นางร้ายเปิดหน้าชก

เพนนีเหลือบไปเห็นโรสที่ยืนหน้าซีดอยู่ไกลๆ เธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่นางเอกไม่มีวันทำ นั่นคือการ "บีบให้ทุกคนพูดความจริง"

​"โรส! มานี่สิ" เพนนีตะโกนเรียกเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง

​โรสค่อยๆ เดินเข้ามาด้วยท่าทางกังวล "คุณเพนนี... อาร์ต มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?"

​"โรส ไม่ต้องฟังที่ยัยนี่พูดนะ กลับไปก่อน" อาร์ตพยายามจะกันโรสออกไป แต่เพนนีคว้าแขนเขาไว้แน่น

​"ไม่! ต้องคุยกันให้รู้เรื่องวันนี้แหละ!" เพนนีจ้องหน้าโรส

"โรส... เธอรักอาร์ตเพราะเขาดูแลเธอดี หรือเธอรักเขาเพราะเขาเป็นตัวแทนของพี่ชายเธอที่จากไปกันแน่? แล้วอาร์ต... นายอยู่กับโรสเพราะรักเขา หรือเพราะนายอยากชดใช้กรรมที่นายคิดว่านายฆ่าพี่ชายเขา?"

​"หยุดนะเพนนี! มันจะมากไปแล้ว!" อาร์ตตวาดใส่ แต่ดวงตาของเขากลับสั่นระริก

​"มันไม่มากไปหรอกอาร์ต! นายดูสิ... ทุกวันที่นายอยู่กับโรส นายมีความสุขจริงๆ หรือนายแค่รู้สึกโล่งใจที่ได้ทำหน้าที่ดูแลเขา?" เพนนีหันไปหาโรส

"และเธอก็เหมือนกันโรส เธอเห็นอาร์ตฝันร้ายทุกคืน เห็นเขาทรมานเพราะความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ เธอภูมิใจเหรอที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้ด้วยความสงสารแบบนี้?"

​โรสนิ่งเงียบไป น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม

"โรส... โรสไม่เคยคิดแบบนั้น"

​"แต่การที่เธอไม่พูดความจริงว่าเธอให้อภัยเขาไปนานแล้ว มันคือการทำร้ายอาร์ตทางอ้อมนะโรส!" เพนนีพูดเสียงสั่น

"ถ้าเธอรักเขาจริง เธอต้องปล่อยให้เขาไปใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ใช่ให้เขามาจมปลักดูแลเธอเหมือนเป็นเงาของพี่วิน!"

​"เพนนี... พอได้แล้ว" อาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงที่หมดแรง เขาปล่อยมือจากเพนนีแล้วทรุดตัวลงนั่งอย่างคนพ่ายแพ้

​บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิท มีเพียงเสียงสะอื้นของโรส เพนนีเองก็หัวใจสลายที่เห็นอาร์ตเป็นแบบนั้น แต่เธอเชื่อว่าแผลที่เน่า ต้องกรีดเอาหนองออกถึงจะหายสนิท

​"อาร์ต..." โรสคุกเข่าลงข้างๆ อาร์ต

"ที่คุณเพนนีพูด... มันถูกอย่างหนึ่งนะ โรสให้อภัยอาร์ตตั้งแต่วันแรกที่เกิดเรื่องแล้ว โรสไม่เคยโทษอาร์ตเลย แต่อาร์ตต่างหากที่ไม่เคยให้อภัยตัวเอง"

​อาร์ตเงยหน้ามองโรสด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"โรส..."

​"ไปเถอะอาร์ต... ไปเป็นอาร์ตที่มีความสุขจริงๆ ซะทีนะ" โรสยิ้มทั้งน้ำตา

"ขอบคุณที่ดูแลโรสมาตลอด แต่จากนี้ไป โรสดูแลตัวเองได้แล้วค่ะ"

​โรสลุกขึ้นแล้วเดินจากไปเงียบๆ ทิ้งให้อาร์ตอยู่กับเพนนีสองคน เพนนียืนมองแผ่นหลังของโรสด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก เธอชนะ... เธอแยกอาร์ตออกมาจากโรสได้แล้ว แต่น้ำตาเธอกลับไหลออกมาไม่หยุด

​"นายเกลียดฉันแล้วใช่ไหมอาร์ต..." เพนนีถามเสียงเบา "ที่ฉันทำลายความสงบสุขของนาย"

​อาร์ตนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาช้าๆ เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเพนนีที่กำลังร้องไห้จนตัวโยน

​"คุณมันร้ายจริงๆ นะเพนนี..." อาร์ตพูดพลางยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ

"คุณทำลายกำแพงที่ผมสร้างมา 5 ปีพังพินาศในวันเดียว... คุณมันคือแรงเสียดทาน ที่รุนแรงที่สุดในชีวิตผมจริงๆ"

​"ฮือออ... ฉันขอโทษ ฉันแค่ไม่อยากเห็นนายเจ็บ..." เพนนีโผเข้ากอดอาร์ตไว้แน่น

​อาร์ตไม่ได้กอดตอบทันที แต่เขาก็ไม่ได้ผลักไส เขาถอนหายใจยาวเหมือนยกภูเขาออกจากอก

​"ผมยังรักคุณไม่ได้หรอกนะเพนนี... ผมยังต้องใช้เวลาอยู่กับตัวเอง" อาร์ตพึมพำ

"แต่... ขอบคุณนะ ที่เข้ามาวุ่นวายจนผมต้องตื่นจากฝันร้ายซะที"

​'ฉันรู้ว่านายยังไม่รักฉัน... แต่แค่นายไม่ไล่ฉันออกไปจากชีวิต ฉันก็พร้อมจะเริ่มนับหนึ่งใหม่กับนายแล้วอาร์ต! ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่ใช่นางร้ายที่คอยทำลายใคร แต่ฉันจะเป็นนางร้ายที่คอยปกป้องนายเอง!'

