Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“...!!!” ไอมิเอะนิ่งตัวแข็ง ใบหน้าแดงซ่านในทันที หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในห้องตรวจที่เงียบสนิท เธอกำชายเสื้อไว้แน่น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย ขณะที่จินยังคงยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมเงียบงันแต่แฝงแรงอารมณ์บางอย่างที่ควบคุมไว้ภายใต้สีหน้าเยือกเย็น “มีรอยบวมแดงค่อนข้างมาก” คุณหมอทำการตรวจอย่างระมัดระวังเพี
Somiii : โอ้โห เส้นเลือดที่มือยังขนาดนี้ แล้วหำขนาดไหน Lalice_32 : มือยาวมาก ไม่อยากจะคิดว่าตรงนั้นจะยาวขนาดไหน ฟันเฟื่อง : รุ่นนี้มีไส้ทะลัก พีรดา : ชอบยาวๆ ค่ะ ชอบแบบนี้ จะเอาแบบนี้ กิ่งกาญจน์ : ออกมาค่ะ ตาหนูแล้ว ยัยฟ้า : นี่อยู่หน้าคอนโดแล้วค่ะ 5555555555 ไอมิเอะชะงักไปเมื่อเห็นคอมเมนต์ขอ
“มันไม่เหมือนกัน นี่มันอยู่ในโลกของความฝัน เราจะหวีดผู้ชายยังไงก็ได้” “มึงบ้าผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใช้หางตาคมเฉียบเหลือบมองเธอ “ถึงเราจะบ้าผู้ชาย ก็บ้าแค่ในนิยายนะ” เธอเอ่ยพลางยิ้มบาง ๆ แก้มใสขึ้นสีชมพูระเรื่อ ดวงตาเปล่งประกายฝันหวาน “ชอบมาเฟีย?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรี
เธอไม่ควรจะทำแบบนั้นกับเขา เธอไม่ควรโกรธ ไม่ควรแสดงความอ่อนไหวเกินไป แต่หัวใจมันก็ยังสั่นไหว เจ็บจัง... เจ็บจนตัวเองก็ไม่เข้าใจ เธออยากลบความรู้สึกนี้ออกไป แต่มันก็ยากเหลือเกิน “กูไม่ได้ชอบผู้หญิงที่พ่อเลือกให้” เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ยิ่งเห็นเธอน้ำคลอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด เจ็บยิ่งกว่าแผลที่หลัง







