LOGIN“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
ปึก!! เขากระแทกอีกครั้ง แล้วชะงัก “…มิ” เขาเรียกชื่อเธอสั้น ๆ เสียงพร่าติดเหล้าแผ่วเบา ก่อนจะชะงักไป ร่างสูงหยุดนิ่ง เงยหน้าขึ้นมองร่างบางใต้ร่างที่ไร้เสียงตอบรับ เธอสลบไปแล้ว ร่างบางไม่ไหวอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่ยอมหยุด เขาหลับตาแน่น กัดฟันกรอด ก่อนจะเคลื่อนไหวสะโพกสอบอีกครั้ง อย่างไม่ส
แล้วทั้งคู่ก็ก้าวเดินออกจากมุมอับอย่างระวังไม่ให้กลุ่มเส้นด้ายเห็น แต่รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของพวกเธอ มันชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด ๆ ราวกับกำลังถือไพ่ใบใหญ่ในมือ พร้อมจะปล่อยข่าวนี้ให้ระเบิดทันทีที่มีโอกาส “แน่ใจ?” คำถามสั้น ๆ ของยี่หวาทำให้ไอมิเอะก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “แก๊งนั้นยืนทำอะไรกันอยู่! ลง
“เย็ดกู” ยังไม่ทันที่เขาจะพักหายใจ จินก็ออกคำสั่ง โดยไม่คิดจะให้เธอหยุดพักเลย “อึก...เราไม่ไหวแล้ว” “อย่าทำให้หงุดหงิด” “ฮึก...ระ...เราไม่ไหวแล้วจริงๆ” “แล้วไง ก็เห็นแล้วนี่ ถ้ากูหงุดหงิด สภาพมึงจะเป็นยังไง” ขณะที่พูด จินใช้มือดึงหัวนมบวมเป่งอย่างแรง ก่อนจะบีบขย้ำเต้านมใหญ่อย่างเอาแต่ใจ “ฮึก!”
บทที่ 87 “…กูไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้น” เขาพูดออกมาอย่างนั้น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมาเป็นแค่อุบัติเหตุเล็กๆ เรื่องบ้าๆ ที่เกิดจากความเมา เรื่องที่ไม่มีใครต้องรู้สึกผิด ไม่มีใครต้องรับผิดชอบ แต่มันไม่ใช่สำหรับเธอเลย เขาทำให้ไอมิเอะเสียใจอีกรอบ เธอสะอึกเงียบๆ ดวงตากลมโตส







