เดทแรก

"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมขอ... เพนนีคนนี้จะขอเองค่ะ!"

​เพนนีตัดสินใจว่าการรอให้อาร์ตขอนัดเดตคงต้องรอให้หุ่นยนต์ที่เขาทำเดินได้เองก่อน เธอจึงเลือกใช้วิธีลักพาตัวโดยการส่งนิกและแก๊งเพื่อนวิศวะไปหลอกล่อให้อาร์ตขึ้นรถตู้ของบ้านเธอมาที่สวนสนุกปิดพรีเมียมที่เธอจองไว้เพียงสองคน!

​ณ สวนสนุก

ที่เงียบสงบเพราะโดนเหมา

​อาร์ตก้าวลงจากรถด้วยท่าทางงงๆ เขาเห็นเพนนียืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของม้าหมุน

"นี่คุณ... เหมาสวนสนุกอีกแล้วเหรอเพนนี? ผมบอกแล้วไงว่าอย่าใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง"

​"ไม่ได้ใช้เงินแก้ปัญหาค่ะ แต่ใช้เงินซื้อความส่วนตัว!" เพนนีเดินเข้าไปควงแขน "วันนี้นายห้ามพูดเรื่องเรียน ห้ามพูดเรื่องหุ่นยนต์ และห้ามพูดเรื่องอดีต... วันนี้มีแค่เพนนีกับอาร์ต โอเคไหมคะ?"

​อาร์ตมองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจ แต่ที่มุมปากเขากลับแอบมียิ้มจางๆ

"มาขนาดนี้แล้ว... ผมขัดใจคุณได้ด้วยเหรอ?"

​ตลอดทั้งคืน เพนนีลากอาร์ตขึ้นเครื่องเล่นทุกอย่างที่เธออยากเล่น เธอร้องกรี๊ดจนแสบคอ ส่วนเขาก็ทำหน้านิ่งแต่คอยจับมือเธอไว้แน่นทุกครั้งที่เครื่องเล่นเหวี่ยงแรงๆ ความเป็นธรรมชาติของเพนนีที่ไม่ได้ปรุงแต่งว่าต้องร้ายหรือสวยตลอดเวลา

ทำให้อาร์ตเผลอมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

​บนชิงช้าสวรรค์

​เมื่อกระเช้าเคลื่อนมาถึงจุดสูงสุดที่มองเห็นวิวไฟของกรุงเทพฯ ทั้งเมือง เพนนีก็นั่งเงียบลงอย่างผิดปกติ

​"เป็นอะไรไปคุณหนู? กลัวความสูงเหรอ?" อาร์ตถาม

​"เปล่าค่ะ... เพนนีแค่คิดว่า มันจะมีวันไหนไหมนะที่อาร์ตจะมองเพนนี แล้วไม่เห็นภาพทับซ้อนของใคร" เธอพูดเสียงเบา

"เพนนีรู้ว่าเพนนีมาทีหลัง แต่นายช่วยแบ่งที่ว่างในใจให้แรงเสียดทานคนนี้สักนิดได้ไหม?"

​อาร์ตนิ่งไปนาน เขาขยับเข้าไปใกล้แล้วคว้ามือเพนนีมากุมไว้ "ผมบอกแล้วไงเพนนี... กำแพงของผมมันพังไปแล้วเพราะคุณ"

​เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมา คราวนี้ไม่ใช่ที่นิ้ว... แต่เป็นที่หน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน

"ขอบคุณที่พาผมออกมาจากโลกสีเทาๆ นะครับ ยัยตัวร้าย"

​'กรี๊ดดดด! เขาจูบหน้าผากฉัน! เขาเรียกฉันว่ายัยตัวร้ายด้วยน้ำเสียงแบบนั้น! ฉันจะไม่เป็นนางร้ายแล้วอาร์ต ฉันจะเป็นเมีย... เอ้ย! เป็นแฟนที่ดีที่สุดของนายคนเดียวเลย!'

​แต่ในขณะที่กำลังหวาน...

​ตืดดด ตืดดด!

เสียงโทรศัพท์ของอาร์ตดังขึ้น

"ว่าไงนิก?"

​"อาร์ตแย่แล้วว่ะยัยเมล์บัญชีน่ะสิมาอาละวาดที่คณะ บอกว่ามึงโกหกว่าจะไปติวหนังสือแต่แอบมาเที่ยวกับสาว ตอนนี้ยัยนั่นกำลังไล่จิกหัวพวกกูให้บอกที่อยู่มึงอยู่เนี่ย!"

​เพนนีหูผึ่งทันที

"เมล์เหรอ? ยัยคนที่เป็นเหรัญญิกสโมสรนักศึกษาที่ชอบทำหน้าเหมือนโดนใครเบี้ยวหนี้ตลอดเวลาคนนั้นน่ะเหรอ!" เพนนีแยกเขี้ยวใส่โทรศัพท์ในมืออาร์ตทันที

​"เพนนี... ใจเย็นๆ เมล์เขาเป็นเพื่อนในกลุ่มนิกน่ะ เขาคงแค่เป็นห่วงเรื่องงาน" อาร์ตพยายามปราม แต่ดูเหมือนน้ำมันจะราดลงบนไฟ

​"เป็นห่วงงานหรือเป็นห่วงนายกันแน่! อาร์ตคะ... ใครจะมาแตะต้องนายตอนที่อยู่กับฉันไม่ได้ทั้งนั้น!"

​ณ หน้าทางเข้าสวนสนุก

​รถแท็กซี่คันหนึ่งเบรกเอี๊ยด

เมล์ก้าวลงมาด้วยลุคสาวบัญชีสุดเป๊ะ แว่นสายตากรอบบางและสมุดโน้ตในมือดูขัดกับสถานที่อย่างสิ้นเชิง

โดยมีนิกวิ่งตามมาด้วยสภาพสะบักสะบอม

​"อาร์ตนายมาทำอะไรที่นี่? นายรู้ไหมว่าพรุ่งนี้ต้องส่งโปรเจกต์หุ่นยนต์ภาคต้นแล้ว แต่นายกลับมาเที่ยวกับ... กับยัยคุณหนูเอาแต่ใจเนี่ยนะ!" เมล์ชี้หน้าเพนนีอย่างไม่เกรงกลัว

​เพนนีเดินเชิดหน้าเข้าไปหา "ยัยหน้าจืด! ใครเอาแต่ใจไม่ทราบ? ฉันพาอาร์ตมาคลายเครียดเพื่อให้เขามีสมองไปทำงานต่อไงยะ ไม่เหมือนใครบางคนที่เอาแต่จิกๆๆ จนสมองอาร์ตจะฝ่อหมดแล้ว!"

​"ฉันไม่ได้จิก ฉันทำงานตามระเบียบ!" เมล์สวนกลับ

"อาร์ตเป็นความหวังของภาควิชา อย่าให้คนไม่มีสาระอย่างเธอมาดึงเขาลงเหวสิเพนนี"

​"คนไม่มีสาระเหรอ?" เพนนีหัวเราะเยาะ

"นิก! บอกยัยนี่ไปสิว่าใครเป็นคนบริจาคเงินซื้อเซนเซอร์หุ่นยนต์รุ่นล่าสุดให้อาร์ตใช้น่ะ!"

​นิกพยักหน้าหงึกๆ "เอ่อ... จริงนะเมล์ น้องเพนนีเขาเปย์หนักมากจริงๆ"

​"เงินซื้อความรับผิดชอบไม่ได้หรอกนะ" เมล์ยังคงนิ่ง

"อาร์ต กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้"

​บรรยากาศเริ่มตึงเครียด อาร์ตมองผู้หญิงสองคนที่กำลังจ้องจะกินหัวกันเอง เขาถอนหายใจยาวก่อนจะเดินไปยืนตรงกลาง

"พอได้แล้วทั้งคู่... เมล์ขอบคุณที่เป็นห่วงงาน แต่ผมจัดการเวลาได้ ส่วนเพนนี... ขอบคุณที่พามาเที่ยว แต่ตอนนี้ผมต้องกลับไปเช็กโค้ดจริงๆ"

​เพนนีหน้าหงิกทันที "อาร์ตอ่าาา..."

​"แต่..." อาร์ตหันมาหาเพนนีแล้วกระซิบให้ได้ยินกันสองคน

"ถ้าคุณยอมกลับไปตอนนี้... พรุ่งนี้หลังส่งงาน ผมจะไปกินข้าวที่คณะนิเทศกับคุณ"

​เพนนีตาโตเท่าไข่ห่าน

"พูดจริงนะห้ามคืนคำนะอาร์ต!"

​อาร์ตพยักหน้า ก่อนจะหันไปหานิกกับเมล์

"นิก พาเมล์กลับไปก่อน เดี๋ยวกูขับรถตามไปเอง"

​'หึ... ถึงยัยเมล์จะมาขัดจังหวะ แต่การที่อาร์ตบอกว่าจะไปหาฉันที่คณะนิเทศฯ มันคือชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่! พรุ่งนี้ฉันจะจัดขบวนต้อนรับให้ชาวโลกได้รู้ไปเลยว่า นายวิศวะคนนี้... มีเจ้าของแล้ว!' เพนนีคิดในใจและกระโดดโลดเต้น