เข้าสู่ระบบเซลีนนอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างหนา ร่างกายหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกพายุหมุนพัดไปหลายตลบ เขาปรนเปรอและตักตวงจากเธอจนแทบจะขาดอากาศหายใจใบหน้าหวานแดงก่ำ ปอยผมเปียกชื้นแนบไปกับขมับเนียน โรมันกดจูบลงบนขมับบางอย่างแสนรัก มือหนาลูบไล้เส้นผมของเธออย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักพร่ำบอกคำว่ารักซ้ำๆ อยู่ข้างหูไม่ยอมห่าง"พี่รักหนู... รักที่สุดเลยครับ""อื้อ... พอแล้วค่ะ พี่โรมขยับออกไปก่อน ลีนหนัก..." เซลีนครางประท้วงเสียงแผ่ว สองมือดันแผงอกแกร่งเบาๆ ให้เขาถอยห่างทว่าจังหวะที่ดันตัวออก สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น...ผ้ากอซสีขาวตรงหน้าท้องของเขาบัดนี้ถูกย้อมไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน รอยเย็บสดๆ ปริแตกจนของเหลวสีสดเริ่มซึมทะลักออกมาเป็นวงกว้าง"...""กรี๊ด! พี่โรม!" เซลีนตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เธอรีบออกแรงผลักเขาออกทันทีอย่างลืมตัว"...""เลือด! เลือดพี่ไหล"ร่างบางรีบถดตัวถอยออกมา นั่งคุกเข่าจ้องมองแผลตรงหน้าท้องแกร่งด้วยความตื่นตระหนก มือไม้สั่นไปหมด ทว่าคนเจ็บอย่างโรมันกลับเพียงแค่ก้มลงมองรอยเลือดที่ซึมเปื้อนหน้าท้องตัวเองนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ห
มือหนาเลื่อนลงไปแตะแผ่นหลังบาง แล้วกดเบาๆ ให้เธอโน้มตัวลงไปข้างหน้า สองมือน้อยของเซลีนต้องยันขอบอ่างล้างหน้าไว้เพื่อพยุงตัว ท่าทางที่เปิดเปลือยทำให้ร่างกายส่วนล่างแอ่นรับสัมผัสจากเขาอย่างไม่อาจเลี่ยง"อ้าขาออกอีกนิดสิคะคนดี..."เสียงทุ้มพร่ากระซิบสั่งชิดแผ่นหลัง เซลีนหน้าร้อนผ่าว ขยับเรียวขาแยกออกจากกันตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย ลมหายใจร้อนระอุของโรมันเป่ารดผิวเนียนจนเธอสะท้านไปทั้งร่าง แก่นกายขนาดใหญ่ที่ตื่นตัวเต็มที่ ดุนดันเข้าหาความคับแคบอย่างช้าๆ"อ๊ะ... พี่โรม..."เซลีนหลุดเสียงครางแผ่วพร้อมกับสะดุ้งตัว เกร็งสะโพกหนีเล็กน้อยเพราะความคับแน่นและไร้การเบิกร่องล่วงหน้า ทำให้ความรู้สึกเจ็บแล่นปราดขึ้นมาในวินาทีแรกทว่าโรมันไม่ปล่อยให้เธอถอยหนี แขนแกร่งข้างหนึ่งสอดเข้าโอบรัดเอวคอดไว้แน่น อีกมือหนึ่งจับสะโพกมนไว้มั่น ก่อนจะค่อยๆ ดันกายแทรกผ่านความคับแน่นเข้าไปทีละนิด"ซี้ด... อย่าเกร็งสิลีน แน่นชิบหาย...อ่าา"โรมันครางต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายแหงนขึ้นขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขาสูดปากด้วยความเสียวซ่าน เมื่อช่องทางอุ่นร้อนตอดรัดตัวตนของเขาอย่างรุนแรง ชายหนุ่มกัดฟันกดสะโพกสอดแทรกลึกเข้าไปจน
