Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 197 “พูดมาเร็วๆ อยากรู้” เส้นด้ายคะยั้นคะยอด้วยความตื่นเต้นหนักมาก ตอนนี้เส้นด้ายคือแรดกว่าเดิม จากที่แรดอยู่แล้ว ยิ่งพอโดนทิศเหนือเปิดซิงมายิ่งเก็บอาการไม่อยู่ เธอนั่งไม่ติดเก้าอี้ ดวงตาเป็นประกายวาววับ อยากจะรีวิวอยากจะรู้มาก “เออ เพื่อนกันทั้งนั้น ไม่ต้องอายหรอก รู้แค่ในกลุ่มเรา พวกกูไม
“คงตกใจใช่ไหม ว่าทำไมถึงเจอผมที่นี่” ศาสตราจารย์หนุ่มปล่อยมือออกอย่างสุภาพ “ผมเป็นอาจารย์แพทย์รับเชิญของโรงพยาบาลนี้ด้วย วันนี้พานักศึกษาแพทย์จากมหาวิทยาลัยของผมมาฝึกงาน” คำอธิบายฟังดูสมเหตุสมผล น้ำเสียงนิ่งสุภาพ แต่ดวงตาคมคู่นั้น ยังทำให้ไอมิเอะรู้สึกประหลาดใจอยู่ลึก ๆ “อ๋อ…อย่างนี้นี่เองค่ะ” เธอ
ทว่า จู่ ๆ เงาของใครบางคนก็ทอดลงบนโต๊ะ ทำให้เธอชะงัก ศาสตราจารย์เหมราชหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะพอดี แล้วมองมาด้วยสายตานิ่งลึก และเย็นกว่าตอนอยู่ในห้องเรียน “ขออนุญาตนั่งด้วยได้ไหมครับ” คำพูดนั้นฟังดูไม่เหมือนการขออนุญาตเท่าไหร่ แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธ ศาสตราจารย์นั่งลงฝั่งตรงข้ามไอมิเอะ วางมือบนโต๊ะอย่า
จินไม่ได้แค่ชมเปล่าๆ เขารวบเอวคอดของเธอไว้มั่น แววตาที่เคยนิ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นความกระหายพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด “ขย่มช้าไปแล้ว...มันต้องแบบนี้ถึงจะสะใจ” สิ้นคำพูด จินก็จัดการสวนสะโพกแกร่งกระแทกสวนขึ้นไปอย่างรุนแรงและรวดเร็ว จังหวะที่หนักหน่วงและกะทันหันทำให้ร่างของไอมิเอะถึงกับตัวลอยขึ้นจากน้ำครู่ห


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




