LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
ตอนนั้นเขาไม่ได้พูดเพราะอิน ตอนนั้นไม่ได้รู้จักเธอจริงๆ ด้วยซ้ำ แค่เจอหน้าบ่อยๆ เพราะเรียนห้องเรียนเดียวกัน เท่านั้นเอง แต่เพื่อนทั้งสองดันจดจำคำพูดนั้นไว้อย่างฝังใจ มองว่านั่นคือ ‘รักแรกของจิน’ แล้วก็พยายามปั่น พยายามเชียร์ให้สมหวังมาตลอด ทั้งที่ความจริงแล้ว ตอนนั้นจินแค่พูดไปงั้น แบบเดียวกับที่
“ไม่ได้ชัดเหี้ยไรทั้งนั้น กูแค่เห็นว่าแม่งได้ยาก กูอยากได้ กูก็ต้องลงทุนหน่อย จีบแล้วไง ได้แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะทิ้งหรือจะเก็บ” สำหรับจิน ของแบบนี้ มีก่อนได้ก่อน ที่เหลือค่อยคิดทีหลัง จะรักไม่รักไม่รู้ รู้แค่อยากได้ก่อน เดี๋ยวที่เหลือค่อยว่ากัน เอามาให้ได้ก่อน เรื่องรู้สึกค่อยเคลียร์ทีหลัง มี
“เมื่อคืนโทรไป...ทำไมไม่รับ” เสียงทุ้มต่ำพูดลอดไรฟันพลางกัดกรามแน่น คำพูดนั้นเบาแทบจะเป็นกระซิบ แต่มันดังก้องในหัวเธออย่างชัดเจนจนขนลุก เธอหันมองเขาเล็กน้อย ตาเบิกโพลงเพราะไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจถึงขั้นนั้น “…เราเหนื่อย...เลยเผลอหลับ…” เธอพูดเสียงเบา ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ หัวใจก็ร่วงวูบไปอยู่ที่พื้น ร
“มีอาหารในรถ เพิ่งซื้อมาก่อนเข้าเรียน ยังไม่ได้กิน” น้ำเสียงของจินเรียบ แต่แฝงแรงกดดันบางอย่างอยู่ในคำพูด เขาไม่รอคำตอบ ลากเธอเดินไปที่รถยนต์ของเขา ซึ่งจอดอยู่ในมุมเงียบสงบของลานจอด ระหว่างโดนลากไปที่รถ ไอมิเอะก็รู้สึกได้ถึงแรงบีบอ่อน ๆ ที่ข้อมือ ไม่เจ็บ แต่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ จิ







