เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 59 ฮิเดโยะก็เดินไปยืนกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ข้างจิน มือเล็ก ๆ ก็ถูกจินจับไว้ ส่วนอีกมือยังไม่ลืมกอดถุงอาร์ตทอยแน่น ดวงตากลมโตใสแจ๋วก็เป็นประกายวิบวับอย่างตื่นเต้น “อยากได้โทรศัพท์รุ่นอะไร” จินเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่ง “โยะอยากได้ iPhone 16 Pro Max สีดำ 256GB!” ฮิเดโยะก็เงยหน้าตอบอย่างไม่ลังเล ราว
บทที่ 54 จินเหลือบตามองเธอจากด้านข้าง ดวงตาคมขุ่นคล้ายมีบางอย่างคุกรุ่นอยู่ข้างใน ปลายลิ้นหนากระแทกกับกระพุ้งแก้มเบา ๆ ก่อนกัดกรามแน่น ราวกับกำลังอดกลั้นไม่ให้พูดบางอย่างออกมาแรงกว่านี้ “ที่บ้านมีเน็ตเล่นไหม?” ในที่สุดจินก็เอ่ยออกมา แต่เป็นการเอ่ยอย่างประชดประชัน แม้น้ำเสียงจะเรียบ แต่แฝงความห้วน
“ทำไมยังไม่ลบ” เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรดี เสียงทุ้มต่ำก็แทรกขึ้นมาอย่างกดอารมณ์ เหมือนเขากำลังกลั้นความหงุดหงิดไว้อย่างเต็มที่ ริมฝีปากเม้มแน่น คล้ายไม่อยากโวยวาย แต่ใจมันเดือดจนจะระเบิดอยู่แล้ว ไอมิเอะก็สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาเขา ก้มหน้าตอบเสียงเบา “…เราไม่เห็นว่ามีความจำเป็นต้องลบ” “อะไรน
บทที่ 50 (ถ้างั้น พรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าแถวตอนเช้า ขึ้นไปเจอกันที่ดาดฟ้าเลย) “…แต่ตอนเช้าอากาศมันร้อน…เราไม่ชอบแดดแรง ๆ” ไอมิเอะหลุบตาลงเล็กน้อย (งั้นก็เข้าห้องเรียนเลย ไม่ต้องแวะที่หน้าเสาธง) “…แต่ว่า…พ่อเราจะไปส่ง…พ่อจะส่งเราที่หน้าโรงเรียนตลอด...แล้วอาคารเรียนของเราก็อยู่หลังสุดเลยต้องเดินผ่านหน







