تسجيل الدخول“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
“แหมม ถ้าเป็นเด็ก Gen Z Gen Alpha แบบพวกมึง แต่ชอบบูลลี่คนอื่นก็ไม่ไหวนะ” พี่ดีดี้ถึงกับของขึ้น พูดมึง ขึ้นกูในไลฟ์สด ทำเอาไอมิเอะเกร็งทั้งตัว เริ่มหน้าซีด อยากจะหยุดไลฟ์แล้วแต่ก็ไม่กล้าพูด “น้ำปิง แล้วไงคะกูไม่ได้แก่เหมือนมึงและไม่ได้ H e e เหี่ยวแบบมึงด้วย” แก้มยุ้ยอ่านคอมเมนต์ต่อ “อีสัส คำก็แก่
“กินข้าว จะได้กินยา” จินวางถาดอาหารลงเสียงหนัก ก่อนนั่งลงข้างเตียง เขาตักข้าวต้มขึ้นมาพอคำ เป่าเพียงแผ่วเดียวแล้วดันเข้าปากเธออย่างถือสิทธิ์เต็มที่ เขาไม่ได้ป้อนอย่างอ่อนโยนเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ดันทำให้คนถูกป้อนหัวใจเต้นแรง ไอมิเอะกลืนข้าวต้มทีละคำ ใบหน้าก็แดงขึ้นเรื่อยๆ “อิ่มยัง” ไอมิเอะก็พยักหน้
“คุณหนูได้กลิ่นหมูย่างหอมๆ ไหมขอรับ” เสียงทิศเหนือดังลั่นเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใครทั้งนั้น ทิศเหนือรีบวิ่งแจ้นไปที่เตาอั้งโล่จนแทบล้ม เอาตะเกียบคีบหมูสามชั้นขึ้นมาอย่างไว แล้วยื่นหมูมาแนบกระจกโชว์ต่อหน้าไอมิเอะ แล้วเคี้ยวให้ดังกรอบๆๆ “ดูสิคุณหนู ของโปรดคุณหนูเลยนะขอรับ” “อยากกินไหมขอรับ ถ้าอยากกิน
“อืม” เธอพยักหน้าเบา ๆ เขาก็จับมือเธอแน่น จูงออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก ร่างสูงเดินนำแรง ๆ จนเธอต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินตาม เขาเปิดประตูรถ ดึงเธอเข้าไป อุ้มขึ้นนั่งแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกรถทันทีโดยไม่เหลียวมอง ทำเอาบรรยากาศในรถเต็มไปด้วยความเงียบตึง ไอมิเอะเห็นท่าทีของเขาก็ได้แต่นั่งนิ่ง ม







