LOGIN“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“หวานมั้ย?” เสียงเขาเบา แต่แฝงแรงสะกิดหัวใจชนิดที่เล่นเอาเธอหน้าแดงจนถึงต้นคอ ไอมิเอะหน้าแดงจัดจนแทบซุกโต๊ะหนี แต่จินก็ยังไม่วางมือ เขาตักไอศกรีมคำใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะยื่นช้อนให้เธอด้วยสีหน้ากรุ้มกริ่ม และสายตาเจ้าเล่ห์ที่แทบจู่โจมคนมอง “กินสิ” “ไม่กินแล้ว…” “ถ้าไม่กิน จะป้อนใหม่ด้วยปาก” ไ
คำว่า ‘คนในหมู่บ้าน’ เหมือนค้อนตอกตะปูลงกลางหลังเธออย่างจัง ไอมิเอะกลืนน้ำลายฝืดคอ ทั้งที่ไม่ได้ทำผิดอะไรเลย แต่กลับต้องรู้สึกเหมือนเป็นจำเลยของชุมชนเล็ก ๆ ที่ทุกคนรู้จักกันหมด และ รู้จักดีเกินไป ในหมู่บ้านนี้ แค่หายใจผิดจังหวะก็กลายเป็นเรื่อง เดินกลับบ้านช้าหน่อยก็กลายเป็นเที่ยวผู้ชาย มีของดีใช้หน
“อะไรนะ?” ไอมิเอะตอบเสียงหลง หัวใจดวงน้อยก็เต้นตึกตักแรงจนแทบได้ยิน มือที่จับโทรศัพท์ก็เหงื่อซึม เธอไม่ได้โง่ แต่ก็ไม่รู้จะรับมือกับหมาป่าหน้าตายคนนี้ยังไง (ได้หรือไม่ได้…) เสียงจินยังคงไม่เปลี่ยน แต่ลึกลงกว่าเดิม “....” (จะได้รู้ไว้) เขาพูดเหมือนไม่ได้พูดอะไรสำคัญ แต่กลับทิ้งน้ำหนักรุนแรงลงกลางอ
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส







