Novel-novel oleh Puifhai85

NC ตอนพิเศษ : คืนแรกแห่งรัก หลังจากที่หลี่จวินเหิง ขอร้องแกมบังคับเอลล่า เอไอสาวคู่ใจให้ยอมปิดระบบตัวเองในคืนนี้ ด้วยเหตุผลง่าย ๆ ตรง ๆ ที่เจ้าตัวยืนยันหนักแน่นว่า เขาอยาก “อยู่ลำพัง” กับเสิ่นจือเหยียนคนรักของตนเองสำเร็จ เอลล่าก็ยิ้มยิงฟันพร้อมพยักหน้า และปิดระบบของตนเองไปตามคำขอนั้นพร้อมเสียงหัวเราะคิก ๆ ทางฝั่งเสิ่นจือเหยียนเองก็กำลังจะบอกเสี่ยวอวี้ บ่าวชายของตนเองเช่นกัน “เอ่อ...เสี่ยวอวี้...คืนนี้เจ้าไม่ต้องอยู่รับใช้ข้าก็ได้นะ” เสิ่นจือเหยียนกล่าวเบา ๆ หลังจากที่เขาดับตะเกียงใบใหญ่ในห้องไปแล้ว เหลือเพียงตะเกียงน้อยที่อยู่ตรงหัวเตียง ส่องแสงเหลืองนวลตา พร้อมแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง “เหตุใดกันขอรับ” เสี่ยวอวี้ที่กำลังจะปูที่นอนข้างเตียง ที่ประจำของเขา “ข้าแค่....อยากจะ...” เจ้านายของเขาอึกอัก แต่สีหน้าเริ่มขึ้นสีชมพูเรื่ออย่างเห็นได้ชัด จนเสี่ยวอวี้อดถามด้วยความห่วงใยไม่ได้ว่า “คุณชายไม่สบายหรือขอรับ งั้นให้บ่าวไปตามหมอดีหรือไม่?” น้ำเสียงของบ่าวหนุ่มน้อยร้อนรนเต็มไปด้วยความห่วงใย “มะ...ไม่ต้อง...ข้าแค่...แค่อยากอยู่กับจวินเหิงเพียงลำพัง” พูดจบชายหนุ่มก็หน

ตอนพิเศษ 1 “คืนหิมะแรก” หิมะแรกของปีถัดมา ตกลงมาอย่างเงียบงัน นอกหน้าต่างของห้องพักมิติโลกอนาคตถูกปกคลุมด้วยแสงสีออนส่วนโลกอดีตมีแต่เกล็ดหิมะสีขาวเสิ่นจือเหยียนยืนมองภาพของอีกฝั่งนิ่ง ๆ แม้กลับมาเชื่อมต่อกันได้อีกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ชินกับโลกของจวินเหิงเสียทีเดียวโดยเฉพาะ “ในฤดูหนาว” ของโลกอนาคต“หนาวมั้ย?” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากทางด้านหลังก่อนผ้าคลุมตัวหนาผืนหนึ่งจะถูกพาดลงบนไหล่เสิ่นจือเหยียนหันกลับมา พบจวินเหิงในชุดลำลองสีเข้ม กำลังมองเขาด้วยสายตาอ่อนโอน“โลกของเจ้าประหลาดจริง”“ตรงไหน”“แสงไม่เคยดับเลย”จวินเหิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนเดินมายืนข้างเขา “แล้วชอบไหม”เสิ่นจือเหยียนเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา “หากที่นั่นมีเจ้า...มีหรือที่ข้าจะไม่ชอบ”จวินเหิงชะงัก ก่อนยกยิ้มช้า ๆ “เดี๋ยวนี้พูดเก่งขึ้นนะ”“ข้าเพียงพูดความจริง” เสิ่นจือเหยียนตอบ ในขณะที่สายตายังไม่ละจากใบหน้าเขา“อันตรายชะมัด” จวินเหิงเอามือมาจับที่หน้าอกของตัวเอง“?”“นายทำฉันหัวใจเต้นแรงเกินไปแล้ว” ยังไม่ทันตั้งตัว จวินเหิงก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกแทบแตะกันลมหายใจอุ่นปะทะใบหน้าเบา ๆเสิ่นจือเหยียนชะงักทันที

