แผลที่มองไม่เห็น

"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมบอก... ฉันก็จะหาคำตอบเอง!"

​เพนนีกลับมาที่บ้านด้วยหัวใจที่บอบช้ำแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอต่อสายตรงหาเลขาฯ ส่วนตัวของพ่อทันที

"พี่ชัย... เพนนีอยากได้ประวัติย้อนหลัง 5 ปีของนักศึกษาที่ชื่ออนันดา คณะวิศวะ และ โรสิตา โดยเฉพาะข่าวอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับทั้งคู่... เอาแบบละเอียดที่สุดนะคะ"

​เพียงไม่กี่วัน แฟ้มเอกสารหนาปึกก็ถูกส่งมาถึงมือเพนนี เธอเปิดอ่านมันในห้องนอนที่ปิดเงียบ มือของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นรูปพาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์เก่าๆ

​'อุบัติเหตุรถตู้ค่ายอาสาเสียหลักตกเหว... นักศึกษาเสียชีวิต 1 ราย!'

​เพนนีอ่านรายละเอียดด้วยความรู้สึกจุกที่อก ในปีนั้น อาร์ตเป็นคนขับรถตู้พาน้องๆ ไปทำค่าย แต่เกิดฝนตกหนักและถนนลื่น รถเสียหลักหล่นลงข้างทาง อาร์ตและโรสรอดชีวิตมาได้... แต่เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่ชื่อ วิน ที่เป็นพี่ชายของโรส และเป็นเพื่อนที่อาร์ตรักมากที่สุด กลับเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น

​นั่นคือเหตุผลที่อาร์ตมักจะฝันร้าย... และนั่นคือเหตุผลที่เขาดูแลโรสเหมือนเป็นชีวิตของเขาเอง เพราะเขาแบกรับความรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ชายของโรสต้องจากไป

​"ที่แท้... นายก็แบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแบบนี้เหรออาร์ต" เพนนีลูบรูปใบหน้าของอาร์ตในข่าวด้วยความสงสารจับใจ

"นายไม่ได้รักโรสแบบผู้หญิงทั่วไป แต่นายรักเขาเพราะความผิดบาปในใจสินะ"

​ณ ลานเกียร์ วันต่อมา

​เพนนีมาปรากฏตัวที่เดิม แต่คราวนี้เธอไม่ได้มาแบบนกกระจิบหน้ากระจก และไม่มีของกินหรูหรา เธอเดินเข้าไปหาอาร์ตที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่คนเดียว

(วันนี้โรสมีเรียนเช้า)

​อาร์ตเงยหน้ามองเธอ สายตายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

"ผมบอกให้คุณออกไปให้พ้นหน้าไม่ใช่เหรอ?"

​เพนนีไม่โกรธ เธอค่อยๆ นั่งลงตรงข้ามเขา แล้ววางจดหมายฉบับหนึ่งลงบนโต๊ะ "ฉันรู้เรื่องพี่ชายของโรสแล้วนะ... และฉันก็รู้ว่านั่นไม่ใช่ความผิดของนาย"

​อาร์ตชะงักร่างกายแข็งทื่อ สายตาเปลี่ยนเป็นดุดันทันที

"คุณแอบสืบเรื่องของผม! คุณมันน่ารังเกียจที่สุดเพนนี!"

​"ใช่! ฉันแอบสืบ เพราะฉันอยากรู้ว่าทำไมผู้ชายที่ดูเหมือนไม่สนใจโลกอย่างนาย ถึงได้มีดวงตาที่เศร้าขนาดนี้!" เพนนีตะคอกกลับทั้งน้ำตา

"นายจะเกลียดฉันก็ได้อาร์ต แต่นายเลิกเกลียดตัวเองซะทีเถอะ! พี่วินเขาคงไม่ยากเห็นนายใช้ชีวิตเหมือนคนตายซากแบบนี้หรอก!"

​ปัง!

เสียงอาร์ตตบโต๊ะเสียงดังสนั่น

"หยุดพูดชื่อเขา! คุณไม่รู้อะไรเลย อย่ามาทำเป็นเก่ง!"

​"ฉันรู้ว่านายรักโรสเพราะนายอยากไถ่โทษ! แต่นายถามโรสหรือยังว่าเขาอยากได้ความสงสาร หรืออยากได้ความรักจริงๆ จากนายกันแน่?" เพนนีลุกขึ้นยืน คว้าข้อมืออาร์ตมากุมไว้

"อาร์ต... ให้ฉันเป็นคนที่ช่วยนายลืมเรื่องนั้นได้ไหม? ฉันไม่ได้ดีเหมือนโรส แต่ฉันพร้อมจะอยู่ข้างนายในวันที่นายฝันร้าย โดยที่ฉันจะไม่ตัดสินนายเลย"

​อาร์ตมองหน้าเพนนีที่ร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ ความเข้มแข็งที่เขาสร้างมาตลอดหลายปีเริ่มสั่นคลอนเพราะผู้หญิงที่เขาเคยเรียกว่าแรงเสียดทาน

​"คุณมันบ้า... เพนนี" อาร์ตพึมพำเสียงสั่น

​"ใช่ ฉันบ้า! บ้าที่มารักคนประหลาดอย่างนายไง!"

​ในจังหวะนั้นเอง โรสที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดีก็หยุดชะงัก เธอเห็นเพนนีกำลังกุมมืออาร์ต และเห็นอาร์ตที่ดูอ่อนแอลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

​'ฉันรู้แล้วว่าจุดอ่อนของนายคืออะไร... และฉันจะไม่ใช้มันทำลายนาย แต่ฉันจะใช้มันดึงนายออกมาจากอดีตเอง ต่อให้ต้องโดนนายเกลียดไปชั่วชีวิต ฉันก็จะทำ!' เพนนีคิดในใจ