LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“หนูสวยจังเลย ป้าเห็นข้างหลังก็นึกว่าดาราเกาหลีที่ไหน” อีกเสียงหนึ่งกล่าวชมด้วยรอยยิ้มกว้าง “หนูสวยมากเลยลูก ขนตาหนายาวมากเลย หนูต่อขนตามั้ย” ผู้ปกครองอีกคนเอ่ยขึ้นขณะจ้องตาเธออย่างพิจารณา เหมือนพยายามมองให้เห็นทุกมุมความงาม “หนูไม่ได้ต่อค่ะ ขนตาจริง” ไอมิเอะก็ยิ้มเจื่อน ๆ ตอบตามความจริง ขณะพยายาม
“ก็ได้…ก็ได้…เลือกไปก่อนเดี๋ยวพี่มา” เธอฝืนยิ้มส่งก่อนจะรีบเดินออกจากร้านเพื่อสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ตอนนี้เธอไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาซื้อของเล่นราคาหลายแสนให้น้องชาย จนสายตาไปสะดุดที่จิน ที่กำลังเดินตรงมาหา “จิน…” ไอมิเอะเอ่ยเสียงแผ่ว เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะยืนกอดอกเงอะงะ เธอไม่กล้ายืมเงินเขา แต่
“โดนคนเลวเยxเมื่อไหร่ แล้วมึงจะติดใจคนเลว” “....” ไอมิเอะทำหน้ามุ่ยใส่เขาเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เพราะนี่เป็นปฏิกิริยาเดียวที่เธอคิดออกในตอนนี้ เพราะถ้าพูดอะไรออกไปอีก เธอกลัวเสียงตัวเองจะสั่นจนเขาจับได้ว่ากำลังเขินแค่ไหน ริมฝีปากของเธอก็แดงนิดๆ จากแรงสัมผัสเมื่อครู่ เธอหลุบตาลงต่ำ แ
จินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างช้า ๆ สายตาคมจ้องปากเธออย่างไม่ปิดบังความต้องการ อย่างไม่ล้อเล่น เขาไม่ได้มองเธอถึงขั้นจะรุกล้ำ แต่ก็มองอย่างโคตรอยากได้เธอ “บ๊วบแล้วจะหายโกรธ” เขาเอ่ยเสียงเรียบแต่ติดจะเจ้าเล่ห์ในน้ำเสียง ไอมิเอะก็เม้มริมฝีปากแน่น ทั้งเขิน ทั้งไม่รู้จะตอบ







