บทที่ 4 : บทเรียนการเงินเปื้อนกาแฟ และระยะห่างที่หายไป

☕💖 วุ่นรักนักชง: บทเรียนการเงินเปื้อนกาแฟ และระยะห่างที่หายไป 😅

ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันถัดมา บรรยากาศภายในร้านเริ่มเงียบสงบลงเมื่อลูกค้าบางตาลงไปบ้าง นนท์จึงฉวยโอกาสนี้พา ส้ม หญิงสาวเจ้าเก่าขาประจำเรื่องความซุ่มซ่าม เดินมาที่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ครั้งนี้เขาไม่ได้สอนเรื่องการชงเครื่องดื่ม แต่ตั้งใจจะถ่ายทอดวิชาในสิ่งที่เธอกำลังศึกษาและมีความถนัดอยู่แล้ว นั่นคือ เรื่องการเงินและการบริหารจัดการต้นทุน

"เราจะคุมต้นทุนร้านกาแฟยังไงดีคะคุณนนท์? จริง ๆ ถ้าให้ทำบัญชีแยกประเภทรายรับรายจ่าย หนูว่าเราทำระบบบัญชีแบบง่าย ๆ แยกสัดส่วนก็น่าจะเวิร์กนะคะ" 

ส้มประกายตาขึ้นมาด้วยความมั่นใจทันทีที่ได้ยินเรื่องตัวเลขและบัญชี

"เยี่ยมมากครับส้ม... แต่ก่อนที่เราจะไปทำบัญชีแยกประเภทปลายทางได้ เราต้องคุมตั้งแต่ 'ต้นน้ำ' ของกระบวนการให้ดีเสียก่อน" 

นนท์ก้าวไปหยิบถุงเมล็ดกาแฟคั่วบดขึ้นมาประกอบการอธิบาย "เมล็ดกาแฟพวกนี้คือต้นทุนหลักที่แพงที่สุด ถ้าเราบดผิดพลาด หรือบดทิ้งไว้เกินปริมาณแล้วต้องเททิ้ง นั่นก็คือเงินที่ละลายหายไปกับสายลม"

พูดจบ นนท์ก็พาเธอย้ายมาหยุดอยู่หน้า เครื่องบดกาแฟขนาดใหญ่ ซึ่งสำหรับส้มแล้ว มันแทบไม่ต่างอะไรกับเครื่องจักรดูดวิญญาณดี ๆ นี่เอง!

"เครื่องนี้หัวใจสำคัญเลยนะ มันต้องถูก 'ปรับเบอร์บด' ให้เหมาะสมกับเมนูและเมล็ดแต่ละตัว ถ้าปรับเบอร์หยาบไป น้ำกาแฟจะไหลไวเกินไปจนรสชาติจืดชืด... แต่ถ้าปรับละเอียดเกินไป น้ำกาแฟก็ไหลไม่ทัน เกิดอาการที่เรียกว่า 'ช็อตล็อค' กาแฟจะไหม้ขมปี๋" นนท์อธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและใจเย็น

"โอเคค่ะ... เรื่องปรับเบอร์บด..." ส้มทวนคำพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ

"ใช่ครับ... ลองดูนี่นะ" นนท์ชี้ไปยังปุ่มควบคุมขนาดเล็กที่อยู่ข้างตัวเครื่อง 

"เราจะใส่เมล็ดลงไปในโฮปเปอร์ แล้วทดลองบดทีละน้อย เพื่อเช็กความสมบูรณ์ของผงกาแฟ... ไหน ลองเอาเมล็ดกาแฟเทใส่ช่อง แล้วเตรียมเปิดเครื่องชำเลืองดูสิครับ"

ส้มยื่นมือเล็ก ๆ ไปทำตามคำสั่งอย่างกระตือรือร้น เธอนำเมล็ดกาแฟมาเทลงในช่องใส่ แต่ด้วยความลนลานและมือไวตามสัญชาตญาณความซุ่มซ่าม ปลายพลองนิ้วของเธอดันพลาดไปกดโดน "ปุ่มสีแดงขนาดใหญ่" ที่ซ่อนอยู่ด้านล่างแผงควบคุม แทนที่จะเป็นสวิตช์บดกาแฟปกติ!

นนท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอ่ยห้ามเสียงหลง "ส้ม! เดี๋ยวนั้นมันปุ่ม—!"

แต่ทุกอย่างสายเกินแก้ไปเสียแล้ว!

ปุ่มสีแดงที่ส้มกดลงไปอย่างเต็มแรงนั้น ไม่ใช่ปุ่มทำงานทั่วไป แต่มันคือ "ปุ่มทำความสะอาดช่องบดฉุกเฉิน (Grinder Cleaning Function)" ซึ่งถูกออกแบบมาให้ปล่อยลมแรงดันสูงพร้อมกระแสไฟ เพื่อเป่าเศษผงกาแฟที่อุดตันค้างอยู่ออกมาจากร่องฟันเฟืองด้านในอย่างรุนแรง!

ฟู่มมมมมมมมมมมมม!

ผงกาแฟละเอียดสีน้ำตาลเข้มราวนับร้อยช็อต พุ่งทะยานออกมาจากช่องจ่ายกาแฟราวกับเครื่องดับเพลิงพ่นฝุ่นควัน! ละอองผงกาแฟละเอียดมหาศาลฟุ้งกระจายขยายวงกว้างปกคลุมทั่วทั้งเคาน์เตอร์บาร์ในชั่วพริบตา!

นนท์ที่ยืนโน้มตัวอธิบายอยู่ใกล้ ๆ ส้มที่ยืนถือถุงเมล็ดกาแฟค้างเติ่ง และพี่เมย์ที่กำลังยืนจัดสต็อกแก้วอยู่ไม่ไกล... ทุกคนต่างถูกย้อมและปกคลุมไปด้วยฝุ่นผงกาแฟสีเข้มตั้งแต่หัวจรดเท้าในเสี้ยววินาทีเดียว!

สภาพของพวกเขาตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคนงานที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากโรงงานผลิตผงโกโก้ระเบิดไม่มีผิด!

นนท์ไอแคบ ๆ ออกมาอย่างตกใจ ผงกาแฟละเอียดติดพรึบอยู่เต็มเส้นผมและใบหน้าคมคาย เขารู้สึกได้ทันทีว่าฝุ่นพวกนี้เล็ดลอดเข้าไปในรูจมูกและติดอยู่ตามขนตาหนา

ทางด้านส้มก็มีสภาพไม่ต่างกัน เม็ดผงกาแฟเกาะพราวอยู่บนขนตางอนยาวของเธอ ทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยดูคล้ายกับแต่งหน้าสโมกกี้อายส์เข้มเกินเบอร์ เธอรีบยกมือขึ้นปิดปากแล้วไอสำลักออกมาเบา ๆ

"อื้อหือ... คุณนนท์คะ... หนู... หนูขอโทษค่ะ! ดูท่าทาง... หนูจะทำผงกาแฟระเบิดใส่ร้านอีกรอบแล้วล่ะค่ะ!" ส้มพูดเสียงสั่นปนสำนึกผิด

นนท์ส่ายหน้าช้า ๆ พยายามใช้มือปัดฝุ่นผงกาแฟออกจากเสื้อโปโลสีเข้มตัวใหม่ที่เพิ่งเปลี่ยนมาสวมหมาด ๆ

"ไม่เป็นไรครับส้ม..." นนท์ถอนหายใจปนขำ "ถ้าวันไหนร้านเราอยากผันตัวไปเปิดบริการ 'สครับผิวออร์แกนิกด้วยกากกาแฟ' ผมสัญญาว่าจะจ้างคุณมาเป็นคนกดปุ่มคนแรกเลย" เขาแซวติดตลก แม้จะยังไอแคก ๆ ไม่หยุด

พี่เมย์ที่เดินถือผ้าเช็ดมือโผล่มาจากหลังร้าน พอเห็นสภาพของเจ้านายและน้องใหม่เข้า ก็หลุดหัวเราะก๊ากออกมาอย่างสุดกลั้นจนตัวโยน "ตายแล้วคุณนนท์! นี่คุณสองคนเล่นสงครามสาดแป้งฝุ่นกาแฟฉลองเปิดร้านใหม่เหรอคะเนี่ย โรแมนติกกันจังเลยนะ!"

ส้มหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าสีของผงกาแฟที่ติดอยู่บนแก้มเสียอีก!

แต่นนท์กลับไม่ได้สนใจคำแซวของพี่เมย์เลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบทอดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูระคนขบขัน เขาค่อย ๆ ก้าวเข้าไปใกล้ ช้า ๆ... ก่อนจะยกปลายนิ้วโป้งขึ้นบรรจงเช็ดคราบผงกาแฟสีเข้มที่เปื้อนอยู่ตรงพวงแก้มเนียนและปลายจดรั้นของส้มออกให้อย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม

ในจังหวะนั้นเอง ดวงตากลมโตของส้มสบเข้ากับดวงตาคู่คมของนนท์ในระยะประชิด ชนิดที่ว่าใกล้กันจนได้กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ จากลมหายใจอุ่น ๆ ของเขา

"ผงกาแฟติดเต็มหน้าหมดแล้วครับเด็กดื้อ" นนท์กระซิบเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่น ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุน 

"ดูท่าทาง... วันนี้พวกเราคงต้องทำงานร่วมกันอย่าง 'ใกล้ชิด' กว่าที่คิดซะแล้วล่ะครับ เพราะงานเคลียร์ความสะอาดครั้งใหญ่รอเราอยู่แน่ ๆ"

หัวใจดวงน้อยของส้มเต้นระรัวโครมครามจนแทบจะดังกลบเสียงเครื่องบดกาแฟที่เพิ่งสงบลงไปสนิท

"ค...ค่ะคุณนนท์... หนู... หนูยินดีรับใช้เต็มที่เลยค่ะ!" ส้มตอบเสียงตะกุกตะกัก หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู

"ดีมากครับ... งั้นภารกิจลำดับต่อไป คว้าไม้กวาดแล้วจัดการเคลียร์พื้นให้เรียบร้อย! และขอความกรุณา... ห้ามเข้าใกล้เครื่องจักรกลใด ๆ ในร้านอีกเป็นอันขาดนะครับคุณบาริสต้าสุดแสบ" นนท์สั่งด้วยน้ำเสียงกึ่งดุแต่แฝงรอยยิ้มเอ็นดู

และดูเหมือนว่าความซุ่มซ่ามของส้มในวันนี้ จะไม่ได้สร้างแค่ความเสียหายให้ร้านกาแฟเสียทีเดียว... แต่มันได้พังทลาย "กำแพงระยะห่าง" ระหว่างเธอกับเจ้านายหนุ่มสุดหล่อลงไปจนราบคาบ ด้วยอนุภาพของละอองผงกาแฟที่ฟุ้งกระจายไปทั่วหัวใจของทั้งคู่เสียแล้ว