ตอนที่ 35 (บทสรุป) : “เหนือกาลเวลา” ทุกอย่างขาวโพลน ไร้เสียง ไร้แรงโน้มถ่วง เหมือนโลกทั้งใบถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ หลี่จวินเหิงรู้สึกได้เพียง ความเย็นเยียบ ที่ค่อย ๆ กลืนร่างกาย และสัมผัสจากมือของเสิ่นจือเหยียน...ที่กำลังหลุดหายไปทีละน้อย... “เสิ่นจือเหยียน!!!” เขาพยายามคว้าไว้สุดแรง แต่ปลายนิ้วกลับแตะได้เพียงแสงสีทอง ก่อนทุกอย่างจะดับวูบลง ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงเครื่องมือแพทย์ดังแว่วมา เปลือกตาของจวินเหิงขยับช้า ๆ ก่อนลืมขึ้นอย่างยากลำบาก แสงสีขาวของห้องพยาบาลทำให้เขาตาพร่าไปชั่วครู่ จากนั้น...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทันที “ในที่สุดคุณก็ฟื้นค่ะ คุณชายหลี่” เอลล่า เอไอสาวผู้ชายของเขานั่นเอง จวินเหิงรีบลุกพรวด “เสิ่นจือเหยียนล่ะ!?” “เดี๋ยวก่อนค่ะ...คุณเพิ่งฟื้น—“ “เขาอยู่ไหน!!” ห้องเงียบลงทันที เอลล่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ “...ประตูเวลาปิดแล้วค่ะ” หัวใจของจวินเหิงร่วงวูบทันที เขานิ่งค้างอยู่แบบนั้น เหมือนทุกเสียงรอบตัวหายไปหมดในพริบตา “ไม่พบสัญญาณเชื่อมต่ออีกแล้ว” เอลล่ากล่าวแผ่วเบา “สถานีวิจัยหยุดทำงานทั้งหมด...” เอไอสาว กลั้นเสียงสั่นก่อนกล่าวต่อ “และเส้นเว

ตอนที่ 34 : “ห้านาทีก่อนจากลา” [ระบบจะปิดลงใน 240 วินาที] เสียงแจ้งเตือนยังดังต่อเนื่องในห้องใต้ดินที่กำลังพังทลาย ฝุ่นควันลอยคลุ้ง เศษหินตกลงมาไม่หยุด แต่หลี่จวินเหิง กับเสิ่นจือเหยียนกลับยังยืนนิ่ง มองกันอยู่ตรงนั้น ราวกับไม่ได้ยินเสียงอื่นอีกแล้ว เสี่ยวอวี้มองซ้ายมองขวาอย่างลนลาน “พวกเราควรหนีก่อน หรือควรร่ำลาก่อนดีขอรับ!?” เอลล่าตอบเรียบ ๆ พยายามทำเสียงให้สงบ ถึงแม้จะปิดความสั่นในนั้นไม่ได้เลยสักนิด “ทำสองอย่างพร้อมกันเลยก็ได้นะคะ” จวินเหิงหัวเราะเบา ๆทั้งที่ใบหน้าซีดจากการเสียเลือด และบาดแผลที่มี “ตอนนี้พวกนายยังมีอารมณ์เล่นมุกกันอีกหรือ” ก่อนเดินเข้าไปหาเสิ่นจือเหยียนช้า ๆ ยิ่งใกล้...หัวใจยิ่งเจ็บ เพราะนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริง ๆ เสิ่นจือเหยียนมองเลือดบนใบหน้าและร่างกายอีกฝ่าย ดวงตาสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด “เจ้าบาดเจ็บหนัก” “ยังไม่ตาย” ชายหนุ่มตรงหน้าพยายามฝืนยิ้ม “เจ้ายังจะพูดเล่นอีก...” น้ำเสียงนั้นเบาลง จนแทบฟังไม่ออก จวินเหิงหยุดยืนตรงหน้าเขา ก่อนยกมือแตะแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ เหมือนเคย สัมผัสนั้นอ่อนโยนจนน่าใจหาย “นายร้องไห้เหรอ” เสิ่นจือเหยีย

