Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
เธอไม่ควรจะทำแบบนั้นกับเขา เธอไม่ควรโกรธ ไม่ควรแสดงความอ่อนไหวเกินไป แต่หัวใจมันก็ยังสั่นไหว เจ็บจัง... เจ็บจนตัวเองก็ไม่เข้าใจ เธออยากลบความรู้สึกนี้ออกไป แต่มันก็ยากเหลือเกิน “กูไม่ได้ชอบผู้หญิงที่พ่อเลือกให้” เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอ ยิ่งเห็นเธอน้ำคลอ เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด เจ็บยิ่งกว่าแผลที่หลัง
บทที่ 151 “เราอยากกินหมูกะทะ” พอขึ้นมานั่งบนรถเธอก็พูดขึ้น “กินของอ่อนๆ ไปก่อน” จินเอ่ยพลางสตาร์ทเครื่องยนต์ “…อยากกินหมูกะทะ” เธอเอ่ยพึมพำในลำคอ ไม่กล้าพูดดังเพราะกลัวโดนดุ เสียงนั้นเบาราวกับเด็กงอแง จินเหลือบตามองแวบหนึ่ง เห็นเธอก้มหน้างอนอยู่เบาะข้างก็ถอนหายใจแผ่ว ๆ ก่อนเบือนสายตากลับไปมองถน
บทที่ 142 ปึก! ปึก! ปึก! ปลายหัวเห็ดแดงก่ำกระแทกจุดกระสันอย่างอ่อนโยน จินถอนจูบออกมาให้เธอได้หายใจ แล้วจูบซ้ำอีกครั้ง ครั้งนี้จูบแนบแน่นมากขึ้น สอดลิ้นลึกขึ้น ทำเอาเธอหลับตาเคลิ้มไปกับจูบของเขา เขาก็จูบซ้ำ ๆ ดูดดึงลิ้นเล็กรูดขึ้นลงอย่างหนักหน่วง แรงดูดดึงนั้นทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้าน สายตาของเขา
“จะไปโรงพยาบาลหรือให้หมอมาที่นี่” เขาเอ่ยถาม พลางจับเธอนอนหันหน้ามาสบตา มือใหญ่ประคองศีรษะและไหล่เล็ก ทำให้เธอแทบละลาย “หมอจะดูตรงนั้นรึเปล่า…เราอายหมอ” เธอเบือนหน้าด้วยความเขิน หน้าแดงจัดจนแทบร้อน “จะให้หมอผู้หญิงมาตรวจ” ในขณะที่พูด มือหนาก็เลื่อนมาบีบหน้าอกใหญ่เบาๆ “ถ้าให้หมอมาตรวจ เรากลัวคุณแม







