Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“อย่ามายุ่ง” จินชักสีหน้ารำคาญ สายตาดิบแข็งกวาดมองทุกคนอย่างเอาเรื่อง “จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไง ก็คุณมาโวยวายเสียงดังกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว มันรบกวนเพื่อนบ้านคนอื่น จะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะกันที่อื่น อย่าทำให้คนอื่นเขาต้องเดือดร้อนไปกับคุณด้วย” จินเอาหน้าผากแตะขมับเธอแน่นๆ ท่าทีเหมือนง้อ แต่แรงรั้งกลับไม่
เมื่อเดินออกจากห้องพักครู ไอมิเอะกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม ความกลัวไม่ได้หายไป มันแค่เปลี่ยนรูปจากความกลัวเรื่องคนอื่น กลายเป็นความกลัวเรื่องปากท้องและภาระที่เธอแบกไว้คนเดียว @อีกด้าน “เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จะปล่อยให้โตไปแบบนี้ไม่ได้ เขาจะต้องถูกดัดนิสัย” คุณปู่ของจินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแรงก
“ทำไมไม่กลับบ้าน ปู่ถามถึงไอมิทุกวันเลยนะ” น้ำเสียงของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความห่วงใยจริงจังอย่างน่ารักเกินวัย “…พี่ยังไม่พร้อม” คำพูดนี้ทำให้อากาศในห้องเงียบลงชั่วครู่ ไอมิเอะก้มหน้าเล็ก ๆ ปลายผมสะบัดลงมาปิดแก้มที่เริ่มแดงจากการกลั้นน้ำตา ความเศร้า ความรู้สึกผิด ความยังทำใจไม่ได้ ตีกันวุ่นในอก ตอนน
แต่จินไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม เขายกคางขึ้นเล็กน้อย คล้ายท้าทายพวกนั้นเงียบ ๆ เพียงแต่สิ่งที่ทำให้เขายอมนั่งลง ไม่ใช่ความกลัวตาย แต่เพราะเขาหันไปเห็นกล้องถ่ายทอดสดหลายจุดกำลังจับภาพอยู่ อีกนิดเดียวภาพทายาทเพียงคนเดียวของท่านรองนายก คิดจะต่อยรัชทายาทแห่งเลโอนอร







