LOGIN“....” “นักเลงอย่างแก ประวัติโชกโชน ไม่ใช่แค่เรื่องความอันธพาล แต่รวมถึงเรื่องผู้หญิงด้วย” “....” “ประวัติเรื่องผู้หญิงของแกแย่พอ ๆ กับความชั่วของแก” “นี่ล่ะปัญหาใหญ่สุด” ไตเติลเริ่มหันไปมองจินช้า ๆ ทิศเหนือเองก็เลิกคิ้ว “ฉันรู้มาว่าแกประวัติไม่ดีเรื่องผู้หญิง นอนกับผู้หญิงมาแล้วนับไม่ถ้วน คงไ
“เลวจัดเลยไอ้เวร มึงเคยมีช่วงชีวิตที่ไม่ต่อยใครบ้างไหม” ไตเติลพึมพำ “มี” จินตอบเสียงเรียบ “ตอนนอน” “กูไม่ถามแล้ว” ไตเติลหลับตาทันที “อายุสิบสี่ปี แข่งรถผิดกฎหมาย ชนรั้วกั้นสนามจนพังไปหนึ่งช่วง อายุสิบห้าปี หักคอครูที่โรงเรียนจนคอหัก” วีรกรรมช่วงอายุตั้งแต่สิบเอ็ดขวบ แทบจะมีทิศเหนือและไตเติลอยู่
“กูก็ไม่รู้” ไตเติลกัดฟันเอ่ยเบาๆ ในลำคอ “มึงไปยิงเขาตอนไหน กูไม่เห็นรู้เรื่องนี้” “อายุเก้าขวบ ขับเฟอร์รารีชนครูที่โรงเรียนจนขาหัก หมายเหตุ เพราะครูพูดไม่เข้าหู” คุณพ่อของไอมิเอะเปิดหน้าถัดไป “ไอ้เหี้ย…” ไตเติลหลับตา “แค่พูดไม่เข้าหู มึงเล่นขับรถชนเลยเหรอ กูอายแทน” “อายุสิบขวบ ยิงลูกชายของนักการ
“สามพันล้าน ค่าสินสอด?” ทิศเหนือที่ปกติแทบไม่ออกความเห็นถึงกับเลิกคิ้ว “สามร้อยล้านสำหรับหมั้นหมาย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สามพันล้าน รวมกันสามพันสามร้อยล้าน นี่ซื้อบริษัทได้เลยนะ” “เงินขนาดนี้ ซื้อบริษัทยังเหลือเงินทอน” ไตเติลกัดฟันพูด “หุบปาก” จินพูดขึ้นทันที คราวนี้น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือ
คุณพ่อของไอมิเอะไม่ได้ต้องการให้จินทำสำเร็จ แค่กำลังวางกำแพงที่สูงจนแทบไม่มีใครปีนข้ามได้ ถ้าจินทำไม่ได้ ก็แค่เลิกกับลูกสาวของท่าน จบ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านต้องการเห็น แต่คนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้มีสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่ทุกคนคิด สามเดือน เขายอมรับว่ามันสั้นเกินไป สั้นจนแม้แต่เขาเองยังต้องคิด
บทที่ 281 จินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ กรามที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย จินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม เพียงแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ายังคงกำแน่นอยู่ “ดี…” ทิศเหนือพึมพำอย่างโล่งใจ เมื่อกี้ลุ้นสุดชีวิต
ไอมิเอะก้มหน้าลงเล็กน้อย พวงแก้มร้อนขึ้นมาจนไม่กล้าเงยหน้ามองคุณแม่ มือบางยังคงลูบขนเจ้าก้อนขนไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว ราวกับใช้เป็นข้ออ้างเพื่อซ่อนความเขินที่ใจเต้นแรง “ฮงโตะนิ จินคุงโนะ อิเอนิ อิคุโน” (เราจะไปอยู่บ้านของจินจริงๆ เหรอคะ) “อืม ฮงโตะวะ โอกาซัง โมะอิคิทาคุนะอินะดาเกะโดะ เดะโมะ โจเกียวงา
“จริง อยู่ไทยนางเหมือนนางฟ้า เพราะคนไทยมีค่านิยมมองว่าลูกครึ่งสวย คนไทยส่วนใหญ่ชอบลูกครึ่ง แต่ที่ญี่ปุ่น บอกเลย หน้าแบบนาง หน้าบ้านมาก แล้วยิ่งรู้ว่าเป็นลูกครึ่ง คนญี่ปุ่นก็ยิ่งไม่ชอบ” นักเรียนฝั่งตรงข้ามพากันกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกสนาน จนจากเสียงกระซิบกลายเป็นเสียงดัง จนถึงหูไอมิเอะ ทำให้ไอมิเอะห
บทที่ 115 “ปากดี อยากโดนอีกรึไง รอบนี้จะไม่ใช่แค่ข้างหน้า แต่เป็นข้างหลัง” คำขู่ของเขา ทำให้เธอชะงักด้วยความตกใจไม่น้อย “....” “ถ้าไม่อยากโดนเย็ดตูดก็อย่าปากดี” “ปากไม่ดี” เธอก็เอ็ดเขากลับ ก่อนจะโน้มตัวลงไป กดนิ้วเล็กดึงกางเกงนักบาสลงมาถึงข้อเท้าอย่างดื้อซน ทำเอาเขาสูดลมหายใจแรง ๆ ดวงตาคมปรือวา
บทที่ 118 “….” จินก็นิ่งไป ราวกับช็อกตกใจจนพูดไม่ออก ไอมิเอะเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสั่นไหว ความเงียบระหว่างกัน หนักอึ้งจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่ติดตัวเขาลอยมาแตะปลายจมูกชัดขึ้น ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลิ่นนี้คุ้นเคยเกินกว่าจะเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ







