เข้าสู่ระบบช้างที่เดินรั้งท้ายสุดยกมือขึ้นตบอกตัวเองเบาๆ ทำหน้าซาบซึ้งเกินเบอร์ “กูเป็นสาวก กูจะพูดอะไรได้” ช้างมองแผ่นหลังจินแล้วสับเท้าวิ่งตามไปติดๆ “กูต้องตามศาสดาอยู่แล้ว” • • • บินกลับถึงเชียงใหม่ตอนสามทุ่ม จินก็ตรงดิ่งไปที่โกดังทันทีโดยไม่แวะพัก เงินสองร้อยล้านถูกโอนเข้าบัญชีบริษัทเรียบร้อย และเขาไม่ป
“ขอบพระทัย ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท” จินเอ่ยขอบคุณเป็นคำราชาศัพท์เต็มยศด้วยน้ำเสียงเรียบประชดประชัน ไร้ซึ่งความเคารพยำเกรง “ที่จริงต้องใต้ฝ่าพระบาท ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท สงวนไว้สำหรับจักรพรรดิเท่านั้น” เจ้าชายคาร์ไลล์ตรัสแก้ให้ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ มุมปากกระตุกยิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่า “ขอบคุณที่บอก ใต้
“ในเมื่อรู้อยู่แล้ว งั้นก็…สองร้อยล้าน” จินก็พูดความต้องการออกไปอย่างไม่อ้อมค้อม “ฮะ? ไหนบอกมาเอาร้อยล้าน อยู่ๆ ทำไมถึง” ช้างอุทานขึ้นมาเสียงหลง พลางเบิกตาโต เพราะตัวเลขไม่เหมือนที่คุยกันไว้ในรถเลยสักนิด ไอ้นี่มันเหลี่ยมใส่เจ้าชายตรงๆ เลยนี่หว่า ความเงียบตกลงปกคลุมทั่วทั้งห้อง เจ้าชายคาร์ไลล์นิ่ง
ทหารนาวิกโยธินที่ยืนเฝ้าเวรอยู่ด้านหน้า พลันยืนตรงและยกมือขึ้นทำความเคารพด้วยท่าวันทายาหัตถ์อย่างเข้มแข็งทันทีที่เห็นหน้าจิน “ท่านนาวาอากาศโทพงศ์พิชญ์ ท่านจอมพลรออยู่ด้านในแล้วครับ” คำพูดนั้นทำเอาจินชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ยังไม่ทันได้ถามด้วยซ้ำว่าใครอยู่ที่ไหน และยังไม่ได้บอกด้วยซ้ำ
“ถ้าตาย ก็น่าจะเป็นคนแถวนี้ทำให้ตาย” เป็นทิศเหนือพูดขึ้นติดตลกพลางมองไปที่จิน ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก “สาวน้อยอังคารที่สิบสามกับหนุ่มสิงห์ INTJ มึงคิดว่าใครจะตายก่อนกันล่ะ” “นี่มึงเกิดราศีสิงห์เหรอเนี่ย เท่จัด” ช้างหันไปมองจินด้วยสายตาทึ่ง เพราะถ้าพูดถึงคำว่าเท่ ในชีวิตนี้ ดูเหมือนจินจะกินเรียบไปหมดทุก
“ยัยคุณหนูนั่น แสบเอาเรื่อง แสบๆ แบบนี้ต้องเจอกู เป็นไง ถึงกับลงไปดิ้นกับพื้น” ไตเติลหัวเราะชอบใจ “หน้าก็สวย ไม่น่าเป็นเด็กเปรตเลย” ช้างที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “สวยแต่รูปจูบไม่หอม อย่าไปชม” “แต่สวยจริง สวยโคตรๆ ผิวอย่างขาว หน้าก็คล้ายไอมิจัด นี่ถ้าไม่บอกว่าอีคุณหนูนั่นมีแม่เป็นเจ้
คำตอบนั้นทำให้จินชะงัก แล้วมุมปากหนาก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจแวบหนึ่ง เพราะผู้ชายไทป์หมาป่า ก็คือไทป์ของเขา คนไทป์นี้จะชอบนอนดึก ตื่นสาย มีปัญหามากๆ เวลาที่ต้องตื่นเช้า จะมีพลังงานเหลือล้นมากๆ เวลากลางคืน เป็นคนชอบเก็บตัว มีความลึกลับ ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก มองโลกในแง่ร้าย ดุร้าย ปราดเปรียว
จินสตาร์ทรถทันที โดยไม่พูดอะไรอีก แต่แรงกดคันเร่งที่แสดงออกผ่านความเร็วของรถนั้นชัดเจนพอจะบอกได้ว่าเขากำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้หักพวงมาลัยพาเธอกลับบ้าน หรือปล่อยทิ้งไว้กลางทาง ตรงกันข้าม เขาขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านหมูกระทะใกล้ที่สุด ทว่ากรามยังคงขบแน่น คิ้วยังคงขมวด แต่มือก็ย
บทที่ 82 ไอมิเอะรีบวิ่งเข้าบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างบางเซถลาเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวดตรงกลางหว่างขาที่ยังไม่ยอมทุเลา แต่เธอก็ฝืนวิ่งต่อไป แค่ให้พ้นจากสายตาของเขาให้เร็วที่สุด ทว่าบ้านของเธอยังคงปิดสนิท เงียบวังเวงและมืดมิดเพราะไม่มีใครอยู่ ไฟก็ยังไม่ได้เปิด ปกติแค่จะเดินผ่านประตูบ้าน
“จ...จะ...จุก...อื้อ!” อาการจุกตรงท้องน้อยเข้าเล่นงานอย่างหนัก มือบางกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ หวังจะช่วยผ่อนคลายอาการจุกตรงบริเวณท้องน้อยลงได้บ้าง แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะเขาดันแก่นกายเข้ามาอย่างแรง จนความแน่นลึกพุ่งขึ้นไปจนถึงท้องน้อย ราวกับจะทะลุถึงสะดือ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจนเธอจุกทวี







