Mag-log inEP 90 อย่ายั่วโมโหเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมาทำให้หนูดีต้องชะงักมือที่กำลังเก็บของ เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ และเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่แสนกดดัน หัวใจดวงน้อยก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีหมับ!คิริวไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาพุ่งเข้าคว้าหมับที่ข้อแขนเรียวบางของหนูดีทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัวหรือเอ่ยคำปฏิเสธ แรงบีบที่กระชับแน่นไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่ก็ไม่อาจสะบัดได้หลุด"จะทำอะไรคะ""ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ" หนูดีอุทานออกมาด้วยความตกใจ รีบยื้อแขนตัวเองไว้เบา ๆ พยายามกวาดสายตามองรอบด้านด้วยความตื่นตระหนก เพราะตอนนี้สายตานับสิบชีวิตรอบสนามกำลังหันมามองเป็นตาเดียว"เฮ้ย! พี่จะทำอะไรเพื่อนหนูอ่ะ ปล่อยนะ"ไอซ์ที่ตั้งสติได้ก่อนเพื่อน รีบก้าวเข้าไปทำท่าจะยื้อยุดฉุดกระชากเพื่อนคืน ทว่ายังไม่ทันจะได้แตะตัวคิริว ดวงตาคมกริบที่ตวัดกลับมามองด้วยความดุดันและเยือกเย็น ก็ทำให้ไอซ์ถึงกับชะงักกึก กลืนน้ำลายลงคอแล้วถอยหลังกลับไปยืนที่เดิมแทบไม่ทัน"อย่ายุ่งเรื่องผั.....""พี่คิริว!" เมื่อรู้ว่าคิริวจะพูดอะไร หนูดีก็เรียกชื่อเขาเสียงดังอย่างร้อนรน"พี่คิริวคะ! มาทำอะไรตรงนี้" เจนที่เพิ่งวิ่ง
EP 89 คนบ้าเลือดปี๊ด!เสียงนกหวีดเริ่มการแข่งขันครึ่งหลังดังขึ้นก้องสนาม ทว่าบรรยากาศในเวลานี้กลับตึงเครียดและกดดันยิ่งกว่าครึ่งแรกหลายเท่าตัว นักกีฬาฝั่งคณะบริหารธุรกิจต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่น โดยเฉพาะรุ่นน้องปีหนึ่งผู้โชคร้ายที่ยืนตัวเกร็งอยู่กลางสนาม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาอาฆาตมาดร้ายของคิริวที่ยืนจ้องเขม็งราวกับเสือกำลังเล็งเหยื่อ"ส่งบอลมานี่!"คิริวเอ่ยเสียงกร้าวทันทีที่ลูกบอลเริ่มกลิ้งไปบนผืนหญ้า ดวงตาคมเข้มวาวโรจน์ด้วยความดุดัน ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ท่าทางดุดันเกรี้ยวกราดไม่ต่างอะไรกับเครื่องจักรสังหารที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ขวางทาง และในจังหวะที่ลูกบอลถูกส่งต่อมาถึงเท้าของรุ่นน้องปีหนึ่งฝั่งบริหาร คิริวก็พุ่งเข้าประชิดตัวในเสี้ยววินาทีพลั่ก!"โอ๊ย!"เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วบริเวณ คิริวใช้ไหล่แกร่งชนเข้าอย่างจังจนร่างของรุ่นน้องปีหนึ่งเสียหลักกระเด็นล้มกลิ้งไปบนพื้นหญ้า คิริวไม่แม้แต่จะก้มลงมองคนที่กำลังลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางยากลำบาก แต่ดวงตาคมกริบตวัดมองข้ามสนามไปยังอัฒจันทร์ฝั่งคณะบริหารจุดที่หนูดียืนเบิกตากว้างมองอยู่ด้วยความตกใจ พอเห็นแบ
@สนามกีฬาปี๊ด!เสียงนกหวีดเป่าเริ่มเกมการแข่งขันฟุตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์และคณะบริหารธุรกิจดังขึ้นก้องสนาม หญ้าสีเขียวขจีชุ่มไปด้วยเหงื่อ บรรยากาศรอบสนามร้อนระอุยิ่งกว่าสภาพอากาศเสียอีก เมื่อผู้เล่นปริศนาอย่างเฮดว้ากคนดังก้าวลงสู่สนามด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวจนทุกคนรอบข้างสัมผัสได้"ส่งบอลมานี่"คิริวเอ่ยด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมเข้มราบเรียบจนคาดเดาความรู้สึกไม่ออก ทันทีที่บอลถูกส่งมาที่เท้า ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งทะยานฝ่ากองหลังฝั่งตรงข้ามไปด้วยความเร็ว ไม่มีความนุ่มนวล มีเพียงความดุดันราวกับนักล่าที่พร้อมจะพุ่งชนทุกอย่างที่ขวางหน้าตุ้บ! พลั่ก!การปะทะกันกลางสนามเป็นไปอย่างดุเดือดจนน่าหวาดเสียว คิริวใช้ไหล่กระแทกผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามจนกระเด็นออกนอกเส้นทาง ก่อนจะซัดลูกบอลด้วยแรงทั้งหมดที่มี บอลพุ่งแหวกอากาศเข้าไปประตูของคณะบริหารอย่างรุนแรงจนตาข่ายแทบขาด ผู้รักษาประตูต้องวิ่งหลบไปอีกทางเพราะกลัวโดนบอลอัดใส่หน้าปัก!"เฮ!"เสียงเฮดังลั่นจากแสตนเชียร์ฝั่งวิศวะ แต่เจ้าของประตูชัยกลับไม่มีรอยยิ้มแห่งความดีใจบนใบหน้าเลยแม้แต่น้อย สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน เหงื่อใสไหล
