก็เขินเป็นนะ” นานะแหย่เบาๆ พลางคลี่ยิ้มมุมปาก เธอเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ ร่างบางอวดเรือนร่างราวกับตั้งใจให้เขาเห็นเต็มตา มือ
บทที่ 120 “อาเมะกะ ฟุริโซวดะโย” (เหมือนฝนจะตก) เมื่อขับรถออกมาจากโรงพยาบาล คุณแม่ก็เอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ด้วยท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเหมือนฝนจะตก ไม่นาน ฝนก็เป็นใจให้จิน ฝนตกลงมาจริง ๆ และตกอย่างรุนแรง “ยาบาอิ, อาเมะกะ ฟุทเตะคิตะ” (แย่แล้ว ฝนตกจนได้) คุณแม่เอ่ยออกมาเบา ๆ แต่มือยังจับพวงมาลัยแน่น ข







![[Bad Boy’s Heart] โคตรพลาดที่ทิ้งเธอ](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)