INICIAR SESIÓNประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
บทที่ 151 “เราอยากกินหมูกะทะ” พอขึ้นมานั่งบนรถเธอก็พูดขึ้น “กินของอ่อนๆ ไปก่อน” จินเอ่ยพลางสตาร์ทเครื่องยนต์ “…อยากกินหมูกะทะ” เธอเอ่ยพึมพำในลำคอ ไม่กล้าพูดดังเพราะกลัวโดนดุ เสียงนั้นเบาราวกับเด็กงอแง จินเหลือบตามองแวบหนึ่ง เห็นเธอก้มหน้างอนอยู่เบาะข้างก็ถอนหายใจแผ่ว ๆ ก่อนเบือนสายตากลับไปมองถน
บทที่ 142 ปึก! ปึก! ปึก! ปลายหัวเห็ดแดงก่ำกระแทกจุดกระสันอย่างอ่อนโยน จินถอนจูบออกมาให้เธอได้หายใจ แล้วจูบซ้ำอีกครั้ง ครั้งนี้จูบแนบแน่นมากขึ้น สอดลิ้นลึกขึ้น ทำเอาเธอหลับตาเคลิ้มไปกับจูบของเขา เขาก็จูบซ้ำ ๆ ดูดดึงลิ้นเล็กรูดขึ้นลงอย่างหนักหน่วง แรงดูดดึงนั้นทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้าน สายตาของเขา
“จะไปโรงพยาบาลหรือให้หมอมาที่นี่” เขาเอ่ยถาม พลางจับเธอนอนหันหน้ามาสบตา มือใหญ่ประคองศีรษะและไหล่เล็ก ทำให้เธอแทบละลาย “หมอจะดูตรงนั้นรึเปล่า…เราอายหมอ” เธอเบือนหน้าด้วยความเขิน หน้าแดงจัดจนแทบร้อน “จะให้หมอผู้หญิงมาตรวจ” ในขณะที่พูด มือหนาก็เลื่อนมาบีบหน้าอกใหญ่เบาๆ “ถ้าให้หมอมาตรวจ เรากลัวคุณแม
บทที่ 152 @คอนโดมิเนียม หลังจากกลับมาจากร้านหมูกะทะ ทั้งสองคนก็แยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง พออาบน้ำเสร็จ จินก็เดินเข้ามาในห้องของเธอโดยไม่บอกกล่าว เขานั่งลงบนเตียงของเธออย่างถือสิทธิ์เต็มตัว โดยมีผ้าขนหนูผืนเดียวพันอยู่รอบเอวสอบจนแทบหลุด เผยให้เห็นลำตัวแข็งแน่นเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่เปียกชื้นจากไอ







