Mag-log in“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
“ถ้าอยู่เกินหนึ่งคน มีบวกราคาเพิ่มด้วยเหรอคะ” ได้ฟังแบบนั้นเธอก็ตกใจมาก เพราะเพิ่งเคยเห็นที่นี่ที่แรก ที่จำนวนค่าห้องบวกขึ้นตามจำนวนคนที่เข้าพักอาศัย (ค่ะ ถ้าสนใจจริงๆ พี่ผ่อนปรนให้ก็ได้ ทำสัญญาหกเดือน แต่ค่าห้องจะบวกเพิ่ม น้องโอเคไหม) น้ำเสียงเจ้าของบ้านดูเหมือนเมตตา แต่จริงๆ เจือความคำนวณเย็นชาห
“ประวัติการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับ Pre-K ถึง Grade 6 ตามหลักสูตรอเมริกัน จากโรงเรียนนานาชาติเซนต์วูล์ฟ รัฐแมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา” “สมกับเป็นลูกพระยานาหมื่น” เสียงประกาศท่อนนี้ทำให้เริ่มมีเสียงกระซิบจากเหล่าเด็กผู้หญิง “เกิดที่อเมริกา ได้สัญชาติอเมริกาด้วย เรียนที่อเมริกาตั้งแต่เกิดจนถึง ป. 6 พ
บทที่ 169 ด้วยยังพอมีเวลาสำหรับการแต่งหน้าแต่งตัวเตรียมจะฟ้อนรำช่วงค่ำ ไอมิเอะกับเพื่อนสาวก็เดินขึ้นอัฒจันทร์ไปนั่งชมการประกวดสแตนเชียร์ ฝั่งผู้ชมคึกคักเหมือนรังนกที่เต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ทั้งเชียร์ลีดเดอร์กลางสนาม ทั้งกองเชียร์บนอัฒจันทร์ที่ทำหน้าที่แปรอักษร ไอมิเอะนั่งลงในชุดไทยล้านนา สายตา
“อย่าเพิ่งคิดไปไกล ที่กูต้องไปส่งผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอเป็นลูกสาวทูต ถ้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับเธอ คนที่โดนเล่นคือกูกับครอบครัว ยิ่งตอนนี้พ่อกูกำลังจะลงเลือกตั้ง ก็ยิ่งต้องระวังไม่ให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น” “อ่อ แกก็เลยอยากเป็นคนดีเพื่อพ่อสักครั้ง” “มิเอะ” จินชะงักทันที เหมือนโดนกดสวิตช์ตัดลมหายใจ เขา