"เรื่องนี้เหรอ ที่ทำให้หนูบอกเลิกพี่..."โรมันมองดวงหน้าหวาน ที่มือน้อยๆ ยังทาบปิดปากเขาอยู่ แววตาของเขาฉายแววเอ็นดูปนโล่งอก เซลีนค่อยๆ ลดมือลงแล้วพยักหน้ารับเบาๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากัน"ก็วันนั้นลีนตกใจนี่คะ... ทั้งตกใจ ทั้งเสียใจ นึกว่าพี่แอบไปมีคนอื่นจริงๆ"โรมันหลุดหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ก่อนจะรวบเอวบาง ดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบอก กดจูบลงบนขมับบางฟอดใหญ่จนคนตัวเล็กต้องเอียงคอหนี"เด็กโง่... พี่รักหนูจะตายอยู่แล้ว ต่อให้หนูจะบอกเลิกพี่อีกกี่ร้อยรอบ พี่ก็ไม่มีทางปล่อยหนูไป จำไว้เลยนะ ว่าคนอย่างไอ้โรมไม่มีวันนอกใจเมียเด็ดขาด""ไม่เชื่อหรอกค่ะ" เซลีนเบะปากใส่ "ผู้ชายเวลาอยากได้ก็พูดจาหวานล้อมแบบนี้ทุกคนนั่นแหละ""พี่พูดจริงครับ" โรมันช้อนคางมนขึ้นมา สบตาเธอด้วยแววตาจริงจังและน้ำเสียงหนักแน่นจนคนฟังใจสั่น"...""ชีวิตนี้พี่ยกให้หนูไปหมดแล้ว มีแค่หนูคนเดียวจริงๆ"เซลีนมองแววตามุ่งมั่นคู่นั้นแล้วแอบอมยิ้ม แต่ก็ยังไม่วายแกล้งเชิดหน้าขู่ฟ่อ"งั้นก็จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีนะคะ ถ้าวันไหนพี่โรมกล้านอกใจลีนแม้แต่นิดเดียว... ลีนจะหนีไปหาผัวใหม่ทันที เอาให้ทั้งรวย ทั้งใหญ่กว่าพี่เลยคอยดู!""หึ..
เวลา 15.00 น. เข็มนาฬิกาบนผนังห้องขยับผ่านเลขสามไปทีละนิด แดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำลง ทว่าร่างบางที่ลั่นสัญญาไว้ดิบดีก็ยังไร้วี่แวว โรมันนอนหน้าง้ำหน้างออยู่บนเตียง โดยที่สายตาก็มองหน้าปัดนาฬิกาสลับกับบานประตูห้องแทบจะทุกๆ สามวินาที จนเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่บนโซฟา ต้องพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความระอา "มึงจะจ้องนาฬิกาหาพ่อมึงเหรอไอ้โรม!" เรย์ด่าขึ้นมาอย่างเหลืออด "มองจนเข็มจะทะลุติดหน้าผากมึงอยู่แล้ว กระวนกระวายเหมือนหมาโดนเจ้าของทิ้ง" โรมันไม่แม้แต่จะปรายสายตาไปมองเพื่อน ชายหนุ่มนอนขบกรามแน่น ริมฝีปากแห้งผากเม้มเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด คนที่เขารอมาทั้งวันยังไม่มาสักที ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มตีรวนจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ "น้องเขาอาจจะติดธุระอยู่ก็ได้ ใจเย็นๆ ดิวะ" สงครามช่วยเอ่ยปลอบ "ไม่อ่ะ" โรมันเถียงสวนทันควัน เสียงทุ้มห้วนกร้าว "..." "บ่ายสามแล้วเนี่ย! มหาลัยอยู่แค่นี้ ขับรถสิบนาทีก็ถึง ถ้าคิดจะมาจริงป่านนี้ถึงนานแล้วเหอะ โกหกกูชัดๆ" "โถ... ไอ้สัสเอ๊ย กูอุตส่าห์แหกขี้ตามานั่งเฝ้ามึง แทบจะเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ทั้งวัน ไม่เห็นมึงจะซึ้งใจหรือหันมาขอบใจกูกับไอ้ครามสักคำ ในสมองกล
