Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
เธอรู้ว่าจินรวย ตระกูลของเขายิ่งใหญ่ แต่เธอไม่คิดเลยว่าระดับอิทธิพลของเขาจะสูงขนาดที่คนมีอำนาจในโรงพยาบาลจะโค้งหัวให้เขาเหมือนเขาเป็นเจ้าชาย “รักษาเธอให้หาย…อย่าให้มีรอยแผลเป็นแม้แต่นิดเดียว” จินออกคำสั่งเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่นจนคนฟังขนลุก เหล่าแพทย์กับพยาบาลต่างไม่กล้าสบตา ได้แต่โค้งศีรษะรับคำสั่งอ
“ง่าย ๆ เลยนะน้อง ถ้ามึงคิดกับใครเกินเพื่อนไปแล้ว คนนั้นก็ไม่ใช่เพื่อนของมึงอีกแล้ว ในเมื่อคิดเกินเพื่อนไปแล้วก็จีบเลยดิ รอเหี้ยไรล่ะ เพราะยังไงก็คิดเกินเพื่อนอยู่แล้ว จะเลิกคบไม่เป็นเพื่อนกันก็ไม่เห็นเป็นไร เพราะไม่ได้คิดจะเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้าไม่เสี่ยง จะรู้เหรอว่าเพื่อนก็ชอบมึงเหมือนกั
“คนอื่น? แกเคยถามเรื่องของเรากับคนอื่นเหรอ” เสียงเธอเบาลงกว่าเดิม ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงจาง ๆ ด้วยความเขินปนกังวล “....” จินชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำถามนั้นสะกิดบางอย่างในใจ ก่อนจะตอบเสียงนิ่งแต่ไม่ยอมสบตา “เคยได้ยิน” “…คนอื่นพูดถึงเราว่ายังไง” น้ำเสียงของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ปลายนิ้วเรียวบีบชายก
(อายทำไม แค่ดู) “....” (อยู่ไกล ดูดไม่ได้ อยู่ใกล้ค่อยว่าไปอย่าง) “...ทำไมแกเป็นคนแบบนี้” (หึ ไม่เงี่ยนเหรอ?) “O_O!” (มีคนเคยบอกมั้ยว่ามึงน่าเยx) “…เราเป็นผู้หญิงนะ...พูดจาอ่อนโยนกับเราหน่อยไม่ได้เหรอ…” เสียงของไอมิเอะสั่นน้อย ๆ ขณะพยายามขึงตาใส่โทรศัพท์ ใบหน้าก็มุ่ยจนคิ้วแทบจะชนกัน ทำให้จินช






![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