ตอนที่ 33 : “เดิมพันด้วยชีวิต” เสียงเครื่องจักรดังกึกก้องไม่หยุด ห้องใต้ดินเริ่มพังลงที่ละส่วน เศษหินร่วงล่นรอบด้าน ราววันสิ้นโลก แต่สายตาของหลี่จวินเหิงยังคงจับอยู่ที่อ๋องห้าเพียงคนเดียวอีกฝ่าย ยืนอยู่กลางแสงสีทอง พลังงานมหาศาลหมุนรอบกาย ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง และเสียสติ“ข้า...คือผู้ถูกเลือก” อ๋องห้าหัวเราะลั่น “พลังแห่งสวรรค์กำลังตอบรับข้า!!!”เอลล่าถึงกับพึมพำ “ตอบรับบ้านคุณสิคะ...มันกำลังจะระเบิดต่างหาก...”เสี่ยวอวี้พยักหน้ารัว ๆ “ข้าเห็นด้วย!!จวินเหิงสูดลมหายใจลึก ก่อนเปิดใช้งานอุปกรณ์ในมือทันที ติ๊ด— แท่งโลหะสีเงิน เริ่มกางออกช้า ๆ วงแหวนพลังสีฟ้าหมุนรอบตัวมันเอลล่ารายงานทันที “เครื่องตัดคลื่นมิติเริ่มทำงานค่ะ”“เสถียรภาพ???”“ต่ำมากค่ะ!!!”“ดี...”“ดีตรงไหนคะ!?” ชายหนุ่มไม่ตอบ เพราะตอนนี้ เขากำลังคำนวณทุกอย่างในหัวอย่างรวดเร็ว เพราะหากพลาดนิดเดียว...ประตูเวลาอาจจะระเบิดพร้อมกัน ทั้งสองยุคและทุกคนจะตายหมด เสิ่นจือเหยียนมองแผ่นหลังของเขานิ่ง ก่อนกำมือแน่น ปลายเล็กจิกเข้าไปในเนื้อเขาเกลียดความรู้สึกนี้ ความรู้สึกที่ช่วยอะไรไม่ได้ ทั้งที่อีกฝ่ายกำลังเสี่ยงชีวิตอย

ตอนที่ 32 : “เส้นเวลาที่กำลังพังทลาย” ครืดดด....!!! เสียงเครื่องจักรดังก้องไปทั่วห้องใต้ดิน แสงสีทองจากแกนพลังงานสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนน่าแสบตาพื้นเริ่มแตกร้าว เศษหินร่วงหล่นต่อเนื่อง ราวกับสถานที่แห่งนี้ พร้อมจะพังลงได้ทุกเมื่อเอลล่ารายงานเสียงรัวว เร็ว และตื่นตะหนกเล็กน้อย“ค่าความเสถียรกำลังลดลงอย่างต่อเนื่องค่ะ!! ประตูเวลากำลังเชื่อมสองยุคเข้าหากันโดยตรง”จวินเหิงกัดกราม สีหน้าฉายแววกังวลอย่างชัดเจน “หยุดระบบได้ไหม”“ต้องปิดแกนพลังงานค่ะ”“แล้วทำไมยังไม่ปิด!!!”“เพราะมีคนกำลังจะเอามันไปค่ะ” ทุกคนหันขวับทันที และพบว่า อ๋องห้า กำลังเอื้อมมือยังผลึกสีทอง ดวงตาเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง แววตาแดงก่ำ“พลังนี้...ต้องเป็นของข้า...เป็นของข้าเท่านั้น!!!”เสิ่นจือเหยียนพุ่งเข้าไปทันที “หยุดนะ!!” แต่จังหวะนั้น--- ฟึ่บ!! พลังงานสีทองพลันระเบิดออกจากผลึกตู้มมมมมม!!! แรงกระแทกมหาศาลซัดทุกคนปลิวกระเด็น เสี่ยวอวี้ร้องลั่น “พวกเรากำลังจะตายแล้วขอรับบบบ”จวินเหิงรีบคว้าตัวเสิ่นจือเหยียนไว้ ก่อนอีกฝ่ายจะกระแทกกำแพง ทั้งคู่ล้มลมพร้อมกัน เสียงหัวใจดังชัดจนแยกไม่ออกว่าเป็นของใครเสิ่นจือเหยียนเงยหน

