ตอนที่5 หอมมัดจำ

เซลีนนิ่งไป ความรู้สึกจุกอกจนพูดไม่ออกวิ่งเข้าชนเธอเต็มๆ เมื่อเจอประโยคหักหน้า ต่อหน้าผู้ใหญ่ จากปากชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม

ทว่าโรมัน กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งกอดอก ท่าทางสงบนิ่งแฝงความหยิ่งยโส สายตาคมกริบจ้องมองเธอราวกับกำลังต้อนสัตว์ตัวเล็กๆ ให้จนมุม

"โรม! พูดจาให้มันดีๆ หน่อย!" รุ่งโรจน์เอ่ยปรามลูกชายเสียงเข้ม ใบหน้าเริ่มฉายแววไม่พอใจ

"ขอโทษด้วยนะจ๊ะหนูลีน ตาโรมปากเสียแบบนี้แหละอย่าไปถือสาพี่เขาเลยนะลูก"

คุณหญิงพิมพ์ประภารีบหันมาเอ่ยกับเซลีนด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะหันไปดุลูกชาย

"..."

"แม่กับพ่อแค่จะให้ลองคุยๆ สนิทกันไว้ ไม่ได้บังคับว่าต้องหมั้นหรือคบกันเลยสักหน่อย!"

โรมันไม่ตอบ เขาเพียงแค่เอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ ด้วยท่าทางระอาและหน่ายใจสุดขีด ก่อนจะค่อยๆ กวาดสายตามองผู้ใหญ่ทีละคนบนโต๊ะอย่างวิเคราะห์... ดวงตาคู่โตนั่นฉายแววรู้ทันทุกอย่างจนน่ากลัว

"คุยกันเหรอครับ? ..."

โรมันเค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำของเขากดต่ำลงจนทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นมาทันที

"..."

"เอาเด็กสองคนมาเป็นข้อต่อรองเพื่อเชื่อมผลประโยชน์ทางธุรกิจกับอิทธิพลฝั่งตำรวจ... มันไม่ดูตลกไปหน่อยเหรอครับ?"

"เฮ้ยๆ... เจ้าโรม พูดอะไรอย่างนั้นล่ะหว่า ไม่ใช่ขนาดนั้นสักหน่อย"

ปิยะ ผู้ใหญ่ที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ พยายามทำบรรยากาศให้เป็นเรื่องตลก

"ไม่จริงเหรอครับ?" โรมันเลิกคิ้ว สายตาที่จ้องมองปิยะมีความกดดันบางอย่างที่ทำให้ปิยะต้องหลบสายตา

"..."

"ลองไล่เรียงดูสิครับ... คุณปิยะเองก็ไม่มีลูก คุณนพกับคุณมณีรัตน์ก็ไม่มีลูกสาวหรือลูกชาย... เพราะฉะนั้น ในบรรดาตระกูลที่กุมห่วงโซ่อาหารตรงนี้ หวยมันก็เลยมาตกอยู่ที่ ผม กับ ลูกสาวป๋าเพชร... ใช่ไหมล่ะครับ?"

คำพูดตรงไปตรงมาของโรมัน ทำเอาผู้ใหญ่ทั้งหกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะถึงกับเงียบ ไม่มีใครกล้าเอ่ยเถียงแม้แต่คำเดียว บารมีและความฉลาดแกมโกงของเขา ร้ายกาจจนทำให้ผู้ใหญ่ทรงอิทธิพลหลายคนต้องเกรงใจ

เซลีนที่นั่งฟังอยู่เริ่มรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่ชอบให้ตัวเองกลายเป็นหมากในเกมธุรกิจ และยิ่งไม่ชอบสายตากวนประสาทของหมอนี่ด้วย!

"เอ่อ... ป๊าคะ ลีนขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"

เซลีนเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนแล้วออกจากห้องไปทันที

รุ่งโรจน์มองตามหลังเด็กสาวไปก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ลูกชายตัวดีแล้วโบกมือไล่

"ออกไปเลยไป! ไปขอโทษน้องด้วย!"

"หึ..."

โรมันหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ เขายักไหล่แล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่าทางสง่างามแต่เต็มไปด้วยอันตราย

ทว่า... ก่อนที่เขาจะเดินพ้นประตูห้องรับรองไป ชายหนุ่มก็หยุดชะงัก แล้วหันหลังกลับมามอง พลตำรวจตรีพงษ์เพชร บิดาของเซลีน พลันรอยยิ้มมุมปากสุดกวนก็ยกขึ้นอีกครั้ง

"..."

"แต่จะว่าไป..." โรมันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ "ลูกสาวป๋า ก็สวยดีนะครับ..."

พูดจบ โรมันก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ถูกทำลายลงด้วยเสียงหัวเราะชอบใจของป๋าเพชร

"ฮ่าๆๆ ไอ้นี่มันตาถึงเว้ย!"

พงษ์เพชรหัวเราะร่าตบโต๊ะเบาๆ อย่างถูกอกถูกใจ ในความตรงไปตรงมาและใจเด็ดของโรมัน ทำให้บรรยากาศเครียดๆ เมื่อกี้คลายลง และผู้ใหญ่คนอื่นๆ ก็พากันหัวเราะขำตามกันไปทั้งห้อง

เซลีนเดินเลี่ยงออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ริมระเบียงกว้างชั้นบนสุดของโรงแรม ลมยามค่ำคืนพัดปะทะใบหน้าหวานเบาๆ ช่วยปัดเป่าความอึดอัดและอารมณ์ขุ่นมัวจากห้องรับรองออกไปได้มาก

ดวงตากลมโตมองลงไปยังเบื้องล่าง เห็นแสงไฟระยิบระยับจากตึกสูง และรถยนต์บนถนนที่เคลื่อนตัวไปมา ราวกับภาพวาดเมืองใหญ่ที่ไม่เคยนอนหลับ

ทว่า... พักหย่อนใจได้ไม่ทันไร กลิ่นหอมของฟิโรโมนเฉพาะตัว เป็นกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมกลิ่นไอความเย็นชาแบบสุขุม ก็ลอยมาแตะจมูกเธอตามสายลม

กึก!

หัวใจดวงน้อยของเซลีนกระตุกวูบ และเริ่มเต้นระสับขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เธอค่อยๆ หันหลังกลับไปมอง...

ร่างสูงทรงเสน่ห์ของโรมัน ยืนพิงขอบประตูระเบียงอยู่ตรงนั้น เขาอยู่ในชุดเชิ้ตแบรนด์เนมปลดกระดุมเม็ดบน รูปร่างสูงโปร่ง สมส่วน สมบูรณ์แบบด้วยไหล่กว้างและโครงหน้าหล่อเหลาบาดใจ

ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดกลับเป็นสายตาคมกริบแสนเย็นชา ที่แฝงไปด้วยออร่าแห่งอำนาจ มันน่าเกรงขามจนทำให้คนมองรู้สึกหวาดหวั่นและไม่กล้าเข้าใกล้

"ออกมายืนทำอะไรคนเดียวตรงนี้..." โรมันเอ่ยถามเสียงเรียบต่ำ หยิ่งยโสตามฉบับของเขา

"มันเรื่องของฉัน" เซลีนตอบกลับแบบขอไปที พลางกอดอกเบือนหน้าหนี

"หึ..." โรมันแค่นหัวเราะในลำคอ เขาก้าวขาเดินเข้ามาริมระเบียงอย่างเนิบนาบ

"..."

"ถ้าไม่อยากเป็นหมากในเกมธุรกิจของคนพวกนั้น... ทำไมไม่รู้จักต่อต้านล่ะ?"

เซลีนถอนหายใจยาว หันมากระตุกยิ้มประชด

"ต่อต้านยังไง? ให้หนีออกจากบ้านเหรอ? หรือให้ปฏิเสธผู้ใหญ่มารยาทเสียแบบคุณกันแน่?"

โรมันไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ ดวงตาคู่คมค่อยๆ กวาดมองใบหน้าเนียนใส ไล่ต่ำลงมาที่ลำคอระหง และทรวดทรงองเอวภายใต้ชุดเดรสอย่างถือสิทธิ์

ความจริงลึกๆ ในใจ เขากลับรู้สึก 'อยากได้' เด็กสาวตรงหน้าขึ้นมาอย่างจริงจัง เธอไม่ได้น่ารักแค่รูปร่างหน้าตา แต่ความพยศและไม่ยอมคนของเธอมันช่างปลุกสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาเหลือเกิน

"มันมีทางที่ดีกว่าการหนีไม่ใช่หรือไง?" โรมเลื่อนสายตาขึ้นมาสบตากับเธออีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากเย้าแหย่เหมือนหลอกล่อให้เธอเดินตกหลุมพรางที่เขาสร้างไว้

"...?"

"อย่างเช่น... ยอมรับข้อเสนอ แล้วมาอยู่ในความดูแลของฉันคนเดียว"

"อย่ามาพูดจาเพ้อเจ้อหน่อยเลย โรมัน!" เซลีนสวนกลับทันควัน เรียกชื่อเขาตรงๆ ด้วยความโมโห

โรมันขมวดคิ้วทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นดุดัน ขึ้นมาทันตา

"อย่าปีนเกลียว... ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ ฉันแก่กว่าเธอตั้งกี่ปี? เรียก 'พี่โรม'"

"ไม่เรียก!" เซลีนเชิดหน้าท้าทาย

"ไม่เรียกใช่ไหม...?"

ยังไม่ทันที่เซลีนจะได้ตั้งตัว ร่างสูงโปร่งก็ก้าวเข้ามาถึงตัว! มือหนาคว้าเอวบางไว้หลวมๆ ดึงรั้งร่างน้อยเข้ามาหาจนแผงอกแกร่งเบียดชิดกับอกนุ่มของเธออย่างแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดตรงหน้าผากมน

"..."

ตึกตัก! ตึกตัก!

หัวใจของเซลีนเต้นรัวเร็ว ด้วยความตื่นตระหนก ระยะห่างที่ใกล้กันจนแทบไม่เหลืออากาศทำเอาเธอเกร็งไปทั้งตัว

"เรียกพี่โรม..." โรมันโน้มใบหน้าต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน เสียงทุ้มแหบพร่ากดขู่แกมบังคับ

สัมผัสอันตรายและแรงกดดันทำให้เซลีนจำต้องยอมจำนน ดวงตาคู่สวยสั่นระริก เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเค้นเสียงเบาหวิวออกมาด้วยความเจ็บใจ

"...พี่โรม"

โรมันยิ้มพอใจในชัยชนะ ดวงตาคมจ้องมองแก้มเนียนใสของเด็กสาวที่บัดนี้ขึ้นสีชมพูระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู

ฟอด!

โรมโน้มหน้าลงไปกดจูบหนักๆ บนแก้มเนียนนุ่มของเธอหนึ่งที กลิ่นหอมอ่อนๆ จากแก้มใสทำให้เขาอดใจไม่ไหว

"อื้อ!!"

เซลีนเบิ่งตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เธอรีบใช้สองมือดันแผงอกแกร่งออกสุดแรง จนหลุดออกจากอ้อมกอดเขา หน้าเธอร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู

"หอมจัง..."

โรมยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองพลางหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาเต็มไปด้วยความชอบใจที่ได้แกล้งเธอ

"ไอ้... ไอ้พี่บ้า! คนฉวยโอกาส! ทะลึ่ง! ไอ้คนนิสัยไม่ดี!" เซลีนด่าเป็นชุด ใบหน้าแดงด้วยความเขินผสมความโกรธ

โรมยิ่งเห็นเธองอนก็ยิ่งชอบใจ เขาก้าวไปข้างหน้าอีกก้าวเพื่อเย้าแหย่

"โวยวายทำไม? ก็ถือว่าเป็นค่าตอบแทน ที่พี่ช่วยชี้แนะทางสว่างให้ไงครับ... น้องเซลีน"

"ไอ้พี่โรมบ้า!!"

เซลีนตวาดใส่หน้าเขาเสียงดังลั่น สู้ความเขินอายไม่ไหวอีกต่อไป เธอรีบวิ่งหนีออกจากระเบียงตรงไปยังลิฟต์ทันที โดยมีเสียงหัวเราะของโรมันดังไล่หลังมาตลอดทาง