เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 38 “แฟนมาส่งเหรอ” เสียงคุณพ่อเอ่ยทันทีที่รถของจินแล่นออกจากหน้าบ้าน “…ไม่ใช่ค่ะ” ทำเอาไอมิเอะชะงักไปเล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ “แน่ใจ?” สายตาผู้เป็นพ่อก็จ้องเธอเขม็งพลางหรี่ตาลงนิดหนึ่ง “…ค่ะ” เธอพยักหน้าเบา ๆ เสียงแทบไม่หลุดจากลำคอ “ไปรู้จักคนระดับนั้นได้ยังไง?” “....” คำถามแทงใจดำนั้นทำเอ
บทที่ 42 “ถ้าจะเลิกเพราะแบบนั้น…งั้นแกก็สูบต่อไปเถอะ…อีกอย่างปอดแกไม่ใช่ปอดเรา” เธอแสร้งบ่นเสียงเบา พลางหน้าแดงจัดจนถึงหู เธอเห็นหน้าตัวเองในกระจกก็รีบหันหน้าหนี เพราะไม่อยากให้เขาเห็นว่าเธอกำลังเขินจนแทบระเบิด (หึ ปากดีว่ะ) จินยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมใต้ไรผมทิ้งสายตามองเธอไม่วางตา ก่อนจ
“ไล่ออก?” ไอมิเอะก็เบิกตากว้าง หัวใจก็ร่วงวูบลงที่ตาตุ่ม น้ำเสียงก็ทั้งตกใจ ทั้งไม่เข้าใจ “ทำไมโดนไล่ออก?” “โรงเรียนรณรงค์ไม่ให้มีคนอ้วนน้ำหนักเกินหกสิบเรียนที่นี่ โรงเรียนก็เลยไล่พวกมันออก” ยี่หวาพูดหน้าตาย พลางเคี้ยวขนมในปากตุ้ย ๆ “เอาดี ๆ” ไอมิเอะเลิกคิ้ว มองเพื่อนทั้งสองคนด้วยสีหน้าจริงจัง ไม
“…ทำไมเงียบ” เขาเลยขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงอ่อนลงอีกระดับ เหมือนลดความเป็นจินลงไปเกือบหมด “ปกติก็เงียบ” เสียงตอบของไอมิเอะเรียบมาก เรียบจนจินแทบอยากเดินออกไปซื้อดอกไม้กับช็อกโกแลตมาง้อ “…กับใบเตยไม่มีอะไร” “....สนิทกันเหรอถึงเรียกครูคนนั้นแค่ชื่อ?” น้ำเสียงของเธอไม่ใส่อารมณ์ แต่กลับเฉือน