☕💖 วุ่นรักนักชง: ออร์เดอร์ป่วน ๆ และการเดทที่ไม่มีใครรู้เวลาสองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหล ความสัมพันธ์ระหว่าง นนท์ และ ส้ม พัฒนาไปไกลเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกจ้างพนักงานพาร์ทไทม์โดยสิ้นเชิง จากความปั่นป่วนในวันแรก ตอนนี้ทั้งคู่กลายเป็นคนพิเศษที่คอยส่งยิ้ม แซวเย้าแหย่ และดูแลเอาใจใส่วันเวลาของกันและกันอย่างแนบเนียนทุก ๆ เช้าที่ส้มก้าวเท้าเข้ามาในร้าน “🍃 มุมพักใจ ” สิ่งแรกที่เธอจะได้เห็นบนโต๊ะทำงานคือลาเต้ร้อนแก้วโปรด พร้อมกับ ลาเต้อาร์ต ฝีมือการเทของนนท์ที่ประณีตงดงามไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน—บางวันเป็นรูปหัวใจดวงโต บางวันเป็นรูปใบไม้พลิ้วไหว... แต่ต่อให้จะเป็นลวดลายไหน นนท์ก็ตั้งใจวาดให้แก้วของส้มเพียงคนเดียวเท่านั้นส่วนทางด้านส้ม แม้ความซุ่มซ่ามระดับตำนานของเธอจะไม่ได้หายสาบสูญไปไหน แต่มันกลับถูกหล่อหลอมกลายมาเป็นเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ ที่ช่วยเติมสีสันและความมีชีวิตชีวาให้ร้านกาแฟสุดเงียบสงบแห่งนี้ไม่เคยเงียบเหงาเลยสักวันและในวันนี้ พี่เมย์ ติดธุระสำคัญไม่ได้เข้ามาทำงาน นนท์และส้มจึงต้องดูแลร้านกันเพียงลำพังสองต่อสอง ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟ

☕💖 วุ่นรักนักชง: เสื้อยืดตัวใหญ่กับหัวใจเต้นผิดจังหวะหลังจากผ่านมรสุมคาเฟอีนและคราบน้ำยาล้างพื้น นนท์และส้มก็เดินทางมาถึงทาวน์เฮาส์หลังกะทัดรัดที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากร้านกาแฟมากนัก นนท์เดินนำเข้าไปด้วยท่าทางสบาย ๆ ผ่อนคลาย ในขณะที่ส้มเดินตามต้อย ๆ เข้าไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่าง ความอับอาย (ที่ต้องมาบ้านเจ้านายในสภาพเปื้อนคราบกาแฟมอมแมม) กับ ความตื่นเต้นเล็ก ๆ ที่จะได้แอบสอดส่องโลกส่วนตัวของเขาภายในบ้านของนนท์ตกแต่งอย่างอบอุ่นและเป็นระเบียบเรียบร้อยตามสไตล์หนุ่มมินิมอล มีมุมบาร์กาแฟขนาดเล็กสำหรับชงดื่มเอง และชั้นวางหนังสือที่เต็มไปด้วยตำราเกี่ยวกับการสกัดกาแฟและศิลปะการชงเครื่องดื่มเรียงรายอยู่เต็มผนัง"เชิญนั่งพักผ่อนตามสบายตรงโซฟาเลยครับคุณส้ม" นนท์ผายมือไปที่โซฟานุ่ม "เดี๋ยวผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อก่อนสักครู่ ไม่อย่างนั้นผงกาแฟผสมเหงื่อแบบนี้ เดี๋ยวผมคงได้อาการภูมิแพ้กำเริบแน่ ๆ"ส้มพยักหน้ารับหงอย ๆ เธอนั่งตัวลีบเกร็งอยู่บนโซฟาสีครีม ก้มมองเสื้อผ้าหน้าผมที่เปื้อนคราบกาแฟดำสนิทของตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่"คุณนนท์คะ... หนูขอโทษจริง ๆ นะคะที่วันนี้ทำบ้านและร้านปั่นป่วนไปหมด