EP 88 เกียร์ที่เปลี่ยนเจ้าของ@ลานเกียร์ คณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้เป็นวันแข่งขันกีฬาระหว่างคณะ บรรยากาศครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงเชียร์อึกทึกกึกก้องไปทั่วบริเวณ อัฒจันทร์และแสตนเชียร์ของแต่ละคณะต่างพร้อมใจกันส่งเสียงตะโกนปลุกเร้าให้กำลังใจนักกีฬาของตนเองอย่างดุเดือด"บริหาร!""สู้ ๆ !""วิศวะ!""สู้ตายย!"ถึงแม้การแข่งขันกีฬาจะน่าจับตามองและตื่นเต้น ทว่าสถานการณ์บนแสตนเชียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์กลับเป็นที่น่าจับตายิ่งกว่า ฝั่งที่นั่งแถวหน้าสุดซึ้งเป็นโซนของพวกเฮดว้ากและแกนนำเชียร์ กลับมีร่างสวยหุ่นดีของเจนนั่งไขว่ห้างส่งยิ้มหวานเยิ้มอยู่ข้างกายของคิริวเฮดว้ากหนุ่มจอมโหดด้วยท่าทางสนิทสนม การที่เฮดว้ากคนดังยอมให้ใครบางคนนั่งคลอเคลียใกล้ ๆ อย่างเปิดเผยเรียกเสียงฮือฮาและสายตาอิจฉาริษยาจากคนรอบข้างได้ไม่น้อยไม่ไกลจากจุดนั้นนัก ข้าง ๆ แสตนของวิศวะ ก็คือแสตนของคณะบริหาร หนูดีกำลังยืนถือกระเป๋าและขวดน้ำเตรียมไว้ให้เพื่อน ๆ ในภาควิชา"หนูดี แกไหวป่ะเนี่ย หน้าซีดมากเลยนะ" โบว์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พลางเอื้อมมือมาแตะไหล่บางเบา ๆ"นั่นดิ แกดูตรงนั้นดิ.....ยัยเจนตัวติดกับพี่คิริวไม่ห่างเลย
หลายวันต่อมา@ตึกคณะบริหารธุรกิจช่วงบ่ายแก่ ๆ แสงแดดสีส้มอ่อนสาดส่องกระทบกับตัวอาคารกระจกเงาวับของคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศรอบตึกค่อนข้างพลุกพล่านไปด้วยนักศึกษาที่เดินข้ามไปมาระหว่างตึกเรียน ทว่าที่ม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าตึก กลับมีร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูนั่งไขว่ห้างรอใครบางอยู่ ทำเอาเหล่านักศึกษาที่เดินผ่านไปมาเหลียวมองด้วยความสนใจฟึบแผ่นหลังกว้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบาย ๆ ทว่าแววตาคมกริบกลับนิ่งสนิทไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากตัวคิริว ทำให้สาว ๆ คณะบริหารที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องแอบเหลือบมองและกระซิบกระซาบกันเป็นแถว แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจสายตาใครเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเข้มทอดมองตรงไปข้างหน้าด้วยความเรียบเฉย ไร้อารมณ์"พี่คิริวมาหาใครนะ?""หรือว่ามาหาน้องสาวคนนั้นของเขา"จังหวะนั้นเอง หนูดีที่เพิ่งเดินถือแฟ้มเอกสารออกจากตึกเรียนเพื่อจะเอาไปส่งที่ภาควิชา ก็ต้องชะงักฝีเท้าลงกะทันหัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาที่นั่งอยู่ตรงม้าหินอ่อน หัวใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบไหว และมีวูบหนึ่งที่เธอเผลอคิดไปว่าเขาอาจจะมาหาเธอกึดหนูดีบ
EP 87 ความน่ากลัวของความเงียบเวลาสายของวันถัดมาแสงแดดจ้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำคั่วเข้มลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณตึกตึกตึกเอฟที่เพิ่งเดินงัวเงียตื่นนอนออกมาจากห้องถึงกับต้องขยี้ตาตัวเองซ้ำ ๆ ด้วยความประหลาดใจ เมื่อภาพที่เห็นตรงหน้าคือคิริวที่ยืนจิบกาแฟเงียบ ๆ ผู้ชายที่เมื่อคืนมีสภาพที่เมามายไม่ได้สติอยู่หน้าห้อง กลับมายืนถือแก้วกาแฟด้วยท่าทีสงบนิ่ง เรียบเฉย และดูเป็นปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ มีเพียงความเงียบขรึมและบรรยากาศเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขารอบทิศทาง จนเอฟรู้สึกเสียวสันหลังวาบแปลก ๆ"ไอ้คิริว?" เอฟเอ่ยทักเพื่อนด้วยน้ำเสียงงงงวย ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ครัว"นี่มึงใช่คนเดียวกับเมื่อคืนจริงปะเนี่ย"คิริวไม่ตอบ เขายังคงยืนนิ่งสายตาทอดมองออกไปนอกกระจกใส แก้วกาแฟในมือถูกยกขึ้นจิบช้า ๆ อย่างใจเย็น ความนิ่งสงบผิดวิสัยของเพื่อนสนิททำให้เอฟเริ่มใจคอไม่ดี"เมื่อคืน.....มึงจำได้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?" เอฟลองเชิงถาม พลางหรี่ตามองเพื่อน"อยู่ ๆ มึงก็หายหัวไปจากร้านเหล้า แล้วโผล่มานอนกองอยู่หน้าห้องกู มึงบอกกูมาดิ ว่าเมื่อคื







