ยัยคุณหนูตะลุยครัว

"กอหญ้า! ไปซื้อตำราอาหารที่แพงที่สุดมา! แล้วก็จองคอร์สเรียนทำอาหารกับเชฟมิชลินสตาร์ให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เพนนีแผดเสียงสั่งงานในขณะที่เธอกำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้ราคาแพงอยู่ในห้องครัวของคฤหาสน์

​ตลอดทั้งสัปดาห์ เพนนีไม่ไปเรียนนิเทศฯ เธอคลุกตัวอยู่ในครัวจนหน้าเปื้อนแป้ง นิ้วมือที่เคยทำเล็บสวยงามกลับมีรอยพองเล็กๆ จากการโดนน้ำมันกระเด็นใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้

​"อาร์ตชอบข้าวผัดกระเทียมงั้นเหรอ? ฉันจะทำข้าวผัดกระเทียมที่ใส่ทั้งทรัฟเฟิลและเนื้อริบอายชั้นยอดให้นายกินจนลืมรสชาติของยัยโรสไปเลย!"

​ณ ลานเกียร์ วันศุกร์เวลาเดิม

​เพนนีปรากฏตัวพร้อมกับกล่องข้าวสีชมพูสุดหรู เธอเดินตรงไปหาอาร์ตที่กำลังนั่งอ่านแบบแปลนวิศวะอยู่กับโรส คราวนี้เธอไม่โวยวาย ไม่จ้างฟู้ดทรัก แต่เธอวางกล่องข้าวลงตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ

​"ลองชิมดูสิ... ฉันทำเอง" เพนนีพูดพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา

​อาร์ตเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นรอยพลาสเตอร์ที่นิ้วชี้ของเพนนี

"คุณทำเอง?"

​"ก็ ก็แค่ข้าวผัดน่ะ นายจะชิมไม่ชิม?"

​อาร์ตเปิดกล่องออก กลิ่นหอมของกระเทียมและทรัฟเฟิลเตะจมูกทันที เขาตักเข้าปากชิมหนึ่งคำ เพนนีนิ่งลุ้นจนลืมหายใจ แม้แต่โรสเองก็ลุ้นไปด้วย

​"อร่อยไหมอาร์ต?" โรสถาม

​"ก็... อร่อยดีครับ" อาร์ตพูดหน้านิ่ง "แต่ทรัฟเฟิลมันเยอะไปหน่อย กลิ่นมันกลบความหอมของกระเทียมพื้นบ้านหมดเลย"

​เพนนีไหล่ตกทันที "นายนี่มัน... เรื่องมากจริงๆ!"

​"แต่..." อาร์ตพูดต่อ "ความพยายามของคุณ... ผมให้ผ่านนะ ขอบคุณที่ตั้งใจทำมาให้"

​คำพูดนั้นทำให้เพนนีใจชื้นขึ้นมาทันที แต่แล้วความดีใจก็หายไปเมื่ออาร์ตหันไปหาโรส

"โรส วันนี้เรามีนัดไปช่วยอาจารย์จัดห้องสมุดคณะใช่ไหม? ไปกันเถอะ เดี๋ยวสาย"

​อาร์ตลุกขึ้นเดินไปกับโรสเหมือนเดิม ทิ้งให้เพนนียืนมองกล่องข้าวราคาแพงของตัวเอง เธอเริ่มรู้สึกว่า ต่อให้เธอจะทำดีแค่ไหน เธอก็เป็นได้แค่คนรู้จักที่พยายาม แต่โรสคือคนสนิทที่เข้าใจ

​"โรส... ทำไมเธอถึงได้สิทธิพิเศษนั้นคนเดียวตลอดเลยนะ" เพนนีพึมพำกับตัวเอง

​แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเก็บกล่องข้าวกลับ นิกเพื่อนอาร์ตก็เดินเข้ามาสะกิด

"น้องเพนนีครับ... อย่าเพิ่งเสียใจไปเลย อาร์ตมันก็ปากแข็งแบบนั้นแหละ แต่รู้ไหม... เมื่อกี้ตอนมันเดินหันหลังไป มันแอบตักข้าวน้องกินอีกตั้งหลายคำนะ แถมยังแอบยิ้มด้วย"

​เพนนีหูผึ่งทันที "จริงเหรอ? นายไม่ได้หลอกฉันนะนิก!"

​"จริง! แต่ก้างชิ้นโตของน้องมันไม่ใช่แค่เรื่องอาหารหรอกนะ... มันคือความลับบางอย่างระหว่างอาร์ตกับโรสที่คนนอกอย่างเราเข้าไม่ถึง น้องต้องไปสืบดูนะว่าทำไมอาร์ตถึงติดโรสนัก"

​เพนนีตาเป็นประกายทันที แผนการใหม่ผุดขึ้นในหัว

'ความลับเหรอ? หึ... ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่เงินและอิทธิพลของฉันจะสืบไม่ได้ ถ้าฉันรู้จุดอ่อนของความสัมพันธ์นี้เมื่อไหร่ ยัยโรสเตรียมตัวกระเด็นได้เลย ที่แท้นายก็ชอบของอร่อยฝีมือฉันล่ะสิอาร์ต! ส่วนความลับระหว่างนายกับโรส... ฉันจะกระชากมันออกมาเอง แล้วเราจะได้รู้กันว่าเพื่อนสนิทหรือ คนในใจใครกันแน่ที่จะเป็นผู้ชนะ!'

เพนนีคิดในใจ

​"ความลับเหรอ? หึ... ในมหาวิทยาลัยนี้ไม่มีซอกหลืบไหนที่ฉันเข้าไม่ถึงหรอก!"

​เพนนีตัดสินใจไม่จ้างนักสืบในตอนแรก เพราะเธออยากจะเห็นด้วยตาตัวเองว่า ความผูกพันที่ใครๆ ก็โค่นไม่ลงมันคืออะไรกันแน่ เธอจึงแอบสะกดรอยตามอาร์ตและโรสไปที่ห้องสมุดกลางในโซนที่เงียบที่สุด

​เธอแสร้งทำเป็นหยิบหนังสือเล่มหนามาบังหน้า แล้วค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้โต๊ะที่ทั้งคู่นั่งอยู่หลังชั้นหนังสือประวัติศาสตร์

​"อาร์ต... ช่วงนี้ฝันร้ายอีกหรือเปล่า?" เสียงของโรสเบาหวิวแต่เพนนีได้ยินชัดเจน

​เพนนีชะงัก 'ฝันร้าย? อาร์ตเนี่ยนะฝันร้าย?'

​"ไม่ค่อยแล้วล่ะ... พอมีโรสอยู่ใกล้ๆ ผมก็รู้สึกนิ่งขึ้น" อาร์ตตอบ น้ำเสียงของเขาฟังดูเหนื่อยล้ากว่าปกติ "ขอบคุณนะที่คอยปลุกผมตอนนั้น... ถ้าไม่มีโรส ผมคงเรียนไม่จบแน่ๆ"

​"อาร์ตอย่าคิดมากเลยนะ เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้นมันไม่ใช่ความผิดของอาร์ตคนเดียวหรอก โรสจะอยู่ข้างๆ อาร์ตแบบนี้แหละ... จนกว่าอาร์ตจะหายดี" โรสยื่นมือไปกุมมืออาร์ตเบาๆ

​เพนนีที่แอบมองอยู่หลังชั้นหนังสือถึงกับหน้าร้อนผ่าว ความรู้สึกสับสนประดังเข้ามาในหัว

'อุบัติเหตุ? ฝันร้าย? นี่คือเหตุผลที่อาร์ตทำตัวแปลกๆ และติดโรสแจขนาดนี้งั้นเหรอ?'