☕💖 วุ่นรักนักชง: สไลด์รักบนพื้นเปียก (และสักขีพยานผู้ไม่ได้รับเชิญ) 😅หลังจากเหตุการณ์ผงกาแฟระเบิดผ่านพ้นไป นนท์และส้มก็กลายสภาพเป็นมนุษย์เคลือบน้ำตาลและโกโก้ไปโดยปริยาย ทั้งคู่ต้องช่วยกันใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการเช็ดถูฝุ่นผงกาแฟละเอียดที่กระจายตัวอยู่ทั่วทุกซอกทุกมุมของร้านนนท์ยืนเท้าสะเอว มองสภาพร้านแล้วหัวเราะเบา ๆ "คุณส้ม... ผมชักจะเริ่มมั่นใจแล้วล่ะครับว่าคุณมีความสามารถพิเศษระดับเอ็กซ์คลูซีฟ ในการใช้เครื่องจักรพ่นวัตถุดิบใส่ผู้คนรอบข้างได้ตลอดเวลาจริง ๆ"ส้มยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ๆ หน้าตาหงอยสนิท "หนูขอโทษจริง ๆ ค่ะคุณนนท์... หนูสัญญาเลยว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป หนูจะไม่แตะต้องเครื่องจักรกลใด ๆ ในร้านนี้อีก จะขอทำงานด้วยมือเปล่าล้วน ๆ เลยค่ะ!"นนท์หลุดหัวเราะพรวดกับท่าทางหงอย ๆ นั้น ก่อนจะเอ่ยต่อ "เอาล่ะ... งั้นขั้นตอนสุดท้าย ช่วยรับผิดชอบเช็ดทำความสะอาดพื้นตรงหน้าเคาน์เตอร์ให้สะอาดเอี่ยมอ่องทีนะครับ ส่วนผมขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อและล้างหน้าล้างตาก่อน"ส้มพยักหน้ารับแข็งขัน รีบรับผ้าถูพื้นมาแล้วทรลงตัวลงคุกเข่าเริ่มลงมือถูบริเวณใต้เคาน์เตอร์อย่างตั้งอกตั้งใจ เธอมุ่งมั่นเต็มร้อยที่จ

☕💖 วุ่นรักนักชง: บทเรียนการเงินเปื้อนกาแฟ และระยะห่างที่หายไป 😅ช่วงบ่ายแก่ ๆ ของวันถัดมา บรรยากาศภายในร้านเริ่มเงียบสงบลงเมื่อลูกค้าบางตาลงไปบ้าง นนท์จึงฉวยโอกาสนี้พา ส้ม หญิงสาวเจ้าเก่าขาประจำเรื่องความซุ่มซ่าม เดินมาที่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ครั้งนี้เขาไม่ได้สอนเรื่องการชงเครื่องดื่ม แต่ตั้งใจจะถ่ายทอดวิชาในสิ่งที่เธอกำลังศึกษาและมีความถนัดอยู่แล้ว นั่นคือ เรื่องการเงินและการบริหารจัดการต้นทุน"เราจะคุมต้นทุนร้านกาแฟยังไงดีคะคุณนนท์? จริง ๆ ถ้าให้ทำบัญชีแยกประเภทรายรับรายจ่าย หนูว่าเราทำระบบบัญชีแบบง่าย ๆ แยกสัดส่วนก็น่าจะเวิร์กนะคะ" ส้มประกายตาขึ้นมาด้วยความมั่นใจทันทีที่ได้ยินเรื่องตัวเลขและบัญชี"เยี่ยมมากครับส้ม... แต่ก่อนที่เราจะไปทำบัญชีแยกประเภทปลายทางได้ เราต้องคุมตั้งแต่ 'ต้นน้ำ' ของกระบวนการให้ดีเสียก่อน" นนท์ก้าวไปหยิบถุงเมล็ดกาแฟคั่วบดขึ้นมาประกอบการอธิบาย "เมล็ดกาแฟพวกนี้คือต้นทุนหลักที่แพงที่สุด ถ้าเราบดผิดพลาด หรือบดทิ้งไว้เกินปริมาณแล้วต้องเททิ้ง นั่นก็คือเงินที่ละลายหายไปกับสายลม"พูดจบ นนท์ก็พาเธอย้ายมาหยุดอยู่หน้า เครื่องบดกาแฟขนาดใหญ่ ซึ่งสำหรับส้มแล้ว มันแทบไม่

