Se connecter“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“กูก็ไม่เกี่ยวนะ อีด้ายมันเป็นคนกดบล็อกมึง” ยี่หวารีบยกมือเหมือนยอมมอบตัวให้ตำรวจ ร่างทั้งร่างสั่นน้อย ๆ อย่างไม่กล้าสบตา “เออ อีสัส กูผิดเอง กูรับจบ” เส้นด้ายพยายามนิ่งที่สุดก็ถอนหายใจอย่างยอมจำนน สุดท้ายยอมแบกทุกอย่างไว้คนเดียว เพราะรู้ดีว่าถ้าโยนกันไปโยนกันมา จินไม่มีวันปล่อยให้จบง่าย ๆ “ลงไปให
บทที่ 119 “ไอ้พวกเวรนี้!” คนเป็นลูกพี่สบถออกมาอย่างหัวเสีย สายตาแดงก่ำด้วยความโมโหที่ลูกน้องของตัวเองพุ่งเข้าใส่จินอย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้คนเป็นลูกพี่ชะงัก รุ่นน้องนับยี่สิบกว่าคนรุมเข้าไปปล่อยหมัด เตะเข้าใส่ทุกทิศทาง แต่จินกลับยืนนิ่ง มั่นคงเหมือนภูเขาที่ไม่อาจสั่นคลอน จินเอียงตัวหล
“เดี๋ยวก็คงมารับแล้ว” “ให้ไปส่งบ้านไหม” “ไม่ต้องการ” เธอรีบสวนทันที น้ำเสียงแข็งขืนราวกับปกป้องใจตัวเองไม่ให้เผลอไหวหวั่น แต่ปลายนิ้วกลับจิกชายกระโปรงเบา ๆ อย่างไม่รู้ตัว “เดี๋ยวนี้หัดพูดแรงแล้วเหรอ” จินถึงกับละสายตาออกจากจอ แล้วหันหน้ามองตรงมาที่เธอเต็ม ๆ “...ก็ปกติ” “เป็นอะไร” “เปล่า”
เธอเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างเงียบเชียบ สายตากวาดมองไปรอบห้องรับแขกก็ไม่พบเงาของผู้เป็นแม่ มีเพียงเสียงน้ำไหลแผ่ว ๆ ลอดออกมาจากห้องน้ำอีกฝั่ง ซึ่งคงเป็นคุณแม่ที่กำลังอาบน้ำ ไอมิเอะจึงไม่กล้าเอ่ยปากบอกว่าจะลงไปซื้อของด้านล่าง เธอคิดว่ามันไม่ควร หรือง่ายๆ คือ ไม่กล้าที่จะบอก ร่างเล็กเต็มไปด้วยรอยช้ำแ







