ตอนที่6 เรื้อน

เช้าวันต่อมา

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสะท้อนกับตึกคณะวิศกรรมศาสตร์ เซลีนในชุดนิสิตปีหนึ่งเรียบร้อยเดินตรงเข้ามายังลานกิจกรรมใต้ตึก ทว่ายังไม่ทันจะได้พักหายใจ เสียงของมีนา เพื่อนสนิทก็ดังขึ้น

"ลีน! เร็ว ๆ เลย มานี่!"

มีนาโบกไม้โบกมือสุดแรง ราวกับมีเรื่องใหญ่จะเล่า เซลีนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหา

"อะไรของแกเนี่ย แต่เช้าเลย"

"นั่งก่อนๆ"

มีนาคว้าข้อมือเพื่อนแล้วดึงให้นั่งลงข้างๆ ก่อนจะกวาดสายตามองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวใครได้ยิน

"หืม?"

"ฉันมีข่าวเด็ดจะเมาท์!"

"เรื่องอะไร?" เซลีนเลิกคิ้วทันที

"เบลล่า ดาวมหาลัยที่เคยกิ๊กกั๊กกับพี่โรมไง!" มีนาลดเสียงลง แต่แววตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น "ได้ข่าวว่าโดนย้ายไปมหาลัยอื่นแล้ว"

"ห๊ะ?" เซลีนขมวดคิ้ว "ย้ายกะทันหันเนี่ยนะ? ทำไมอ่ะ?"

"ไม่มีใครรู้สาเหตุ แต่เห็นว่าไปขัดใจหรือทำอะไรให้พี่โรมไม่พอใจเข้ามั้ง..." มีนาทำหน้าขนลุก

"..."

"แต่ประเด็นคือ! ไอ้ตัวการอย่างพี่โรมอ่ะ ไม่ได้มีทีท่าสำนึกหรือเดือดร้อนอะไรเลยนะแก! เมื่อเช้าตอนฉันเดินผ่านลานเกียร์ ยังเห็นพี่แกดูอารมณ์ดีอยู่กับกลุ่มเพื่อนอยู่เลย!"

"แล้ว... พี่เบลล่าอะไรนั่น ไม่ใช่แฟนอีตาพี่โรมเหรอ?" เซลีนถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ไม่ใช่ เท่าที่ฉันรู้มา พี่โรมไม่เคยยกตำแหน่งแฟนให้ใครทั้งนั้นแหละ พี่เบลล่าก็แค่คู่ควงขำๆ ไว้ควงเล่นแก้เหงาเฉยๆ" มีนาถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าเพ้อฝัน

"..."

"แต่ก็นะ... ถึงจะไม่ได้เป็นแฟน ขอแค่ได้กินคนหล่อระดับอภิมหาเศรษฐีแบบพี่โรมสักครั้งก็ถือว่าคุ้มป่ะวะ น่าอิจฉาคนที่จะได้เป็นแฟนจริงๆของพี่แกว่ะ..."

เซลีนฟังเพื่อนรำพันแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

"เหอะ... ก็หล่ออยู่หรอก..." เซลีนเหยียดยิ้มระอา "...แต่เรื้อนจัด!"

สิ้นคำพูดของเซลีน... บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบลงอย่างแปลกประหลาด

มีนาที่กำลังยิ้มขำอยู่ถึงกับหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ดวงตาเบิ่งกว้างด้วยความตกใจ เธออ้าปากค้างเหมือนจะพูดอะไรแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา เซลีนเห็นท่าทางแปลกๆ ของเพื่อนก็นึกสงสัย

"เป็นไรของแกเนี่ย? หน้าซีดเชียว..."

เซลีนพูดยังไม่ทันขาดคำ... สายตาของมีนาก็จ้องไปที่ด้านหลังเธอ เซลีนจึงค่อยๆ หมุนตัวหันกลับไปมองตามสายตาเพื่อน

กึก!

หัวใจของเซลีนตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

ร่างสูงโปร่งทรงอำนาจของโรมัน ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเธอในระยะประชิด เขาอยู่ในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเทาเข้มพับแขน ลุคดูเถื่อนๆ แต่หล่อร้ายกาจจนทำเอาคนรอบข้างหลงใหล

ทว่าสายตาคมกริบที่จ้องมองลงมายังคนตัวเล็กกลับเย็นชาและกดดันจนน่ากลัว บรรยากาศใต้ตึกคณะที่เคยจอแจพลันเงียบลงทันตา

ทุกสายตาของนิสิตใหม่และรุ่นพี่นับร้อยชีวิต ต่างหยุดกิจกรรมแล้วหันมามองที่จุดเดียวกันเป็นตาเดียว เสียงทุ้มต่ำของเขาทรงพลังจนทำให้คนฟังขนลุก

"เมื่อกี้... เธอพูดว่าอะไรนะ?"

