로그인คำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปพร้อมกัน จินมองตรงไปข้างหน้า ก่อนสตาร์ตรถ “จะไปไหน” ไตเติลขมวดคิ้วถาม “หาคนใหม่” “แล้วถ้าเขาปฏิเสธอีกล่ะ” “ก็หาใหม่...หาจนกว่าจะได้” “ถ้ามันยากขนาดนั้น กูว่าฉุดไอมิเถอะ ง่ายกว่าเยอะ” “มันไม่ได้ต้องการแค่เมีย แต่ต้องการการยอมรับ” เป็นทิศเหนือพูดขึ้น “ต้องการการยอมรับจ
“ผมทำเองทั้งหมดครับ” คราวนี้จินเงียบฟังอยู่นาน ก่อนตอบกลับเพียงสั้น ๆ “เข้าใจครับ” คนในสายพูดอะไรบางอย่างต่อ จินก็มองออกไปนอกรถ “ได้ครับ คุณลองพิจารณาดูก่อนก็ได้” “ครับ” “ขอบคุณครับ” “อย่าบอกว่าโดนปฏิเสธ” ทันทีที่สายถูกตัดลง ไตเติลก็มองหน้าจิน “....” จินไม่ได้ตอบ เพียงกดโทรออกหาเบอร์ถัดไปทัน
“อ้าวไอ้นี่ ดูถูกกู แล้วมึงมีรึไง” “กูมีครับ มีกว่ามึงอีก” ไตเติลตอบอย่างมั่นใจ “แต่ต้องรอให้พ่อแม่กูตายก่อน กูถึงจะได้มรดก” “มึงพูดเหมือนอยากให้พ่อแม่ตาย” “กูแค่พูดตามระบบการเงิน” ไตเติลหันไปทางทิศเหนือ “เออ กูได้ยินมาว่าพ่อแม่มึงทำประกันชีวิตไว้เยอะไม่ใช่เหรอ” “แล้ว?” ทิศเหนือขมวดคิ้ว “เห็นว่
“ไม่เอา” จินมองแต่ละแบบผ่าน ๆ ก่อนวางลงทีละแผ่น “แล้วมึงจะเอาอะไร” ทิศเหนือเลิกคิ้ว จินหยิบแฟ้มสุดท้ายออกมา ด้านหน้ามีข้อความเขียนด้วยปากกาสีดำ CHIANG MAI LANDMARK PROJECT เขาเปิดแฟ้มออก เผยให้เห็นภาพร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนกระดาษ เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวครบวงจรที่รวมสวนธรรมชาติ ลานกิจกรรม จุดชมวิว
“กลับมาเร็ว ๆ นะ” จินหันไปทางห้องรับแขก ภาพตรงหน้าทำให้เขาหยุดเดินไปชั่วขณะ เพราะห้องที่เมื่อคืนยังเป็นระเบียบ ตอนนี้เละเทะจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ขวดเหล้าวางเกลื่อนพื้น แก้วถูกทิ้งไว้ตามมุมต่าง ๆ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพรม และถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วถูกทิ้งอยู่หลายจุดจนเขาต้องเบือนหน้าหนี ทิศเหนือนอ
จินชะงักไปนิด นัยน์ตาคมหลุบมองคนขี้อายที่เพิ่งหลุดปากพูดเรื่องวาบหวามออกมา ทำให้ใบหน้าคมคายจริงจังและเด็ดขาดขึ้นกว่าเดิม “งั้นต่อไปไม่ทำแล้ว” คำตอบเรียบนิ่งทว่าเด็ดขาดทำเอาไอมิเอะชะงัก ตาโตด้วยความตกใจ หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบช้อนตาขึ้นมองเขาทันที “มะ...หมายความว่าไงที่ไม่ทำแล้ว” “หลังจากนี้จ
(อีกอย่าง ส่วนกลางของคอนโดนี้ก็เริ่มเสียหายเยอะเหมือนกัน มีโอกาสสูงที่โครงสร้างรวมจะทรุดหรือพัง ผมแนะนำให้ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นก่อนดีกว่าครับ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน) “I have a condo that I barely use. If you don’t mind, you and your daughter could stay there for a while. Once this place is fully r
จนเวลาผ่านไปห้านาที เธอก็ยังคงเอาแต่นั่งเงียบ จินก็ถอนหายใจแรง ๆ ออกมาด้วยความเหนื่อยใจ แววตาคมที่มักใช้ข่มคนทั้งโรงเรียน วันนี้กลับมีแต่ความอ่อนลง เพราะเขาไม่รู้จะง้อเธอยังไงดี มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบแบงค์พันเป็นปึกออกมา แล้วกดวางบนโต๊ะดังปึก จากนั้นกองเงินหนากว่าเกือบห้าหมื่นบ
เธอเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงครางไว้ ดวงตาก็ปรือพยายามปิดแน่น แสร้งทำเป็นหลับ แต่ร่างกายกลับโอนอ่อนรับสัมผัสทุกจังหวะอย่างปฏิเสธไม่ได้ “อื้ม…อ๊า” เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาในที่สุด ปลายนิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น สะโพกพลอยยกขึ้นตอบสนองแรงลิ้นอย่างไม่รู้ตัว จินก็เร่งจังหวะลิ้นแรงขึ้น กวาดลึกลงไปทุกซอ
ไอมิเอะก้มหน้าลงเล็กน้อย พวงแก้มร้อนขึ้นมาจนไม่กล้าเงยหน้ามองคุณแม่ มือบางยังคงลูบขนเจ้าก้อนขนไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว ราวกับใช้เป็นข้ออ้างเพื่อซ่อนความเขินที่ใจเต้นแรง “ฮงโตะนิ จินคุงโนะ อิเอนิ อิคุโน” (เราจะไปอยู่บ้านของจินจริงๆ เหรอคะ) “อืม ฮงโตะวะ โอกาซัง โมะอิคิทาคุนะอินะดาเกะโดะ เดะโมะ โจเกียวงา







