تسجيل الدخول“ไม่คุยกับแกแล้ว!” จินมองคนตัวเล็กตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ เพื่อหลบสายตาด้วยความเอ็นดู มือหนาดึงโอบไหล่บางเข้าหาตัวเพื่อเริ่มปฏิบัติการทำลูกชาย “ปล่อยเลยนะ...อื้อ!” ไอมิเอะแกล้งปัดมือหนาออกด้วยความเขินอาย ทว่ามีหรือที่คนอย่างจินจะยอม จินยิ่งขยับเบียดกายแกร่งเข้ามาจนชิดแผ่นหลังบาง ลมหายใจร้อน
“หลงตัวเอง…” เธองึมงำเสียงเบา “ฉันพูดความจริง” จินเลิกคิ้ว ก่อนจะคีบไข่ม้วนส่งมาจ่อริมฝีปากเธออีกครั้ง “อ้าปาก” ไอมิเอะก็หลุดยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะยอมอ้าปากรับแต่โดยดี ใบหน้าหวานก็แดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะไหม้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายเต้นโครมครามจนหูอื้อไปหมด ทั้งขำ ทั้งเขิน ทั้งหมั่นไส้ในความหลงตัว
“ฉันอยากให้เมียกินดี ๆ ร่างกายจะได้แข็งแรง เวลาฉันเอา ลูกในท้องจะได้ไม่กระทบกระเทือน” “พูดบ้าอะไรเนี่ย!” ไอมิเอะแหวขึ้นเสียงหลง ใบหน้านวลแดงซ่านจนลามไปถึงคอระหงทันที ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างเขา แล้วคว้าตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารเข้าปากคำโตเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายจนแก้มตุ่ย จินยกมุมปากขึ้นเพียงนิดอย่าง
“อายุครรภ์ยังน้อย ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ ตามหลักแล้ว ช่วงไตรมาสแรกเป็นช่วงที่ต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้วแต่ถ้าพักผ่อนดี ดูแลตัวเองดี และสภาพจิตใจไม่แย่ลง ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง” “แล้วแผลที่หลังล่ะ” “อีกสักพักก็น่าจะดีขึ้น ขอแค่อย่าให้เกิดการอักเสบซ้ำ” “....” “อย่าปล่อยให้เมียเครียดล่ะ ช่วงนี้ก็ตาม
“....” เมื่อได้ยินแบบนั้น ไอมิเอะก็พยักหน้าช้า ๆ “ขอหมออัลตราซาวด์ดูตำแหน่งของตัวอ่อนหน่อยนะ” “....” ไอมิเอะพยักหน้ารับอย่างประหม่า จินก็อยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง อาหมอก็ลากเครื่องอัลตราซาวด์พกพาขนาดกะทัดรัดแต่เทคโนโลยีล้ำสมัยเข้ามาข้างเตียงนอนกว้าง “หนูนอนลงบนเตียงเลยลูก แล้วเปิดเสื้อขึ้น เปิดช่วงท้อ
“เอาอยู่ จะท้องได้ยังไง ถามไม่คิด” จินพ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนจะเถียงบ่นอุบอิบกลับไปอย่างขอไปที “แกนี่นะ ตกลงได้เอายาคุมให้น้องกินหรือเปล่า” “เอ่อ...ค่ะ” ไอมิเอะตอบในลำคอแทนจินเสียงเบาด้วยความอาย “หนู...ทาน...แต่ไม่ได้ทานทุกครั้ง” “ทะลุยาคุมมาเกิดขนาดนี้ จะออกมาเป็นตัวอะไร คงดื้อเหมือนพ่อ ทายาทอ
บทที่ 208 “อื้อออ!” ไอมิเอะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ด้วยจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยความหิวโหยและมันเขี้ยว จินขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ เป็นการลงโทษข้อหาปากดี ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างมูมมาม เขาบดจูบจนเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังระงมไปหมด ร่างเล็กก็สั่นเทิ้มอ
ก่อนจะดันร่างเล็กๆ จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับขอบอ่างเย็นเชียบ สวนทางกับร่างกายของเขาที่เบียดเสียดเข้ามาจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง “ลับหลังกู ทำอะไรกับไอ้เวรนั่นไปบ้าง” เขากดเสียงต่ำจ้องหน้าเธอในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก สายตาของเขาไม่ได้มีแค่ความหึงหวงแต่มันมีความกดดันมหาศาลที่จงใจจะ
บทที่ 210 ไอมิเอะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่ใสแดงนิด ๆ จากเมื่อกี้ แต่สายตาที่มองเขามันอ่อนลง เธอไม่ได้พูดอะไร แค่นั่งมองแล้วทำตาอ้อนใส่เขาอย่างไม่รู้ตัว ซึ่งนั่นทำให้เขานิ่งไปอีกครั้ง กรามที่เพิ่งคลายเมื่อครู่เกร็งขึ้นมาใหม่ เพราะเริ่มคุมตัวเองยาก ลมหายใจเขาหนักขึ้นเล็กน้อย สายตาก็จ้องหน้าเธอไม่ละ
ทว่า สายตาของช้างดันมองไอมิเอะค้าง มองด้วยความเคลิ้ม มองด้วยความเผลอ สายตาไล่จากผมยาว ลงมาที่ไหล่ขาว เนินอกที่ถูกบังด้วยแขนของจิน แล้วหยุดค้างอยู่ตรงนั้นจนคนดูในไลฟ์เริ่มจับสังเกตได้ user1716933 : อาหวัง มึงอย่า user11111 : เก็บอาการหน่อยไอ้เวร user9999 : น้ำลายมันจะไหลถึงคางอยู่แล้ว user66







