Masuk“ใครให้แกเข้ามา” “....” จินเงียบกริบ นัยน์ตาคู่คมมองสบตาเธอนิ่ง “ออกไป” “มิเอะ...” จินถอนหายใจยาว เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายและอ่อนใจ เพราะรู้แล้วว่ารอบนี้คนตัวเล็กโกรธจริงจัง “ออกไป เราไม่อยากเห็นหน้าแก” “นอนโซฟามันไม่สบายตัว...ขอนอนด้วยได้ไหม” จินง้อเสียงนุ่ม “ห้องมีตั้งเยอะ ออ
คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถไอจีฆ่าเวลา ทว่าพอเปิดหน้าฟีดขึ้นมา นัยน์ตาคู่สวยก็ต้องชะงัก ที่เห็นโพสต์ล่าสุดของเอมิโกะ โพสต์ภาพสถานที่แลนด์มาร์กแห่งใหม่ที่จินเพิ่งสร้างเสร็จ พร้อมเช็กอินและระบุแคปชั่นสั้นๆ ‘ขอบคุณนะคะสำหรับความตั้งใจ ชอบมากเลย ขอบคุณสำหรับความร่วมมือค่ะ^^’ แล้วก็ปิดท้ายด้วยอี
“กรี๊ดดดดดดด!” จู่ๆ ไตเติลก็แหกปากร้องกรี๊ดออกมาลั่นห้องจนยี่หวาต้องหันขวับไปมองตาเขียว คว้าหมอนข้างๆ ปาใส่ทันที “เป็นเหี้ยอะไรของมึง! กรี๊ดทำไมเนี่ย!” “ในที่สุดก็มีคนจัดการมันได้แล้ว กรี๊ดดดดด!” ไตเติลไม่สนใจหมอนที่ปลิวมาเฉี่ยวหัว เขากระโดดโลดเต้น กรี๊ดกร๊าดสะใจราวกับทีมฟุตบอลโปรดได้แชมป์โลก เป
“ไม่รับก็ทิ้งไว้ตรงนั้นสิ จะเก็บกลับมาทำไม” “เธอไม่เข้าใจ” “งั้นเหรอ...” ไอมิเอะแค่นยิ้มทั้งน้ำตา เอ่ยเสียงแผ่วแฝงความไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว ก็เป็นที่รู้กันดี ว่าประวัติความเจ้าชู้ในอดีตของจินบวกกับผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นถึงอดีตว่าที่คู่หมั้นกัน มันก็ยิ่งทำให้ความแคลงใจกัดกินความรู้สึก เธอทอดสายต
ทำเอาแก๊งเพื่อนที่กำลังแทงสนุกเกอร์กันอยู่อย่างเพลิดเพลินถึงกับชะงัก ชักหัวคิวค้างแล้วหันกวาดสายตามองมาเป็นตาเดียวกัน “เอาแล้ว มีขึ้นเสียง” “บอดี้การ์ดอยู่ไหน” ทิศเหนือพูดขึ้นมาพลางหรี่ตามองกวาดไปรอบห้องวีไอพีเพื่อมองหาการ์ดร่างยักษ์ “แค่ผัวเมียทะเลาะกัน จะถามหาบอดี้การ์ดเพื่อ?” ช้างขมวดคิ้วถามอ
บทที่ 289 “จะพูดมั้ย?” “....” ความกดดันของเธอทำให้จินรู้สึกอึดอัดไม่น้อย จินพยายามกำจัดความกำกวมในหัวและรวบรวมคำพูดเพื่อหาทางอธิบายอย่างไรไม่ให้คนตัวเล็กต้องโกรธหรือเสียใจ ทว่าความเงียบที่ลากยาวกลับยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดหนักกว่าเดิม ไอมิเอะจ้องหน้าเขาอย่างกดดันมากขึ้น สีหน้าเธอเริ่มเปลี่ยนไปจนเพ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“พูดแบบนี้….” เอมิโกะหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงเล่ห์เย้ายวนในแววตาที่ช้อนมองขึ้นไปหาเขา “ถ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ไปโรงแรม” จินพูดขึ้นตัดบทเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวก็ชะงักตกใจ มองหน้าเขาอย่างประหม่า “ให้ฉันสำรวจความอมชมพูของเธอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะตรงปกเหมือนที่ปากพูดรึเปล่า” แต่ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่
“กูพูดไม่ดีตรงไหน มันเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องกูก่อน จะให้กูยอม เรื่องอะไรกูต้องยอม มันเป็นพ่อกูรึไง” “แกก็เป็นซะแบบนี้” เธอพูดเสียงเบาราวกับสิ้นหวัง “กูเป็นแบบนี้แล้วจะทำไม กูต้องทำตัวเป็นคนดี ยอมมันเหรอ กูถึงจะได้ใจมึง” คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เต็นท์ทั้งหลังเหมือนเงียบกริบ ไอม


![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




