ログインประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“เมียมึงมันไม่เป็นอะไรหรอก ไปนอนก่อน พรุ่งนี้ตื่นแล้วค่อยไปหามัน” “เออ ยังไงพรุ่งนี้มันก็ต้องไปโรงเรียนอยู่แล้ว” “มึงขับ” แต่จินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขายังคงดื้อด้าน หยิบกุญแจรถ แล้วโยนไปให้เพื่อน เพื่อให้เพื่อนขับพาออกไปหาไอมิเอะให้ได้ “ขับเหี้ยอะไรอีก ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมียมึงอยู่ไหน มึงจะให
(ฮัลโหล คนสวยขา) เสียงของเสือดังออกมาจากสาย ทำให้กรามของจินแข็งขึ้นทันที เขาหันขวับกลับมามองไอมิเอะอย่างเอาเรื่อง ไอมิเอะก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามขยับตัว พยายามลุกจากเตียงทั้งที่แรงแทบไม่เหลือ ปลายนิ้วเกาะผ้าปูแน่น คอก็หดลงโดยไม่รู้ตัว “คืนโทรศัพท์มา…” เสียงเธอแหบพร่า สั่นจนแทบไม่ได้ยิน
“เฮ้ย!” จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังอย่างหาเรื่อง ทำให้จินชะลอฝีเท้า ก่อนจะหันขวับไปมองด้วยสายตาแข็งดุ ก็เห็นว่าเป็นเสือยืนอยู่ ร่างกายยังมีผ้าก๊อซพันบาดแผลจากการโดนจินต่อยก่อนหน้า เสื้อยับ ผิวซีด แต่แววตากลับไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว “ทำร้ายผู้หญิงแบบนี้ยังเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชายอีกเหรอ ขำว่ะ”
“จะไปไหมปีนี้” แก้มยุ้ยมองไอมิเอะด้วยสายตาจริงจังขึ้นนิดหน่อย “....” ไอมิเอะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ ทำให้เส้นด้ายขมวดคิ้วทันที ยี่หวาที่นั่งพิงผนังอยู่ ก็หันมามองหน้าไอมิเอะตรง ๆ “ไม่ไปไม่ได้ ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วนะ” “เราว่า…ไม่ไปดีกว่า” ไอมิเอะเม้มริมฝีปาก เส้นด้ายก็ถอนหายใจแรง ก่อนจ







