เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
(แค่แป๊บเดียว) น้ำเสียงของจินก็กระสันอย่างหนัก ไอมิเอะก็ค่อยๆ ใช้นิ้วกลางข้างขวาแตะเบาๆ ที่เม็ดคริสตอริส “อ๊ะ” ทันทีที่นิ้วแตะโดนเม็ดคริสตอริส เธอก็สะดุ้งเบาๆ ด้วยความเสียวซ่าน (ช่วยตัวเองเร็ว) จินก็เสียงกระเส่ามากขึ้น “....” ไอมิเอะก็อมยิ้มเล็กน้อยด้วยความเขินอายพลางเบือนหน้าไปอีกทาง โดยนิ้วกลาง
@สี่โมงเย็น เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น พร้อมกับเสียงเก้าอี้ที่เริ่มขยับกระจัดกระจายไปทั่วห้อง เด็กนักเรียนต่างทยอยกันเก็บของ แล้วเดินออกจากห้องเรียนทีละคน ไอมิเอะก็เก็บของใส่กระเป๋า เตรียมจะลุกจากโต๊ะ “ให้ไปส่งบ้านมั้ย?” แต่จินก็เอ่ยขึ้นมาก่อน ทำให้เธอหยุดชะงัก “…ไม่เป็นไร...เรากลับเองได้” ไอมิเอะก
“ไม่เหมาะสมกับเขาแค่เรื่องเดียวก็เกินพอแล้ว” คำพูดนั้นหนักจนเงียบทั้งพี่ทั้งน้อง “มันเป็นลูกนักการเมืองใหญ่ ต่อไปมันก็ต้องเล่นการเมืองเหมือนพ่อมัน อีกเดี๋ยวพ่อมันก็จะได้เป็นนายกรัฐมนตรี หรืออะไรก็ช่าง แต่ฟังพ่อให้ดี พวกนักการเมืองไม่ต่างอะไรจากมาเฟีย” ดวงตาคุณพ่อมองตรงมายังไอมิเอะแบบไม่กะพริบ แววต
บทที่ 38 “แฟนมาส่งเหรอ” เสียงคุณพ่อเอ่ยทันทีที่รถของจินแล่นออกจากหน้าบ้าน “…ไม่ใช่ค่ะ” ทำเอาไอมิเอะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ “แน่ใจ?” สายตาผู้เป็นพ่อก็จ้องเธอเขม็งพลางหรี่ตาลงนิดหนึ่ง “…ค่ะ” เธอพยักหน้าเบา ๆ เสียงแทบไม่หลุดจากลำคอ “ไปรู้จักคนระดับนั้นได้ยังไง?” “....” คำถามแทงใจดำนั้นทำเอ







