ログインประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 198 “เอาจริงดิ” “กูเกลียดความหวั่นไหวที่มีต่อชายชาตรี” ไตเติลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท หน้าตานิ่งเหมือนกำลังประกาศสัจธรรมชีวิต ไม่มีแววล้อเล่น ไม่มีรอยยิ้ม แต่ปัญหาคือ สายตาดันจ้องเขม็งไปตรงนั้นของจินแบบไม่กระพริบ ซึ่งนั่นทำเอาทิศเหนือถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้น
บทที่ 195 จินไม่ยอมให้คำว่าอาบน้ำของไอมิเอะเป็นแค่การทำความสะอาดร่างกายทั่วไป เขาจัดการช้อนร่างบางสั่นเทาขึ้นแนบอกทั้งที่ตัวตนยังเชื่อมติดกันอยู่ ก่อนจะพาเดินตรงเข้าห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น เขาปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวรดรินลงมาตามร่างกายที่ร้อนผ่าว แต่ความเย็นของน้ำก็ไม่อาจดับความหื่นที่จินกำลัง
คำว่าฝรั่งพวกนั้น ยังไม่ทันจบ เส้นด้ายก็หันขวับตามปลายนิ้วที่ชี้ไปทันที สายตาคู่นั้นกวาดไปทั้งโต๊ะอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับเรดาร์ ตั้งแต่ผมสีอ่อน ดวงตาน้ำข้าว ไปจนถึงกล้ามแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืด “หล่ออ่ะแม่” เส้นด้ายมองไปที่ฝรั่งตาน้ำข้าวพวกนั้นด้วยความเขิน หล่อนเอียงคอเล็กน้อย ปัดผมทัดหูเหมือนไ
“ดะ...ดุดันเครื่องแรง...ขะ...แข็งแรงไม่พักเลย...จ...จนเราต้องบอกว่าพอก่อน” ไอมิเอะก็จำใจพูดแบบเข้าใจง่ายๆ ออกไปด้วยความเขินอายมาก ภาพความทรงจำตอนที่จินโถมกายเข้าใส่เหมือนพายุพุ่งย้อนกลับเข้ามาในหัว จนเธอเผลอขบเม้มริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว “กรี๊ดดดดดด ทำไมกูเขินนนน” ทำให้เพื่อนๆ กรี๊ดกันออกมาด้วย