"..."

เซลีนอึ้งไป จนทำอะไรไม่ถูก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวด้วยความตกใจ ที่เจ้าตัวดันมายืนฟังอยู่ข้างหลังเต็มๆ

โรมันค่อยๆ โน้มใบหน้าต่ำลงมาใกล้ใบหูของเซลีน แววตาแฝงความร้ายกาจไว้อย่างเปิดเผย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่ดังพอให้เพื่อนกลุ่มข้างๆ ได้ยิน

"เมื่อกี้บอกว่าพี่เรื้อนเหรอครับ? ...ทำไม? เคยลอง 'เอา' กับพี่แล้วเหรอ ถึงได้รู้ว่าพี่เรื้อนน่ะ?"

ประโยคคำถามอันร้ายกาจ ทำเอาเซลีนหน้าแดงไปถึงใบหูด้วยความอับอายและโมโหจัด เธอเม้มริมฝีปากแน่น นั่งเงียบไม่ยอมตอบอะไร

"..."

"ปากดีตั้งแต่เมื่อคืนยันตอนนี้เลยนะ..." โรมันยันกายขึ้นตรงพลางเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม

"..."

"แล้วอย่างนี้... พี่ควรจะลงโทษคนปากดียังไงดีล่ะหืม?"

กลุ่มเพื่อนปีสี่ของโรมันที่เดินตามมา เห็นท่าไม่ดีจึงเอ่ยขัดขึ้นมากลั้วหัวเราะ

"เฮ้ย! ไอ้โรม มึงจะอะไรกับน้องมันนักหนาวะ พอได้แล้ว ไปเรียนได้แล้วไป"

โรมันหันไปตวัดสายตามองกลุ่มเพื่อน เพียงแค่สบตาแป๊บเดียว เพื่อนๆ ที่คบหากันมานานก็เข้าใจในทันทีว่า 'อย่าเสือก เรื่องนี้กูจัดการเอง' กลุ่มเพื่อนจึงได้แต่ยักไหล่แล้วถอยออกไปยืนดูอยู่ห่างๆ

โรมันหันกลับมาจ้องหน้าเซลีนอีกครั้ง ออกคำสั่งเสียงเรียบ

"ลุกขึ้น... แล้วไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลสามรอบ"

"ไม่วิ่งค่ะ!" เซลีนเชิดหน้าเถียงกลับทันควัน "หนูไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องไปวิ่งด้วยคะ?!"

โรมันเลิกคิ้วขึ้น รอยยิ้มมุมปากยิ่งฉายแววร้ายกาจขึ้นไปอีก เขาเลื่อนสายตามองเรือนร่างนุ่มนิ่มของเธออย่างถือสิทธิ์ ก่อนจะยื่นข้อเสนอด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

"ไม่อยากวิ่งเหรอ? ...งั้นมีอีกทางเลือกหนึ่ง" โรมันโน้มหน้าลงมาแนบชิดอีกครั้ง กระซิบเสียงเบาหวิว "ไปนอนให้พี่ลงโทษสักสิบนาที... แล้วพี่จะยกโทษให้"

คำพูดดูถูกและคุกคามอย่างเปิดเผย ทำเอาเซลีนสั่นสะท้านไปด้วยความโมโห เขาไม่ได้เกรงกลัวสายตาใครเลยแม้แต่น้อย กลับกัน กลุ่มรุ่นพี่และเพื่อนผู้ชายแถวนั้นที่ได้ยินข้อเสนอต่างพากันส่งเสียงและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน มองเธอเหมือนเป็นเหยื่อตัวเล็กๆ ที่กำลังจะโดนเขารังแก

ความอับอายและความโกรธแค้นอัดแน่นอยู่ในอกของเซลีนจนแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

"เหอะ!"

เซลีนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จ้องหน้าโรมันด้วยสายตาเคียดแค้นสุดชีวิต เธอไม่ยอมตกเป็นเหยื่อคำดูถูกของคนอย่างเขาแน่!

"หนูยอมวิ่งค่ะ!" เซลีนตวาดใส่หน้าเขาเสียงแข็ง "ดีกว่าต้องไปยุ่งกับคนฉวยโอกาสและน่ารังเกียจแบบคุณ!"

พูดจบ เซลีนก็หมุนตัวเดินตรงไปยังสนามฟุตบอลกลางแดดร้อนทันที โดยมีสายตาคมของ โรมันจ้องอยู่

เขายืนกอดอกมองตามหลังร่างบางไปพร้อมกับรอยยิ้มพอใจในความพยศของเธอ... ในขณะที่ในใจของเซลีน กาหัวคาดโทษและนึกเกลียดเขาเข้ากระดูกดำ