เข้าสู่ระบบประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ไอ้เด็กหัวเกรียนนั่นมันบ้ารึไง สู้ไม่ได้ก็ยังจะฝืนสู้ เดี๋ยวก็ได้ตายหรอก” “นั่นสิ ไอ้เด็กหัวเกรียนนั่นจะไหวเหรอ ไอ้คุณชายนั่นนักมวยเก่าไม่ใช่รึไง นักเลงสู้กับนักมวยเนี่ยนะ หาเรื่องตายชัดๆ” น้ำเสียงของพวกหน่วยรักษาความปลอดภัยเต็มไปด้วยความหนักใจ เพราะรอยหมัดของจินหนึ่งหมัดก็หนักพอจะทำคนสลบได้แล้ว
“กรี๊ดดดดดดดดดด” ทุกคนในห้องเห็นอย่างนั้นก็กรีดร้องออกมาไม่หยุด วิ่งหนีหลบเข้าหามุมห้อง ครูฝ่ายปกครองกับ รปภ. ก็ยืนเฝ้าระวัง มองอยู่ห่าง ๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ “เด็กมันกลัว” จินกดเสียงต่ำ จ้องหน้าคนบ้าอย่างเย็นชา ดวงตาคมดุราวกับจะกรีดอากาศได้ ทำให้ลุงสติไม่ดีหยุดชะงักไปชั่วขณะ “ไปให้พ้น” คนรอ
บทที่ 160 “แล้วไอมิล่ะ มึงเอาน้องกวางน้อยของมึงไปไว้ที่ไหน” “นั่นดิ กับคนนี้มึงไปล่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นเล่าให้พวกกูฟัง” ทิศเหนือเอ่ยกระซิบ “นั่นมัน…ท่านหญิงเอมิโกะหนิ” ผู้หญิงโต๊ะฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น โต๊ะทั้งโต๊ะก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้กันอย่างพร้อมเพรียง
บทที่ 156 จินสอดนิ้วเข้าไปเพิ่มถึงสองนิ้ว ก่อนที่เขาจะรัวนิ้วใส่ด้วยความเร็ว กระหน่ำแทงนิ้วใส่อย่างแรงจนเธอต้องกัดมือตัวเองไว้เพื่อเก็บเสียงร้องจากความเสียวซ่าน “อื้อ!!!!” มือบางขยุ้มผมเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านพลางแหงนหน้าขึ้นสูงเมื่อนิ้วแกร่งงัดขึ้น “อร้าย อ๊า!” เธออ้าปากค้างทันทีที่เขากระแทก







