LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
แต่ตรงกันข้ามกับจิน จินหลับตารับฟังเสียงเครื่องยนต์ราวกับกำลังเสพงานศิลป์ เขาชอบเสียงเครื่องยนต์แรง ๆ แบบนี้ที่สุด “ขึ้นมาสิ” จินกวาดตามองไอมิเอะที่ยังยืนจิ้มเท้าข้างหนึ่งอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับ “....” ไอมิเอะกลัวความเร็ว กลัวตกรถ กลัวเสียงเครื่องยนต์คำราม กลัวไปหมด กลัวจนไม่ยอมขยับ ยังคงเอามือปิดหูตั
ยี่หวาก็ชะงักเล็กน้อย แต่ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมคีบเนื้ออีกชิ้นเข้าปาก “แหม! ไอ้ไตวาย ถ้าแกใจดีมาก แกก็ตักส่วนของแกให้ไอมิเองสิ” ยี่หวาเอ่ยประชดประชัน พร้อมเลิกคิ้วใส่อย่างไม่ยอมแพ้ “พวกมึงเป็นเพื่อนกันยังไงไม่ดูแลเพื่อนเลยวะ” ไตเติลกลอกตาแรงอย่างหมดคำจะพูด ก่อนจะส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ “มึงมีปัญหาอะหย
“กูก็เหมือนกัน” ไตเติลตอบตามอย่างไว “จิน มึงจะเรียนที่ไหนเหรอ?” เส้นด้ายหันไปถามเจ้าตัวต้นเรื่องบ้าง “ไม่รู้ ยังไม่ได้ตัดสินใจ” จินตอบสั้น ๆ แบบเดิม น้ำเสียงไม่สนโลก แต่สายตานั้นยังไม่ได้ละไปจากไอมิเอะเลย “พวกมึงไม่วางแผนชีวิตกันเลยเหรอ อีกห้าเดือนก็ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ทำไมทำตัวเอ้อระเหยลอ
“เล่าให้ฟังหน่อยสิ อยากใส่ใจ” เส้นด้ายทำเสียงอ้อนพร้อมกับทำท่าชูมือเท้าคาง “อยากใส่ใจหรืออยากเสือก” ทิศเหนือเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่แสบสันเต็มระดับ พร้อมเหล่ตามองด้วยหางตาแบบรู้ทันสุด ๆ “กูผิดเหรอที่กูเป็นคนไทย? คนไทยชอบใส่ใจทุกรายละเอียด โดยเฉพาะเรื่องของคนอื่น!” เส้นด้ายก็ตอบกลับเสี







