LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
ปึก!! “อ๊ะ! เจ็บ...จิน...ระ...เราเจ็บ!” ไอมิเอะสะดุ้งสุดตัวหยัดกายขึ้นโอบรอบคอเขาแน่น น้ำตาก็คลอเบ้ากับความใหญ่โตที่บดเบียดเข้ามาอย่างรุนแรง จินไม่ยอมอ่อนข้อให้ ความโกรธที่เห็นเธออยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่นเปลี่ยนเป็นแรงส่งที่โหมกระหน่ำ เขาเริ่มขยับกายเข้าออกอย่างหนักหน่วง ปึก! ปึก! ปึก! จนเสียงเนื้อก
บทที่ 205 @เช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนเวลาเจ็ดโมงเช้าซึมผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาอย่างแผ่วเบา ไอมิเอะค่อย ๆ ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกหนักอึ้งยังเกาะกุมร่างกายบอบบางไว้แน่น และเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบางคนอยู่ใกล้กว่าที่คิด ลมหายใจอุ่น ๆ รดอยู่ตรงท้ายทอยอย่างสม่ำเสมอ ร่างกำยำของจินนอนตะแคงซ้อ
“ตื่นแล้วเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำพร่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งกระชับกอดจนหน้าอกนุ่มหยุ่นบี้ไปกับท่อนแขน “กว่าจะตื่นได้นะ...ให้รอจนปวดไข่” “จิน...อื้อออ! เอาออกไปก่อน...” ไอมิเอะประท้วงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจปนประหม่า ใบหน้าหวานที่ใสซื่อและบริสุทธิ์ในยามเช้ามันไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบขอ
“มึงได้ยินมั้ย” แก้มยุ้ยกระซิบเสียงตื่นเต้นกับเส้นด้าย “ได้ยินดิอีห่า กูไม่ได้หูหนวก เสียงครางอีจินแบบ...อืมมมม” เส้นด้ายพูดพลางเขินจัด ราวกับโดนจินกระแทกซะเอง “เสียงแบบนี้ น่าจะตอกเสาเข็มอยู่” ยี่หวาสมทบด้วยความตกใจจนตาเหลือก “กูว่ามีเตียงหัก” “กูนึกว่าคลอดลูก มันจะอะไรขนาดนั้นอะ เวอร์มากสาว ดูแ