"ผมชื่อนนท์ครับ...ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการนะครับ คุณโจรสาวผู้เข้าใจผิด" นนท์เอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับยื่นมือที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยไปตรงหน้าหญิงสาวส้มหน้าแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก เธอยื่นมือเล็ก ๆ ไปจับมือเขาตามมารยาทแบบเก้ ๆ กัง ๆ "หนูชื่อส้มค่ะ...ต้องขอโทษจริง ๆ นะคะที่ทั้งฟาด ทั้งทุบแถมยังกล่าวหาว่าคุณเป็นโจรอีก""ไม่เป็นไรครับ ถือว่าเป็นการออกกำลังกายยามเช้าก็แล้วกัน... ว่าแต่คุณส้มวิ่งหน้าตั้งขนาดนี้ รีบไปไหนเหรอครับ?" นนท์ถามด้วยความสงสัย"อ๋อ หนู...หนูรีบไปสัมภาษณ์งานพิเศษที่ร้านกาแฟค่ะ!" ส้มตอบเสียงอ่อย พลางกระชับกระเป๋าสตางค์คิตตี้เปียกน้ำในอ้อมอกนนท์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิด ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจดวงน้อยของส้มเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง"โอ้... ถ้าอย่างนั้น คุณส้มคงไม่ต้องวิ่งไปไหนไกลแล้วล่ะครับ""คะ?" ส้มทำหน้าเหวอ สมองประมวลผลไม่ทัน"เพราะว่าคุณส้มกำลังจะไปสัมภาษณ์งาน... ที่ร้านกาแฟของผมเองครับ"ว่าแล้วนนท์ก็ผายมือและชี้ไปยังร้านกาแฟสไตล์มินิมอลสุดชิคที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมปากซอยพอดิบพอดี... ซึ่งก็คือร้านเดียวก

ภาพที่สะท้อนเข้าสู่สายตาของส้มคือ... นนท์ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่วิ่งหน้าแดงก่ำ เหงื่อท่วมกายจนเสื้อยืดสีขาวแนบไปกับแผ่นอก ในมือข้างหนึ่งชูกระเป๋าสตางค์สีชมพูลายคิตตี้ขึ้นเหนือหัวแกว่งไปมาอย่างกระหืดกระหอบ คล้ายจะบอกว่า 'ตามมาทันแล้วโว้ย!'แต่ในมุมมองของส้มที่กำลังสติหลุดและสมองตื้อตัน ภาพนั้นกลับไม่ใช่ความหวังดี... แต่มันคือการ "เยาะเย้ย" จากโจรโรคจิตชัด ๆ!"นั่นโจร! โจรโรคจิตขโมยกระเป๋าสตางค์! ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยจับโจรที!" ส้มแผดเสียงกรี๊ดลั่นซอยแบบไม่สนภาพลักษณ์สาวสวยหรือความซุ่มซ่ามใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยความโกรธและสัญชาตญาณการเอาตัวรอด หญิงสาววัยยี่สิบเอ็ดปีกลับเป็นฝ่ายวิ่งพุ่งสวนกลับไปหา 'โจรหนุ่ม' ซะอย่างนั้น!นนท์ที่วิ่งตามมาจนแทบหมดแรง กำลังจะดีใจที่เจอเจ้าของตัวจริงสักที แต่พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าถมึงทึงแถมพุ่งเข้าใส่พร้อมเสียงกรี๊ดแสบแก้วหู เขาก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความงุนงง"เดี๋ยวครับ! ไม่ใช่นะครับ! ผมจะเอามาคื—!"ยังไม่ทันที่ประโยคอธิบายของสุภาพบุรุษวัยยี่สิบห้าปีจะหลุดออกจากปาก ส้มที่พกความแค้นและอะดรีนารีนเต็มพิกัดก็พุ่งเข้าประชิดตัว แล้วใช้กระเป๋าผ้าใบโตฟาดเปรี้ยงเข้า