เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“พี่สาวเราน่ะ สวยเหมือนนางฟ้านางสวรรค์เลยนะ!” เสียงเล็ก ๆ ที่คุ้นเคยดีของน้องชาย ดังขึ้นจากห้องเรียนของน้องชาย ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น ไอมิเอะที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้องเรียนของน้องชาย ก็ชะงักฝีเท้าทันที เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงหน้าประตู ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ดวงตากะพริบถี่ด้วยความตกใ
จินมองรูคับแคบที่ปิดสนิทของเธอด้วยความกะลิ้มกะเหลี่ยและหนักใจอยู่ เพราะรูของเธอเล็กนิดเดียว ส่วนแก่นกายของเขากลับใหญ่โตมโหฬารมากเกินไป ถ้าแทงเข้าไป เธอได้ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแน่ “…แล้วต้องทำยังไง…ถึงจะเอาเข้ามาได้…” ไอมิเอะก้มหน้าน้อย ๆ พลางเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ แต่ก็ยังกลั้นใจถามออกไป “มันจะ
บทที่ 58 ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ ด้วยสีหน้าเหนื่อยใจแต่ก็ยอมจำนนอย่างง่ายดาย เธอก็ขยับตัวเข้าไปจะนั่งเบาะหลังแทนน้องชาย “ไอมิ” แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงน้องชายเอ่ยเรียก “มานั่งกับโยะสิ” เสียงใส ๆ แฝงความออดอ้อน ทำให้เธอหมดทางเลือก จึงจำต้องปิดประตูหลังลง แล้วเดินอ้อมมานั่ง
เขาดูดดึงอย่างไม่ถนอม แรงดูดที่ไม่ประนีประนอม ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน จุดอ่อนไหวที่เคยเป็นเพียงประกายเร้นลับ ถูกปลุกเร้าอย่างไม่เหลือที่ให้หลบซ่อน จนคริสตอริสสีชมพูระเรื่อเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “อ๊าาา” เสียงครางหวานหลุดร้องจากลำคออย่างห้ามไม่อยู่ ไอมิเอะแหงนหน้าขึ้น ลมหายใจสะดุดในจังหวะเดียวกับแ