เพนนีคิดในใจ

​หลังจากเหตุการณ์วันนั้น อาร์ตดูสงบขึ้นแต่ก็ดูนิ่งลึกไปอีกแบบ เขาไม่ได้ตัวติดกับโรสแจเหมือนเดิม เพราะโรสเริ่มแยกตัวไปมีชีวิตของตัวเอง เพนนีจึงใช้จังหวะนี้แหละรุกคืบแบบเนียนๆ

​ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ ตอนหัวค่ำ

​ไฟในตึกวิศวะเริ่มดับลง เหลือเพียงห้องแล็บกลางที่ยังมีแสงไฟสลัว อาร์ตกำลังนั่งเขียนโปรแกรมควบคุมหุ่นยนต์อยู่เพียงลำพัง ท้องของเขาเริ่มส่งเสียงประท้วงเพราะเขาลืมกินข้าวเย็น

​ก๊อก ก๊อก!

​"ทำงานจนลืมดูนาฬิกาอีกแล้วนะคุณอนันดา" เสียงหวานที่คุ้นเคยดังขึ้น

​อาร์ตเงยหน้ามอง เพนนีเดินเข้ามาในชุดลองจอนสีพาสเทลดูนุ่มนิ่ม ลุคนี้เธอจงใจแต่งมาเพื่อให้ดูเข้าถึงง่ายขึ้น ในมือถือถุงกระดาษที่มีกลิ่นหอมของซุปข้าวโพดและแซนด์วิชทำเอง

​"คุณมาทำไมดึกๆ ดื่นๆ เพนนี" อาร์ตถาม แต่คราวนี้ไม่มีความรำคาญในน้ำเสียง

​"ก็เอาพลังงานมาให้แรงเสียดทานน่ะสิคะ" เพนนีวางของกินลงบนโต๊ะข้างแปลนหุ่นยนต์

"ฉันรู้ว่านายไม่ชอบของหรู คราวนี้ฉันทำแซนด์วิชง่ายๆ มาให้... ชิมดูสิ ถ้าไม่อร่อยจะอนุญาตให้ดีดหูหนึ่งที"

​อาร์ตมองหน้าเพนนีที่ดูคาดหวังสุดๆ เขาหยิบแซนด์วิชขึ้นมากัดหนึ่งคำ

"อืม... คราวนี้ไม่เค็มแล้วนะ"

​"แน่นนอนสิ! ฉันไปเรียนกับเชฟตั้งสามคอร์สเพื่อแซนด์วิชชิ้นนี้เลยนะ" เพนนีนั่งลงบนโต๊ะข้างๆ เขา

"อาร์ต... คืนนี้ฝันร้ายอีกไหม?"

​อาร์ตหยุดเคี้ยวไปครู่หนึ่ง "ไม่ฝันมาสองวันแล้ว... อาจเพราะเหนื่อยเกินไปมั้ง"

​"หรืออาจจะเป็นเพราะนายเริ่มปล่อย มันไปแล้วจริงๆ" เพนนียื่นมือไปลูบหลังมืออาร์ตเบาๆ

"นายรู้ไหม... ตอนที่ฉันเห็นนายยิ้มแบบไม่ฝืนครั้งแรกที่ค่ายอาสา ฉันก็สาบานกับตัวเองเลยนะ ว่าฉันจะทำให้รอยยิ้มนั้นเป็นของฉันคนเดียว"

​อาร์ตสบตากับเพนนี ความเงียบในห้องแล็บทำให้เสียงหัวใจของทั้งคู่ดังชัดขึ้น อาร์ตวางแซนด์วิชลงแล้วคว้ามือเพนนีมาจ้องรอยพลาสเตอร์ที่นิ้วเธอ ซึ่งคราวนี้เพิ่มขึ้นมาอีกสองสามแผล

​"เจ็บไหม?" เขาถามสั้นๆ แต่แววตามันสั่นคลอนหัวใจเพนนีจนละลาย

​"ถ้าบอกว่าเจ็บ... อาร์ตจะทำยังไงคะ?"

​อาร์ตไม่พูดอะไร แต่เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงไป... แล้วจูบลงบนรอยพลาสเตอร์ที่นิ้วของเพนนีอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่ไม่มีการครอบครอง แต่มีความหมายยิ่งกว่าคำว่ารัก

​"อย่าทำร้ายตัวเองเพื่อผมอีกเลยนะเพนนี... ผมไม่คู่ควรกับความพยายามของคุณขนาดนั้น"

​"ใครบอกว่าไม่คู่ควร!" เพนนีหน้าแดงก่ำแต่ยังไม่ทิ้งนิสัยเอาแต่ใจ

"สำหรับเพนนี... สิ่งที่เพนนีอยากได้ เพนนีต้องได้ และตอนนี้สิ่งที่ฉันอยากได้ที่สุด ก็คือความรักจากนาย นายเตรียมตัวแพ้ฉันได้เลยอาร์ต!"

​อาร์ตหลุดหัวใจเบาๆ "คุณนี่มัน... ร้ายไม่เปลี่ยนจริงๆ"

'​จูบที่นิ้วเหรอ? ฮือออ... ใจฉันจะระเบิดแล้ว! อาร์ตนายเริ่มหวั่นไหวแล้วล่ะสิ ฉันจะรุกนายให้หนักกว่านี้อีก คอยดูเถอะ จูบหน้าผาก จูบแก้ม... ฉันจะจองจำนายไว้ด้วยความรักของฉันเอง! อร๊ายย' เพนนีคิดในใจ