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านหน้าต่างสีขาวของห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ผสมกลิ่นยาเฉพาะทางโรมันนอนนิ่ง ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยร่องรอยของบาดแผล นอกจากผ้าพันแผลสีขาวที่พันรอบศีรษะซ่อนรอยเย็บไว้แล้ว ตรงหน้าท้องยังมีผ้ากอซปิดแผลขนาดใหญ่ จากรอยคมมีดที่บาดลึกตอนโดนรุมหน้าผับ ใบหน้าหล่อเหลาบวมช้ำ มุมปากแตก คิ้วมีรอยปริแตก และตามลำตัวก็เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำดำเขียวเป็นปื้นใหญ่"ช่วงนี้ต้องให้คนไข้งดน้ำและงดอาหารทุกชนิดไปก่อนนะครับ ห้ามจิบแม้แต่น้ำเปล่า เดี๋ยวช่วงบ่ายทางเราจะพาไปอัลตราซาวด์ช่องท้อง เพื่อดูว่ามีอวัยวะภายใสช้ำ หรือมีเลือดออกในช่องท้องเพิ่มไหม" นายแพทย์เจ้าของไข้หันมาอธิบายรายละเอียดอาการให้ญาติฟัง"ครับหมอ ขอบคุณครับ" สงครามพยักหน้ารับคำสั่งเรย์ที่ยืนกอดอกฟังอยู่ข้างๆ ได้แต่ขมวดคิ้ว ส่ายหัวให้กับสภาพยับเยินของเพื่อนสนิท และทันทีที่หมอและพยาบาลเดินพ้นประตูห้องออกไป คนบนเตียงก็เริ่มขยับตัว"อือ..."เสียงครางต่ำเล็ดลอดออกมาจากลำคอแห้งผาก โรมันค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แสงไฟสว่างจ้าทำให้เขาต้องหยีตาปรับโฟกัส ทว่าสิ่งแรกที่สมองสั่งการทันทีที่ลืมตาตื่น
"ลีน! เปิดประตูให้พี่หน่อย... ลีน!"เสียงเคาะประตูดังกระแทกสลับกับเสียงตะโกนเรียกซ้ำๆ ปลุกให้คนที่เพิ่งผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เซลีนสะลึมสะลือลุกขึ้นจากเตียง สองเท้าก้าวเดินออกมานอกห้องนอนด้วยความมึนงง ทว่ายิ่งก้าวเข้าใกล้หน้าห้อง เสียงทุบประตูก็ยิ่งดังกระหน่ำจนใจสั่นปัง! ปัง! ปัง!"ฮึก... ใครมาเคาะบ้าบออะไรป่านนี้เนี่ย" เธอพึมพำด้วยความตกใจ ระแวงว่าเสียงดังขนาดนี้จะรบกวนจนห้องข้างๆ แจ้งนิติร่างบางเขย่งปลายเท้าส่องผ่านช่องตาแมวตรงบานประตู ภาพเงาร่างสูงคุ้นตาที่ยืนโงนเงนอยู่ด้านนอกทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ... โรมัน ยืนอยู่ตรงนั้น"พี่โรมกลับไปเดี๋ยวนี้นะ!" เซลีนตะโกนผ่านบานประตูออกไป เสียงหวานสั่นเครือ "ดึกขนาดนี้แล้วจะมาทำไมอีก ลีนบอกแล้วไงว่าเราไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว!""ลีน... เปิดให้พี่ก่อน..." น้ำเสียงที่ตอบกลับมาแหบพร่าและแผ่วจนแทบจับใจความไม่ได้ แต่ร่างสูงยังคงใช้หน้าผากแนบพิงกับบานประตูไว้"...""พี่ไม่เลิก... ให้ตายพี่ก็ไม่ยอมเลิกกับหนู ได้ยินไหม พี่รักหนู... รักมาก จะให้พี่กราบเท้าหนูตรงนี้ ให้พี่ทำเหี้ยอะไรพี่ยอมหมดเลย ขอแค่อย่าทิ้งพี่ไป... อย่







