เข้าสู่ระบบมือเล็กๆ รีบตะปบไหล่หนาไว้แน่น พยายามจะถอยสะโพกหนีด้วยความอาย แต่จินกลับใช้ฝ่ามือใหญ่ล็อกสะโพกมนเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ถอยหนีไปไหน “อยู่นิ่งๆ” เขาเอ่ยเสียงทุ้มดุหน้าตาย ทว่าแววตาคู่คมที่เงยขึ้นสบตากลับเข้มจัดและเต็มไปด้วยความหลงใหล แม้ใบหน้าจะยังขรึม แต่สายตาที่เขาจ้องมองส่วนอ่อนไหวที่บวมแดงของเธอมันชว
คนตัวโตเลยสอดวงแขนแกร่งเข้าใต้แผ่นหลังบางและข้อพับขาของไอมิเอะ ช้อนอุ้มร่างนุ่มนิ่มที่ตัวร้อนรุมๆ ขึ้นมาในท่าเจ้าสาวอย่างเบามือ คนตัวเล็กที่กึ่งหลับกึ่งตื่นขยับหัวซุกเข้าหาอกอุ่นอย่างแสนอ้อน จินอุ้มคนตัวเล็กเดินออกจากห้องนอนของตัวเอง ตรงดิ่งไปยังห้องนอนของไอมิเอะที่อยู่ถัดไป ซึ่งเป็นห้องที่เขาจัดเตร
ทั้งดูดดึงทั้งขบเม้มตรงจุดเสียวเน้นย้ำไม่ยอมปล่อย เล่นเอาคนตัวเล็กบิดเร้าสะโพกพลางจิกเล็บลงบนฟูกหนา ส่งเสียงครางหวานหยด ยอมสยบให้ความเสียวซ่านตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งที่คนทำยังกึ่งหลับกึ่งตื่นขยับปากละเมอซุกไซร้ด้วยซ้ำ พอได้ละเลงลิ้นดูดเน้นๆ อยู่แบบนั้นไม่ยอมเลิก ความเสียวซ่านก็ปลุกให้ท่อนเอ็นใหญ่ยาวที
ไอมิเอะประท้วงเสียงสั่นแหบพร่าพลางซบหน้าลงกับหมอนอย่างหมดสภาพ ร่างกายเล็กสั่นคลอนไร้เรี่ยวแรงจะหนี แต่สะโพกกลมกลึงกลับยังคงแอ่นหยัดสู้แรงกระแทก “หึ” ทว่าคนตัวโตกลับเค้นหัวเราะในลำคอหนา ก่อนจะก้มลงไปกดจูบขมับชื้นเหงื่อของเธออย่างแผ่วเบา เอ็นดูเธอที่ปากบอกไม่ไหวแต่ตากลับฉ่ำเยิ้มเชิดหน้าสู้ไม่ถอย ก่อ
ความเสียวผสมความจุกแน่น ทำเอาไอมิเอะถึงกับร้องไม่ออก ใบหน้าน่ารักบิดเบี้ยวพลางหลับตาพริ้ม จิกเล็บลงบนท้ายทอยเขาแน่น จินอุ้มเธอเดินกระแทกกระทั้นก้าวขายาว ๆ ตรงดิ่งเข้าห้องนอนไปทั้งอย่างนั้น พอถึงเตียงกว้างเขาก็กดเธอนอนลง ขยับตามขึ้นไปคร่อมทับ จับขาเล็กแยกออกแล้วอัดสะโพกพรวดเดียวมิดด้ามอีกรอบ “อ๊าา
บทที่ 267 จินช้อนวงแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังบาง แล้วอุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้รวดเดียว อุ้มขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหาร “อ๊ะ...จิน...บนโต๊ะเลยระ...” ไม่ทันที่เสียงหวานจะได้ทักท้วงจนจบประโยค มือหนาก็ดึงรั้งเรียวขาเนียนทั้งสองข้างให้แยกออกจากกันกว้าง ก่อนจะจัดการจับขานุ่มนิ่มยกขึ้นพาดไว้บนบ่าแกร่ง
“อ่อ ไอ้เวรนั่นน่ะเหรอ” ศาสตราจารย์กัดฟันพูดก่อนจะขบกรามแน่น คำพูดหยาบหลุดออกมาอย่างไม่ปิดบัง ต่างจากภาพลักษณ์ศาสตราจารย์สุขุมเมื่อครู่โดยสิ้นเชิงราวกับหน้ากากถูกกระชากออกชั่ววินาที “ไอ้เวร…หมายถึงยังไงเหรอคะ” ไอมิเอะเห็นท่าทีเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนของศาสตราจารย์ก็ตกใจเป็นอย่างมาก หัวใจเธอเต้นแร
บทที่ 198 “เอาจริงดิ” “กูเกลียดความหวั่นไหวที่มีต่อชายชาตรี” ไตเติลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท หน้าตานิ่งเหมือนกำลังประกาศสัจธรรมชีวิต ไม่มีแววล้อเล่น ไม่มีรอยยิ้ม แต่ปัญหาคือ สายตาดันจ้องเขม็งไปตรงนั้นของจินแบบไม่กระพริบ ซึ่งนั่นทำเอาทิศเหนือถึงกับกลั้นเสียงหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะกระทืบเท้าลงกับพื้น
บทที่ 195 จินไม่ยอมให้คำว่าอาบน้ำของไอมิเอะเป็นแค่การทำความสะอาดร่างกายทั่วไป เขาจัดการช้อนร่างบางสั่นเทาขึ้นแนบอกทั้งที่ตัวตนยังเชื่อมติดกันอยู่ ก่อนจะพาเดินตรงเข้าห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น เขาปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำจากฝักบัวรดรินลงมาตามร่างกายที่ร้อนผ่าว แต่ความเย็นของน้ำก็ไม่อาจดับความหื่นที่จินกำลัง
คำว่าฝรั่งพวกนั้น ยังไม่ทันจบ เส้นด้ายก็หันขวับตามปลายนิ้วที่ชี้ไปทันที สายตาคู่นั้นกวาดไปทั้งโต๊ะอย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับเรดาร์ ตั้งแต่ผมสีอ่อน ดวงตาน้ำข้าว ไปจนถึงกล้ามแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อยืด “หล่ออ่ะแม่” เส้นด้ายมองไปที่ฝรั่งตาน้ำข้าวพวกนั้นด้วยความเขิน หล่อนเอียงคอเล็กน้อย ปัดผมทัดหูเหมือนไ