​ในขณะที่เพนนีกำลังจะขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อฟังรายละเอียด จู่ๆ หนังสือในมือเธอก็ร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง!

​ปึก!

​"ใครน่ะ?" อาร์ตรีบปล่อยมือจากโรสแล้วลุกขึ้นเดินมาดูทันที

​เพนนีรีบก้มลงเก็บหนังสือแล้วทำเนียนเดินออกมา

"อ้าว... อาร์ต โรส บังเอิญจังเลยนะคะ เพนนีแวะมาหาหนังสืออ่านเล่นน่ะค่ะ"

​อาร์ตจ้องหน้าเพนนีด้วยสายตาจับผิด "หนังสืออ่านเล่นของคุณ... คือ ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์ขั้นสูงเล่มหนาเท่าบ้านเนี่ยนะ?"

​เพนนีก้มมองหนังสือในมือแล้วยิ้มแห้ง "อ๋อ... ใช่ค่ะ เพนนีอยากจะฉลาดขึ้น เผื่อจะคุยกับวิศวะบางคนรู้เรื่องบ้าง"

​อาร์ตถอนหายใจ "คุณแอบฟังเราเหรอ?"

​"เปล่านะ! ใครแอบฟัง ไม่มี๊!" เพนนีปฏิเสธเสียงสูง ซึ่งเป็นพิรุธสุดๆ

"แต่... อาร์ตคะ ถ้าอาร์ตมีเรื่องไม่สบายใจ หรือ... หรือฝันร้ายอะไร เพนนีก็ช่วยได้นะ เพนนีรู้จักหมอเก่งๆ ทั่วโลกเลยนะ"

​บรรยากาศเย็นเยียบขึ้นมาทันที โรสหน้าซีดลง ส่วนอาร์ตกำหมัดแน่น สายตาที่เคยมองเพนนีด้วยความเอ็นดูในค่ายอาสากลับกลายเป็นความโกรธจัด

​"ผมบอกแล้วไง... ว่าอย่าล้ำเส้น" อาร์ตพูดเสียงต่ำจนน่ากลัว

"เรื่องของผมกับโรส มันไม่ใช่เรื่องที่คุณจะเอาเงินหรือเส้นสายมาวุ่นวายได้ ออกไปซะเพนนี ก่อนที่ผมจะเกลียดคุณไปมากกว่านี้"

​เพนนีอึ้งไปครู่หนึ่ง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจ

"ฉันแค่... ฉันแค่เป็นห่วง!"

​"ห่วงตัวเองเถอะครับ ว่าจะเลิกนิสัยก้าวก่ายเรื่องคนอื่นได้เมื่อไหร่"

​อาร์ตคว้ากระเป๋าแล้วเดินจูงมือโรสออกไปจากห้องสมุดทิ้งให้เพนนียืนเคว้งอยู่คนเดียว ความรู้สึกผิดและการโดนผลักไสทำให้หัวใจของนางร้ายสลายเป็นครั้งแรก

​'ฉันผิดมากเหรออาร์ต? ฉันแค่ไม่อยากเป็นคนนอก... ฉันแค่ไม่อยากเห็นนายมองแค่ยัยนั่น!'

​เพนนีทรุดตัวลงนั่งที่พื้นห้องสมุด เธอไม่รู้เลยว่าการที่เธอพยายามจะรู้ความลับของเขา กลับกลายเป็นการทำลายกำแพงความเชื่อใจที่อาร์ตเพิ่งเริ่มสร้างให้เธอจนพังทลาย

​'อุบัติเหตุอะไรกันแน่ที่ทำให้นายเจ็บปวดขนาดนี้? ถ้านายไม่ยอมบอกฉัน ฉันก็จะหาทางรู้ด้วยวิธีของฉันเอง... และคราวนี้ฉันจะไม่ให้ใครมาไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมาแบบนี้อีก!' เพนนีคิดในใจ